Minik Tavşanın Yorganı

Bir varmış, bir yokmuş. Yumuşacık bulutların altında, ılık bir esintinin sallandığı küçük bir yuvada, daha yeni dünyaya gözlerini açmış minicik bir tavşan yaşarmış. Adı Pıtırmış. O kadar küçükmüş ki, annesinin avucuna sığarmış; o kadar tatlıymış ki, baktığın her yer ışıl ışıl olurmuş.

Bir varmış, bir yokmuş. Yumuşacık bulutların altında, ılık bir esintinin sallandığı küçük bir yuvada, daha yeni dünyaya gözlerini açmış minicik bir tavşan yaşarmış. Adı Pıtırmış. O kadar küçükmüş ki, annesinin avucuna sığarmış; o kadar tatlıymış ki, baktığın her yer ışıl ışıl olurmuş. Pıtırın yuvası, yumuşak otlarla örülmüş minik bir sepetmiş. Annesi her sabah onun pembe burnunu öper, kulaklarını usulca okşar ve 'Günaydın benim minik yıldızım' dermiş. Pıtır da küçük patileriyle gerinir, miniminnacık bir esneme yapar, sonra yine uykuya dalarmış. Ama bir gece olmuş ki, hava biraz serinlemiş. Çayırın üzerinden ince bir rüzgar geçmiş. Yapraklar fısır fısır konuşmuş, çiçekler başlarını eğmiş. Pıtırın minik bedeni hafifçe titremiş. Annesi onu kollarına almış, sımsıkı sarmış ama Pıtırın küçücük bir yorgana ihtiyacı varmış. Öyle bir yorgan ki, bulut kadar hafif, kuzu kadar yumuşak, anne kucağı kadar sıcak olmalıymış. Anne tavşan düşünmüş, taşınmış. 'Benim minik yavruma en güzel yorganı bulmalıyım' demiş. Ama o gece çayırda hiç yorgan yokmuş. Sadece yıldızlar varmış, bir de sessizce uyuyan çiçekler. Anne tavşan, Pıtırı göğsüne yaslamış ve 'Merak etme yavrum, yarın güneş doğunca bir çare buluruz' diye fısıldamış. Pıtır, annesinin kalp atışlarını dinleyerek uyumuş. Rüyasında bulutların üzerinde zıpladığını, küçük bir yıldızı avucuna aldığını görmüş. Ama gerçekte, gecenin serinliği yavaş yavaş yuvalarına süzülmeye devam etmiş.

Sabah olduğunda, güneş tüm sıcaklığıyla çayırı öpmüş. Anne tavşan, Pıtırı yumuşacık otlarla örtmüş ve 'Ben hemen dönerim minik yıldızım' diyerek yola çıkmış. Yorgan için bir şeyler bulması gerekiyormuş. Çayırda yürürken karşısına önce ak yünlü bir koyun çıkmış. Koyunun adı Pofuduk'muş. Anne tavşan ona Pıtırdan bahsetmiş, küçük bir yorgana ihtiyaçları olduğunu anlatmış. Pofuduk gülümsemiş, 'Ah, ne kadar tatlı bir yavru' demiş. 'Sırtımdaki yünden bir tutam vereyim sana. Benim için fazlası, onun için sıcaklık olsun.' Sonra usulca bir tutam yumuşacık yününü uzatmış. Yün, taze ekmek gibi kokuyormuş, pamuk gibi yumuşakmış. Anne tavşan teşekkür edip yoluna devam etmiş. Az gitmiş, uz gitmiş, derken karşısına kırmızı göğüslü küçük bir kuş çıkmış. Adı Cik Cik'miş. Daldan dala konarken anne tavşanı görmüş ve aşağı inmiş. Anne tavşan ona da Pıtırı anlatmış. Cik Cik başını yana eğmiş, 'Benim de göğsümden iki yumuşak tüy düştü bu sabah' demiş. 'Onları sana vereyim, yorganın içine koyarsın. Tüylerim ona kanat gibi sıcaklık versin.' Sonra iki minik tüyü gagasıyla uzatmış. Anne tavşan yine teşekkür etmiş. Yolda bir papatya tarlasından geçerken papatyalar sallanmış. Aralarından en büyük papatya seslenmiş: 'Sevgili komşum, biz de duyduk yavrunun haberini. Her birimiz bir yaprağımızı verelim sana. Yapraklarımız ipek gibi, yorganın üstünü süslesin.' Papatyalar usulca birer yaprak bırakmış anne tavşanın önüne. Yapraklar gün ışığı kokuyormuş. Derken bir vızıltı duyulmuş. Küçük bir arıymış bu. Adı Bal Bal'mış. 'Ben de yardım etmek isterim' demiş, küçük kanatlarını çırparak. 'Benim yorganım yok ama bir damla balım var. Yorganın kenarına sürersin, tatlı kokusu onu uyutsun.' Sonra bir yaprağın üstüne bir damlacık altın sarısı bal bırakmış. Anne tavşanın gözleri dolmuş. Çayırdaki bütün dostları, minik Pıtır için bir şeyler vermiş. Kimisi yününü, kimisi tüyünü, kimisi yaprağını, kimisi balını... Hepsi sevgiyle, hepsi gönülden. Ama şimdi başka bir sorun varmış. Anne tavşan tek başına bütün bu güzellikleri nasıl bir yorgan haline getirecekmiş? İşte tam o sırada, çayırın yaşlı dostu Tarla Faresi Nine ortaya çıkmış. Beyaz bıyıklarını oynatarak gülümsemiş: 'Ben dikiş dikmeyi bilirim yavrum. Sen toplamışsın, ben birleştireyim. İyilik tek başına gezmez, hep elele yürür.'

