Maymun Tospik'in Pikniği

Bir varmış bir yokmuş, devesi tüccar, tüccarı develi diyarların çok ötesinde, kocaman yaprakların şemsiye gibi açıldığı bir ormanın tam ortasında, Tospik adında şakacı mı şakacı bir maymun yaşarmış.

Bir varmış bir yokmuş, devesi tüccar, tüccarı develi diyarların çok ötesinde, kocaman yaprakların şemsiye gibi açıldığı bir ormanın tam ortasında, Tospik adında şakacı mı şakacı bir maymun yaşarmış. Tospik'in kuyruğu öyle uzunmuş ki dallara dolandığında kendisi bile nereden başlayıp nerede bittiğini şaşırırmış. Bir sabah uyandığında burnuna olgun mangoların, ballı incirlerin ve ıslak yosunun kokusu birden dolmuş. 'Bugün' demiş kendi kendine, 'tarihin en görkemli pikniğini ben vereceğim!' Hasır sepetini omzuna atmış, en parlak muzları, en yuvarlak cevizleri ve bir testi ıhlamur şerbetini doldurmuş içine.

Yola koyulduğunda karşısına önce yaşlı Kaplumbağa Dede çıkmış. 'Tospik'ciğim, nereye böyle telaşla?' diye sormuş, gözlüğünün üstünden bakarak. Tospik burnunu havaya kaldırmış: 'Pikniğe! Ama yalnız kendime, çünkü paylaşırsam bana az kalır.' Kaplumbağa Dede gülümsemiş, hiçbir şey dememiş. Biraz ilerleyince uzun bacaklı Balıkçıl ile karşılaşmış. O da aynı soruyu sormuş, Tospik aynı cevabı vermiş. Nihayet ormanın en güzel açıklığına ulaşmış, kareli örtüsünü sermiş. Lakin tam ilk muzu soyacakken, gökyüzünden iri bir damla düşmüş burnunun ucuna. Ardından bir damla daha, bir damla daha... Derken sağanak başlamış. Tospik sepetini başına geçirmiş ama örtüsü çamur olmuş, cevizleri yuvarlanmış, şerbeti devrilmiş. Üstelik tek başına olduğu için kimse ona yardım edemezmiş. Ağaçların arkasından bir ses gelmiş: 'Buraya gel evlat!' Kaplumbağa Dede'nin kabuğu kocaman bir şemsiyeye dönüşmüşçesine duruyormuş, Balıkçıl da kanatlarını siper etmiş.

Tospik üstü başı sırılsıklam, ıslak kuyruğunu sürüye sürüye onların yanına sığınmış. Kaplumbağa Dede sırtındaki yaprak torbadan kuru incirler, Balıkçıl da gagasında sakladığı taze ekmeği çıkarmış. Üçü, devrilen ağacın altında küçücük ama sımsıcak bir piknik kurmuşlar. Tospik utana sıkıla sepetinde kalan tek sağlam muzu ortaya koymuş. Yağmurun sesi davul, yaprakların hışırtısı kaval olmuş; üçü öyle kahkahalar atmışlar ki ormandaki sincaplar bile pencerelerinden bakmış.

O günden sonra Tospik, en lezzetli muzun bile tek başına yenince tadının kaçtığını anlamış. Çünkü gerçek ziyafetin malzemesi meyve değil, paylaşılan kahkahaymış.