Maymun Miko'nun Pikniği

Bir varmış bir yokmuş, kocaman yaprakların altında küçük bir maymun yaşarmış. Adı Miko'ymuş. Miko bir gün arkadaşlarıyla piknik yapmaya karar vermiş.

Bir varmış bir yokmuş, kocaman yaprakların gölgelediği sıcak bir ormanda, minicik bir maymun yaşarmış. Adı Miko'ymuş. Miko'nun yanakları yuvarlacık, kuyruğu da kıvrım kıvrımmış. Bir sabah uyandığında burnuna tatlı bir koku gelmiş: olgunlaşmış muzların kokusu! Hemen küçük sepetini kapmış. İçine bir muz, bir armut ve bir avuç da yumuşacık çilek koymuş. 'Bugün piknik günü!' diye fısıldamış kendi kendine. Arkadaşları Tospik Kaplumbağa ve Pıtırcık Tavşan'ı çağırmaya koşmuş.

Üç arkadaş, yosun kokulu bir açıklığa kareli örtüyü sermişler. Kuşlar cıvıldarmış, rüzgâr yaprakları usulca sallarmış. Tam yemeğe başlayacaklarken Miko sepete bakmış ve şaşırmış: bir tek muz varmış! 'Ama bu benim muzum,' demiş Miko, kuyruğunu kıvırarak. Pıtırcık'ın kulakları düşmüş, Tospik ise kabuğuna doğru çekilmiş. Ortalığa hafif bir sessizlik çökmüş. Miko muzu koklarken arkadaşlarının üzgün yüzlerini görmüş. Karnında bir gıdıklanma hissetmiş; bu açlık değil, başka bir şeymiş. 'Yalnız yemek hiç tatlı olmuyor,' diye düşünmüş Miko. Sonra muzu eline almış ve üç eşit parçaya bölmüş. 'En büyük parça en yavaş yiyenin olsun,' demiş gülerek ve Tospik'e uzatmış. Tospik'in gözleri parlamış, Pıtırcık'ın kulakları yeniden dikilmiş.

Üç arkadaş muzu paylaşırken kahkahaları çiçeklerin arasında dans etmiş. Pıtırcık çantasından havuç dilimleri, Tospik de yapraklarının arasından taze yoncalar çıkarmış. Meğer herkesin sepetinde küçük bir sürpriz varmış! Sofra birdenbire şenlenmiş. Miko, yanaklarını şişirerek gülmüş ve 'En lezzetli muz, bölüşülen muzmuş!' demiş. O günden sonra üç arkadaş her piknikte sepetlerini birleştirmiş, kahkahaları ormanın en uzak ağaçlarına kadar ulaşmış.

Miko o gün paylaşmanın muzdan bile tatlı olduğunu öğrenmiş. Gülüşleri ağaçların tepesine kadar yükselmiş.