Küçük Tırtılın Sesi

Bir varmış bir yokmuş, yapraklarının üstünde çiy tanelerinin ışıldadığı yemyeşil bir çalılıkta, daha kendi adını bile yeni öğrenmiş minicik bir tırtıl yaşarmış. Adı Pamuk'muş.

Bir varmış bir yokmuş, yapraklarının üstünde çiy tanelerinin ışıldadığı yemyeşil bir çalılıkta, daha kendi adını bile yeni öğrenmiş minicik bir tırtıl yaşarmış. Adı Pamuk'muş. Pamuk o kadar küçükmüş ki, konuştuğunda sesi sanki bir kelebek kanadının fısıltısı gibi çıkarmış. Çalılığın diğer böcekleri ise hep telaşlıymış; uğur böceği Benekli kanatlarını çırparak gezer, çekirge Zıpzıp uzun bacaklarıyla oradan oraya sıçrar, arı Vızvız ise sürekli bir şarkı mırıldanırmış. Pamuk onlara her seslendiğinde, kimse onun ince sesini duyamazmış.

Bir sabah Pamuk, çiğ tanelerinin tatlı kokusu arasında uyandığında çok güzel bir rüya gördüğünü hatırlamış. Rüyasını anlatmak için yaprağın kenarına ilerlemiş. 'Bu gece uçtuğumu gördüm!' demiş usulca. Ama Benekli yanından geçerken duymamış. Zıpzıp bir otun üstüne konmuş, o da duymamış. Vızvız ise şarkısına devam etmiş. Pamuk'un gözleri dolmuş, küçücük bedeni yaprağın üstünde büzülmüş. 'Belki de sesim hiç kimseye yetmiyor,' diye düşünmüş. O sırada yaşlı bir salyangoz, kabuğunu sırtında taşıyarak yavaşça yanına yaklaşmış. 'Üzgün görünüyorsun küçük dostum,' demiş yumuşacık bir sesle. Pamuk anlatmış: duyulmadığını, görülmediğini, sanki orada hiç yokmuş gibi hissettiğini. Salyangoz başını sallamış. 'Belki arkadaşların kötü değil, sadece çok hızlılar. Bazen duymak için durmak gerekir.' Sonra salyangoz, çalılıktaki herkese tek tek uğramış. Onlara Pamuk'un bir rüyası olduğunu, anlatmak için beklediğini fısıldamış.

Öğleye doğru Benekli, Zıpzıp ve Vızvız Pamuk'un yaprağının etrafında toplanmış. Hep birlikte sessizce oturmuşlar. Çalılıkta öyle bir sessizlik olmuş ki, çiy tanelerinin yapraktan kayışı bile duyulmuş. Pamuk önce çekinmiş, sonra rüyasını anlatmış: gökyüzünde renkli kanatlarla uçtuğunu, rüzgârın onu nazikçe taşıdığını. Anlattıkça sesi büyümüş, kalbi ısınmış. Bittiğinde Benekli, 'Ne güzel bir rüya, keşke daha önce dinleseymişim,' demiş. Zıpzıp utanmış, Vızvız ise şarkısını bir an için susturmuş.

O günden sonra çalılıkta yeni bir alışkanlık başlamış: konuşmadan önce dinlemek, gülmeden önce anlamak. Pamuk ise her sabah yaprağının üstünde uyanırken, küçük olmanın değil; duyulmamanın üzdüğünü, duyulmanın ise kalbi nasıl ısıttığını hiç unutmamış.