Minik Kirpinin Bahçesi

Küçük bir kirpinin, bahçesindeki meyveleri paylaşarak dostlarına nasıl yardım ettiğini ve birlikte çalışmanın güzelliğini keşfettiğini anlatan sıcacık bir masal.

Bir varmış bir yokmuş, yeşil tepelerin ötesinde, küçücük bir bahçesi olan minik bir kirpi yaşarmış. Bu kirpinin adı Didi'ymiş. Didi'nin bahçesi pek güzelmiş. İçinde kıpkırmızı çilekler, sapsarı armutlar ve mor erikler büyürmüş. Toprağın kokusu mis gibiymiş, yaprakların üzerinde sabah çiyleri pırıl pırıl parlarmış. Didi her sabah erkenden uyanır, küçük patileriyle toprağı kazır, bitkileri sularmış. Güneş sırtını ısıtırken o çalışır, kuşlar şarkı söylerken o bahçesiyle ilgilenirmiş. Her gün tek tek meyvelerin büyümesini izler, onlara sevgiyle bakarmış. Bu işi çok severmiş çünkü bir şeye emek vermenin ne kadar güzel olduğunu bilirmiş. Bir gün Didi bahçesine baktığında gözleri parlamış. Çilekler o kadar kocaman olmuş ki dalları eğilmiş. Armutlar altın gibi parlıyormuş. Erikler tombul tombul, pırıl pırıl olmuş. Didi sevinçle zıplamış, dikenleri hafifçe titremiş. 'Bunların hepsini ben yetiştirdim!' demiş kendi kendine, göğsünü gururla kabartarak. Sonra büyük bir sepet getirmiş ve meyveleri tek tek toplamaya başlamış. Bir çilek, iki çilek, üç çilek... Sepet ağzına kadar dolmuş. Didi sepetine bakmış, kocaman gülümsemiş. Tam o sırada bahçe kapısının önünden bir ses gelmiş. Didi başını çevirip bakmış. Orada, küçücük pembe burnu ve uzun kulakları olan bir tavşan duruyormuş. Tavşanın adı Pamuk'muş. Pamuk'un gözleri üzgün üzgün bakıyormuş ve karnı gurulduyormuş. Didi, Pamuk'un yüzündeki o hüzünlü ifadeyi görünce kalbinde bir şey kıpırdamış ama sepetine de bakmış. 'Bu meyveler benim,' diye düşünmüş içinden. 'Onları ben yetiştirdim, ben topladım.'

Pamuk mahcup bir sesle konuşmuş: 'Didi, bu yıl tarlama ne ektiyse büyümedi. Hiç yiyeceğim kalmadı. Çok açım.' Didi, Pamuk'un titreyen küçük burnuna bakmış. İçi bir garip olmuş. Sepetindeki o güzelim meyveleri düşünmüş, sonra Pamuk'un üzgün gözlerini düşünmüş. Sonunda kalbinin sesini dinlemiş ve sepetinden en güzel çilekleri seçip Pamuk'a uzatmış. Pamuk'un gözleri sevinçle parlamış. 'Çok teşekkür ederim Didi!' demiş ve çilekleri mutlulukla yemiş. Didi, Pamuk'un yüzündeki gülümsemeyi görünce kendi içinde de sıcacık bir şey hissetmiş. Bu his, çileklerin tadından bile güzelmiş. Biraz sonra ağaçların arasından minicik bir sincap gelmiş. Adı Fındık'mış. Fındık'ın küçük elleri boşmuş, gözleri dalmış. 'Didi,' demiş usulca, 'rüzgâr bu gece çok sert esti, sakladığım bütün yiyeceklerimi savurdu. Ne yapacağımı bilmiyorum.' Didi bu sefer hiç düşünmemiş bile. Sepetinden armutları çıkarmış, Fındık'a vermiş. Fındık armutları koklarken burnu titremiş, gülümsemiş. 'Sen çok iyi bir dostsun Didi,' demiş. Derken gökyüzünden küçük bir kuş süzülmüş. Bu kuşun adı Cıvıl'mış. Cıvıl bir dala konmuş, yorgun kanatlarını sarkıtmış. 'Uzun bir yoldan geliyorum,' demiş ince sesiyle, 'hiçbir yerde yiyecek bulamadım.' Didi sepetine bakmış. Geriye sadece birkaç erik kalmış. Hepsini kendisi yiyebilirmiş. Ama Cıvıl'ın yorgun gözlerine bakınca yüreği sızlamış. Erikleri de Cıvıl'a uzatmış. Cıvıl neşeyle cıvıldamış, kanatlarını çırpmış. Didi'nin sepeti artık bomboşmuş. Ama garip bir şey olmuş: Didi sepetinin boşluğuna bakarken hiç üzülmemiş. İçi daha önce hiç olmadığı kadar doluymuş. Karnı biraz guruldasa da kalbi pırıl pırıl parlıyormuş. Paylaşmanın verdiği o sıcaklık, en tatlı meyveden bile güzelmiş.

Ertesi sabah Didi uyanıp bahçesine çıktığında gözlerine inanamamış. Bahçenin kapısında Pamuk, Fındık ve Cıvıl duruyormuş. Ama yalnız değillermiş. Pamuk ağzında taze havuç tohumları getirmiş. Fındık küçük ellerinde en güzel fındık fidanlarını taşıyormuş. Cıvıl ise gagasında uzak diyarlardan getirdiği rengârenk çiçek tohumları tutuyormuş. 'Senin için geldik Didi!' demişler hep bir ağızdan. 'Sen bizimle paylaştın, biz de seninle paylaşmak istiyoruz.' O gün hep birlikte çalışmışlar. Pamuk uzun kulaklarıyla tohumları dikmiş. Fındık çevik elleriyle fidanları toprağa yerleştirmiş. Cıvıl yukarıdan uçarak hangi köşenin güneş aldığını söylemiş. Didi de hepsine rehberlik etmiş, toprağı sulamış, dikenleriyle yabani otları ayıklamış. Birlikte çalışırken gülmüşler, şarkılar söylemişler. Toprak ayaklarının altında ılık ve yumuşakmış, güneş sırtlarını okşuyormuş, rüzgâr hafifçe yaprakları sallıyormuş. Günler geçmiş, bahçe büyümüş. Artık sadece çilek, armut ve erik değil, havuçlar, fındıklar ve rengarenk çiçekler de varmış. Bahçe eskisinden çok daha güzel, çok daha zengin olmuş. Ama en güzel yanı bu değilmiş. En güzel yanı, artık bahçede her zaman dostların sesi, kahkahası ve neşesi olmasıymış. Didi akşamları bahçesinin ortasında oturur, etrafındaki dostlarına bakarmış. Sepeti bir gün boşalmış ama kalbi sonsuza kadar dolmuş. Çünkü verdiği her meyve, katbekat geri dönmüş. Paylaştıkça çoğalmış, sevdikçe sevilmiş, yardım ettikçe yardım görmüş. Ve o minik bahçe, tepenin üzerinde, her mevsim çiçek açarmış. Çünkü onu besleyen su ve güneş değilmiş sadece. Onu besleyen, dostluğun ve iyiliğin gücüymüş.

Minik Kirpi o günden sonra bilmiş ki en güzel meyveler paylaşılan meyvelermiş, en güzel günler de birlikte geçirilen günlermişmiş. Ve o küçük bahçe, dostluğun en tatlı meyvelerini vermeye devam etmiş.