Tarla Faresi Nine, küçük gözlüklerini takmış ve işe koyulmuş. Önce Pofuduk'un yünlerini yumuşacık bir tabaka haline getirmiş. Üstüne Cik Cik'in tüylerini sermiş. Papatyaların yapraklarını kenarlara süs olarak yerleştirmiş. En sonunda Bal Bal'ın balını da yorganın bir köşesine usulca dokundurmuş. Tatlı bir koku yayılmış havaya. İğnesi inip kalkarken minik bir şarkı mırıldanmış: 'Bir tutam yün, iki tüy, üç yaprak, bir damla bal... İyilikler birleşince, sıcacık olur masal.' Güneş batmaya yakın yorgan hazırmış. Öyle yumuşakmış ki, dokunan elini çekmek istemezmiş. Öyle hafifmiş ki, sanki havada uçuyormuş. Öyle güzel kokuyormuş ki, koklayan gözlerini kapatıp gülümsermiş. Anne tavşan yorganı kucaklamış ve hızla yuvasına dönmüş. Pıtır hâlâ küçük sepetinde uyukluyor, minik burnunu oynatıyormuş. Annesi yorganı usulca onun üstüne örtmüş. Pıtır bir an gözlerini açmış. Yorganın yumuşaklığını hissetmiş, balın kokusunu duymuş, yünün sıcaklığını tatmış. Sonra patilerini karnına çekmiş, kıvrılmış ve mırıl mırıl mırıldanmış. O sırada yuvanın önüne tüm dostlar toplanmış. Pofuduk, Cik Cik, papatyalar, Bal Bal ve Tarla Faresi Nine. Hepsi minik Pıtırı görmek istemiş. Anne tavşan onları içeri buyur etmiş. Hep birlikte uyuyan yavruya bakmışlar. Pıtır gülümsüyormuş uykusunda. Sanki dostlarının iyiliğini biliyor, sanki onlara teşekkür ediyormuş. O günden sonra Pıtır her gece o yorganın altında uyumuş. Büyüdükçe yorgan da onunla büyümüş gibi gelmiş ona. Çünkü içindeki sevgi hiç eskimemiş, hiç solmamış.

Pıtır o gece, üzerinde dostlarının iyilikleriyle örülmüş yorganla uyumuş. Rüyasında bir koyunun yünü, bir kuşun tüyü, bir çiçeğin yaprağı ve bir arının bal kokusu hep birlikte dans ediyormuş. Ve küçük yüreği, sımsıcak bir gerçeği öğrenmiş: İyilik, paylaşıldıkça çoğalan en yumuşak örtüymüş.