Küçük Yıldızın Gelişi

Vakit, gecelerin pamuk şekeri gibi yumuşadığı, sabahların ise taze süt kokusuyla uyandığı bir zamanmış. Tepenin yamacındaki sarmaşıklı evde, üç kişilik küçük bir aile yaşarmış: Anne, Baba ve yedi yaşındaki Pamuk. Pamuk, adını saçlarının beyazlığından değil, kalbinin yumuşaklığından almış bir kız çocuğuymuş. Ama bu kış, evlerine bir misafir gelecekmiş; öyle bir misafir ki, Pamuk onun adını duyduğunda hem sevinmiş hem de içinde minicik bir kuşkunun kanat çırptığını hissetmiş.

Vakit, gecelerin pamuk şekeri gibi yumuşadığı, sabahların ise taze süt kokusuyla uyandığı bir zamanmış. Tepenin yamacındaki sarmaşıklı evde, üç kişilik küçük bir aile yaşarmış: Anne, Baba ve yedi yaşındaki Pamuk. Pamuk, adını saçlarının beyazlığından değil, kalbinin yumuşaklığından almış bir kız çocuğuymuş. Saçları kestane rengi, gözleri ise sabah çiyi gibi parlakmış. Evlerinin önünde upuzun bir ceviz ağacı varmış. Pamuk, her sabah o ağacın altında annesinin pişirdiği tarçınlı sütü içer, babasının anlattığı eski masalları dinlermiş. Akşamları üçü birlikte ocağın başına geçer, Anne yün eğirir, Baba tahtadan kuşlar oyar, Pamuk ise kucağında kediciği Düğme ile resimli kitaplarını karıştırırmış. Bu küçük ev, dünyanın en sıcak yeriymiş Pamuk için. Çünkü annesi ona her gece 'Sen bizim tek incimizsin' der, babası ise alnından öperken 'Sen olmasaydın bu ev bir ev olmazdı' diye fısıldarmış. Ama bir kış sabahı, kar henüz bahçedeki kuyunun kenarına usulca konmuşken, Anne Pamuk'u kucağına almış. Yanakları gül kurusu rengindeymiş, gözleri ise bir sırrı saklayanların gözleri gibi parıldıyormuş. 'Pamuğum,' demiş, 'sana çok güzel bir haberimiz var. Birkaç ay sonra eve minik bir misafirimiz gelecek. Senin bir kardeşin olacak.' Pamuk, o anda elindeki bal kaşığını bırakmış. Kalbi önce bir kelebek gibi çırpınmış, sonra da minik bir taş gibi ağırlaşmış. 'Kardeş mi?' diye sormuş, sesi az önceki kadar berrak değilmiş. Annesi başını sallamış, babası ise gülümseyerek onun başını okşamış. Pamuk dudaklarını ısırmış, 'Çok güzel,' demiş ama içinden başka bir şey düşünüyormuş. 'Acaba,' diye geçirmiş aklından, 'annem ve babam beni o kadar çok severken, bir başkasına yer kalır mı kalplerinde?'

Günler, ipek bir mendil gibi usul usul akıp gitmiş. Annesinin karnı, içinde bir kar topu büyüyormuşçasına yuvarlaklaşmış. Pamuk, başlangıçta bu değişimi merakla izlemiş; ama sonra evdeki konuşmaların hep o gelecek olan minik misafir üzerine olduğunu fark edince, içindeki taş biraz daha büyümüş. Komşu Teyze Ceylan ziyarete geldiğinde 'Aaa, ne güzel, bebeğe örgü mü örüyorsun?' diye sormuş. Postacı Amca kapıya bir paket bıraktığında 'Bebek için mi geldi?' diye fısıldamış. Hatta babası bile akşamları ocağın başında tahtadan minicik bir beşik oymaya başlamış. Pamuk, o beşiğin tahtasına dokunurken parmaklarının ucunda bir burukluk hissetmiş. Bir akşam, Anne uyumadan önce Pamuk'a masal okumaya geldiğinde, Pamuk yorganını burnuna kadar çekmiş. 'Anne,' demiş, sesi yorganın altından zar zor duyuluyormuş, 'bebek geldiğinde de bana masal okuyacak mısın?' Annesi şaşırmış, yatağın kenarına oturmuş. 'Tabii ki okuyacağım, canım benim. Neden böyle düşündün?' Pamuk gözlerini kaçırmış. 'Çünkü,' demiş, 'bebekler çok bakım ister. Belki sen yorulursun, belki babam yorulur. Belki de beni unutursunuz.' Annesi onu sımsıkı kucaklamış. O gece ona bir şey söylememiş, sadece saçlarını sabaha kadar okşamış. Ama ertesi sabah, Pamuk uyandığında yastığının yanında küçük bir kese bulmuş. İçinde iki tane fidan tohumu varmış. Yanına da bir not iliştirilmişmiş: 'Bahçeye birlikte ekelim mi?' O gün öğleden sonra, Anne ile Pamuk bahçenin güneşli köşesine inmişler. Toprak henüz nemliymiş, üzerinde ince bir ayaz tabakası varmış ama altı hâlâ canlıymış. Anne, küreğiyle iki küçük çukur açmış. 'Bak Pamuğum,' demiş, 'bu tohumlardan biri sensin, diğeri kardeşin. İkisini de aynı toprağa ekiyoruz. Şimdi sana bir şey soracağım: Sence bir fidan büyüdüğünde, yanına ekilen ikinci fidanın suyunu, güneşini, toprağını çalar mı?' Pamuk düşünmüş. 'Hayır,' demiş usulca, 'toprak ikisine de yeter sanırım.' Annesi gülümsemiş. 'Aynen öyle. Hatta biliyor musun, iki fidan yan yana büyüdüğünde, rüzgâr eserken birbirlerine yaslanırlar ve daha sağlam dururlar. Yapraklarıyla birbirlerine gölge yaparlar. Sevgi de böyledir Pamuğum. Bir kalp ne kadar çok severse, o kadar büyür. Azalmaz, çoğalır.' Pamuk eline biraz toprak almış, parmakları arasından süzülmesini izlemiş. İçindeki taş hâlâ oradaymış ama biraz küçülmüş gibi gelmiş ona. 'Peki,' diye sormuş, 'ben iyi bir abla olabilecek miyim? Hiç denemedim ki.' Babası tam o sırada bahçeye girmiş, elinde sıcak bir kupa çayla. 'Pamuğum,' demiş çömelerek, 'sen şimdiden iyi bir ablasın. Çünkü daha kardeşin doğmadan onun nasıl seveceğini düşünüyorsun. Bu, dünyanın en güzel hazırlığıdır.' O akşam Pamuk yatağına girdiğinde, tavandaki ahşap kirişlere bakmış. Pencereden içeri sızan ay ışığı, odasını gümüş bir tülle örtmüşmüş. 'Belki,' diye düşünmüş, 'belki de iki fidan olmak güzeldir.'

