Minik Ejder Pıt

Bir varmış, bir yokmuş. Çok ama çok uzaklarda, bulutların pamuk şekerlere benzediği, yıldızların gece olunca tıpkı küçük kandiller gibi yandığı bir gökyüzünün altında, yemyeşil tepelerin arasında saklanan minicik bir vadi varmış. Bu vadinin tam ortasında, üstü yosunlarla kaplı, içi sımsıcak bir mağara dururmuş. Mağaranın içinde de, avucunuza sığacak kadar küçük, pembe yanaklı, uçları kıvrık kulaklı bir ejderha yaşarmış. Adı Pıt'mış.

Bir varmış, bir yokmuş. Çok ama çok uzaklarda, bulutların pamuk şekerlere benzediği, yıldızların gece olunca tıpkı küçük kandiller gibi yandığı bir gökyüzünün altında, yemyeşil tepelerin arasında saklanan minicik bir vadi varmış. Bu vadinin tam ortasında, üstü yosunlarla kaplı, içi sımsıcak bir mağara dururmuş. Mağaranın içinde de, avucunuza sığacak kadar küçük, pembe yanaklı, uçları kıvrık kulaklı bir ejderha yaşarmış. Adı Pıt'mış. Pıt diğer ejderhalar gibi kocaman değilmiş. Hatta o kadar küçükmüş ki, bir papatyanın üstüne konsa papatya bile eğilmezmiş. Kanatları yeni filizlenmiş yapraklar kadar yumuşacıkmış. Ağzından alev yerine, ılık ılık, mis kokulu küçük buhar bulutları çıkarmış. Bu buhar bulutları havada uçuşurken vanilyalı kurabiye gibi koktuğu için, vadideki arılar bile onu görmek için yanına gelirmiş. Pıt her sabah uyandığında mağarasının önündeki çiy damlasına bakar, kendi yansımasını süzermiş. 'Ah, keşke ben de büyük bir ejderha olsaydım,' dermiş içinden. 'Keşke kocaman kanatlarım olsaydı, keşke gökyüzünü kaplayan bulutlara dokunabilseydim.' Çünkü Pıt, kendini herkesten küçük, herkesten güçsüz hissedermiş.

Bir sabah, kuşların cıvıltısıyla uyanan Pıt, mağarasının önünde tuhaf bir ses duymuş. 'Hıçkırık... hıçkırık...' Minik kanatlarını çırparak dışarı süzülmüş. Bir de ne görsün! Vadinin yanındaki ihlamur ağacının altında, kadife pelerinli, altın saçlı küçük bir çocuk oturuyormuş. Bu çocuk, uzakların prensiymiş ve yolunu kaybetmişmiş. Küçük prens Pıt'ı görünce gözleri ışıl ışıl parlamış. 'Aaa, sen bir ejderha mısın?' demiş şaşkınlıkla. Pıt utangaç utangaç başını sallamış. 'Evet ama... ben çok küçük bir ejderhayım. Ne ateş püskürtebilirim, ne de seni sırtımda taşıyabilirim. Üzgünüm.' Küçük prens gülümsemiş. 'Olsun,' demiş. 'Ben de zaten yardım istemiyorum. Sadece üşüyorum, hem de karnım acıktı.' Pıt bunu duyunca minik kalbi 'güm güm' atmaya başlamış. Hemen mağarasına koşmuş, içeriden bir yaprak dolusu olgun böğürtlen getirmiş. Sonra prensin ellerine doğru usulca üflemiş. Ağzından çıkan o ılık, vanilya kokulu buhar, prensin parmaklarını sımsıcak ısıtmış. Küçük prens kahkaha atmış. 'Vaaay! Senin nefesin bir battaniye kadar sıcakmış!' Pıt şaşırmış. Daha önce kimse onun küçük buharına 'battaniye' dememişmiş. Sonra prens böğürtlenleri yerken Pıt da yanına oturmuş. Birlikte sohbet etmişler. Prens, ormanda nasıl yolunu kaybettiğini, atının ürküp kaçtığını anlatmış. Pıt da onun gözlerinin yaşardığını görünce kanatlarını açıp prensin omzuna minicik bir kanat dokunuşu yapmış. 'Korkma,' demiş Pıt. 'Ben vadinin her köşesini bilirim. Karıncaların yollarını bile ezbere bilirim. Sana yardım edebilirim.' Prens sevinçle ayağa kalkmış. 'Ama sen küçücüksün, yolu nasıl gösterirsin?' demiş merakla. Pıt göğsünü kabartmış. 'Küçük olmak da bir hünermiş, göreceksin.' Birlikte yola koyulmuşlar. Pıt önden uçarmış, prens arkadan koşarmış. Yolda bir dere çıkmış karşılarına. Prens 'eyvah' demiş, 'ben bunu nasıl geçerim?' Tam o sırada Pıt, ağzından öyle güzel kokulu bir buhar çıkarmış ki, derenin üstündeki nilüfer çiçekleri açılmış, açılmış ve bir köprü gibi sıralanmış. Prens nilüferlerin üstünden zıplaya zıplaya geçmiş. 'Vay canına! Sen küçük ama çok marifetlisin Pıt!' demiş.

Sonra yollarına devam etmişler. Bu sefer karşılarına dev bir kaya çıkmış. Kaya o kadar büyükmüş ki, etrafından dolanmak için saatler gerekirmiş. Prens üzgün üzgün kayaya bakmış. Pıt minik gözlerini kısmış, etrafı kolaçan etmiş. Bir baktı ki, kayanın altında küçücük bir delik var. 'İşte!' diye seslenmiş. 'Ben buradan geçer, öbür tarafta neler olduğuna bakarım.' Kendi minicik bedeniyle delikten kayıvermiş. Öbür tarafta tam da prensin atı duruyormuş, sakin sakin ot yiyormuş! Pıt geri dönüp prense haber vermiş. Prens kayanın etrafından dolanmış ve sevgili atına kavuşmuş. Atına sarılırken gözleri ışıl ışıl Pıt'a dönmüş. 'Eğer sen küçük olmasaydın, o delikten geçemezdin. Demek ki her şeyin bir güzelliği varmış.' Pıt'ın yanakları utançtan ve mutluluktan kıpkırmızı olmuş. Prens onu avucunun içine almış, alnına usulca bir öpücük kondurmuş. 'Sen benim en küçük ama en büyük yürekli dostumsun,' demiş. 'Ne zaman istersen sarayıma gel, seni bekleyeceğim.' Pıt mutlulukla kanat çırpmış. Vadiye geri dönerken yol boyunca buharları daha bir mis kokmuş, kanatları daha bir hafiflemiş.

Pıt o günden sonra anlamış ki, küçük olmak hiç de fena bir şey değilmiş. Çünkü küçük bir kalp bile, kocaman bir sevgiyi taşıyabilirmiş. Vadideki bütün dostları onu sevgiyle kucaklamış, küçük prens ona her akşam masallar anlatmış. Pıt da uyumadan önce mağarasının tavanına bakıp gülümsermiş. Ve uzaklardaki yıldızlar, sanki ona göz kırparmış.