Küçük Tavşanın Paylaşımı

Bir varmış, bir yokmuş. Yumuşacık tüylü, pamuk kuyruklu küçük bir tavşan varmış. Adı Pamuk'muş.

Bir varmış, bir yokmuş. Gökyüzünün masmavi, çimenlerin yemyeşil olduğu sevimli bir çayırda, yumuşacık tüylü küçük bir tavşan yaşarmış. Adı Pamuk'muş. Pamuk'un kulakları pembecik, kuyruğu ise tıpkı bir kar topu gibi yuvarlakmış. Bir sabah Pamuk uyandığında, burnuna tatlı mı tatlı bir koku gelmiş. Hoplaya zıplaya kokunun peşine düşmüş. Karşısına kıpkırmızı, sulu bir çilek çıkmış. Pamuk sevinçten kulaklarını oynatmış.

Tam çileği ısıracakken, çalıların arasından küçük bir ses duyulmuş. Minik bir sincap, pırıl pırıl gözlerle çileğe bakıyormuş. Az ötede de ufacık bir tarla faresi, burnunu oynatarak beklermiş. Pamuk önce çileğine sımsıkı sarılmış. 'Bu çileği ben buldum' diye düşünmüş. Ama sincabın ve farenin aç karınlarını görünce kalbi cızz etmiş. Annesinin ona her zaman söylediği şu sözü hatırlamış: 'İyilik eden, iyilik bulurmuş yavrucuğum.' Pamuk derin bir nefes almış. Küçük pembe burnunu çileğe değdirmiş, sonra da minik dişleriyle onu üç eşit parçaya bölmüş. Bir parçayı sincaba, bir parçayı fareye uzatmış. Sincabın gözleri parıldamış, farenin bıyıkları sevinçten titremiş.

Üç küçük arkadaş, yumuşacık çimenlerin üzerine oturmuş, çileklerini afiyetle yemişler. Pamuk, paylaştığı çileğin tek başına yiyeceğinden çok daha tatlı olduğunu fark etmiş. Karnı azıcık doymuş ama kalbi kocaman olmuş. O günden sonra Pamuk, her sabah bulduğu güzellikleri arkadaşlarıyla paylaşırmış. Çünkü paylaşınca sevincin daha da büyüdüğünü öğrenmiş. Gökten üç elma düşmüş; biri Pamuk'a, biri sincaba, biri de fareye.

O günden sonra Pamuk, her sabah bulduğu güzellikleri arkadaşlarıyla paylaşırmış. Çünkü paylaşınca sevincin daha da büyüdüğünü öğrenmiş.