Kış, beyaz eteklerini toplayıp gitmeye hazırlanırken, bir gece evde her şey değişmiş. Babası telaşla koşuşturmuş, Teyze Ceylan gelmiş, ocakta sular kaynamış. Pamuk, odasında battaniyesine sarılmış, kediciği Düğme'yi göğsüne bastırmış, beklemiş. Saatler ona bir mevsim kadar uzun gelmiş. Sonra, gün ağarmaya başladığında, kapı usulca aralanmış. Babası içeri girmiş, gözleri yaşlıymış ama gülümsüyormuş. 'Pamuğum,' demiş fısıltıyla, 'gel, biri seninle tanışmak istiyor.' Pamuk, çıplak ayaklarıyla ahşap zemini geçmiş. Annesinin odasına girdiğinde, içeride lavanta ve taze ekmek kokusu varmış. Anne yatakta yorgun ama mutlu bir gülümsemeyle oturuyormuş. Kucağında ise pamuk gibi bir bohça duruyormuş. Bohçanın içinden minicik bir yüz görünüyormuş; öyle minicik ki, Pamuk bir an nefes almayı unutmuş. 'Yaklaş canım,' demiş annesi. Pamuk usul usul yaklaşmış. Kardeşinin yüzü buruşuk, yanakları ise sabah güneşi gibi pembeymiş. Minik bir eli battaniyenin dışına çıkmış, parmakları nohut tanesi kadar küçükmüş. Pamuk, çekinerek parmağını uzatmış. Ve o an, hiç beklemediği bir şey olmuş: Bebek, küçücük elini açıp Pamuk'un parmağını sımsıkı kavramış. Pamuk'un gözleri kocaman açılmış. O minicik kavrayışta öyle bir güç varmış ki, içindeki o son kalan taş bir anda eriyivermiş, yerine sımsıcak bir pınar akmış. 'Anne,' demiş Pamuk, sesi titreyerek, 'benim parmağımı tuttu. Beni tanıdı sanki.' Annesi gözlerinden bir damla süzülerek gülümsemiş. 'Elbette tanıdı Pamuğum. Sen onun ablasısın. O daha karnımdayken senin sesini duyuyordu. Sen ona masal okurken, sen ona şarkı söylerken hep dinliyordu.' Pamuk şaşırmış. 'Demek ki,' diye düşünmüş, 'ben farkında olmadan zaten abla olmuşum bile.' Eğilmiş, kardeşinin alnını öpmüş. Alnı, taze açmış bir papatya kadar yumuşakmış. 'Merhaba küçük yıldızım,' diye fısıldamış, 'ben senin ablan Pamuk. Korkma, ben hep yanında olacağım. Sana bahçedeki cevizi göstereceğim, kediciğim Düğme ile tanıştıracağım, sana masallar okuyacağım.' O gece Pamuk, beşiğin yanında uyuyakalmış. Rüyasında bir yıldızın elinden tuttuğunu, o yıldızın da ona 'Sen benim ablamsın, ben senin küçük ışığınım' dediğini görmüş. Uyandığında yanaklarında ılık bir damla varmış ama bu damla üzüntüden değil, kalbinin fazla dolmasındanmış. Anlamış ki sevgi, bir somun ekmek gibi değilmiş; bölündükçe azalmazmış, tam tersine, paylaşıldıkça mayalanır, kabarır, herkese yetermiş. O günden sonra evlerinde iki kız kardeşin gülüşü, iki minik yıldızın ışığı gibi birbirine karışmış. Ve derler ki, sevginin çoğaldığı evlerde mevsimler hep ılık geçermiş.

O gece Pamuk, beşiğin yanında uyuyakalmış. Rüyasında bir yıldızın elinden tuttuğunu, o yıldızın da ona 'Sen benim ablamsın, ben senin küçük ışığınım' dediğini görmüş. Uyandığında yanaklarında ılık bir damla varmış ama bu damla üzüntüden değil, kalbinin fazla dolmasındanmış. Anlamış ki sevgi, bir somun ekmek gibi değilmiş; bölündükçe azalmazmış, tam tersine, paylaşıldıkça mayalanır, kabarır, herkese yetermiş. O günden sonra evlerinde iki kız kardeşin gülüşü, iki minik yıldızın ışığı gibi birbirine karışmış. Ve derler ki, sevginin çoğaldığı evlerde mevsimler hep ılık geçermiş.