Minik Yıldızın Gelişi

Bir varmış bir yokmuş, ne çok uzakta ne de çok yakında, sevgi kokulu bir evde yaşayan minik bir tavşan ailesi varmış. Bu ailenin en küçük üyesi henüz dünyaya gelmemiş, ama herkes onu sabırsızlıkla bekliyormuş.

Bir varmış bir yokmuş, ne çok uzakta ne de çok yakında, sevgi kokulu bir evde yaşayan minik bir tavşan ailesi varmış. Bu evin duvarları sarmaşıklarla örülüymüş, bacasından her zaman tarçınlı süt kokusu yükselirmiş. Pencerelerinden içeri süzülen ışık, sanki üzerine altın tozu serpilmiş gibi parlarmış. Bu evde Anne Tavşan, Baba Tavşan ve onların biricik oğulları Pamukkulak yaşarmış. Pamukkulak'ın kulakları gerçekten de pamuk kadar yumuşakmış, gözleri ise yağmurdan sonraki gökyüzü gibi berrakmış. Henüz çok küçükmüş, ama meraklı yüreği koca bir orman kadar genişmiş. Bir sabah Pamukkulak uyandığında, evin içinde tuhaf bir telaş olduğunu fark etmiş. Anne Tavşan mutfakta minicik bir battaniye örüyormuş, iğneleri 'tık tık' diye konuşuyormuş. Baba Tavşan ise salonda küçük bir beşik yapıyormuş, çekici 'tak tak' diye şarkı söylüyormuş. 'Anneciğim, ne oluyor?' diye sormuş Pamukkulak, gözlerini ovuşturarak. Anne Tavşan örgüsünü bir kenara bırakmış, kollarını açmış ve onu kucağına almış. 'Sevgili yavrum,' demiş yumuşacık bir sesle, 'çok yakında evimize minik bir misafir gelecek. Senin küçük bir kardeşin olacak.' Pamukkulak'ın kulakları şaşkınlıkla yukarı dikilmiş. Kardeş mi? Bu kelime daha önce hiç duymadığı bir şarkı gibiymiş kulağında. Acaba kardeş ne demekmiş? Onunla oyun mu oynarmış? Yoksa onun havuçlarını mı yermiş?

Günler birbiri ardına geçmiş, her geçen gün ev biraz daha hazırlanmış. Anne Tavşan'ın karnı, içinde minik bir bulut saklıyormuş gibi yuvarlaklaşmış. Pamukkulak başını annesinin karnına dayadığında, içeriden hafif bir tıkırtı duyarmış. 'Bu o mu?' diye fısıldarmış. Anne Tavşan gülümseyerek başını sallarmış. Ama Pamukkulak'ın içinde tuhaf bir his varmış. Sanki kalbinin bir köşesinde küçük bir bulut toplanıyormuş. Acaba kardeşi gelince annesi onu unutur muymuş? Babası onunla artık balık tutmaya gitmez miymiş? Onun yastığını, battaniyesini, en sevdiği ahşap atını paylaşmak zorunda mı kalırmış? Bir akşam, ay bahçedeki kiraz ağacının dallarına asılmışken, Pamukkulak çimenlerin üzerinde tek başına oturuyormuş. Ateşböcekleri etrafında dans ediyormuş ama o, onları bile fark etmiyormuş. Tam o sırada bilge bir baykuş, dalın üzerine konmuş. 'Niçin böyle düşüncelisin küçük dost?' diye sormuş. Pamukkulak içini çekmiş. 'Bir kardeşim olacakmış. Ama ben annemin ve babamın sevgisini paylaşmak istemiyorum,' demiş. Baykuş yumuşak bir kahkaha atmış. 'Ah küçük tavşan,' demiş, 'sen sevgiyi bir havuç gibi sanıyorsun. Yarısını sen yersen, yarısı kardeşine kalır diye düşünüyorsun. Oysa sevgi havuca benzemez.' 'Neye benzer peki?' diye sormuş Pamukkulak. Baykuş gökyüzüne bakmış. 'Sevgi şu yıldızlara benzer,' demiş. 'Gökyüzünde bir yıldız daha doğduğunda, diğer yıldızların ışığı azalır mı? Hayır. Tam tersine, gökyüzü daha da parlar. İşte aile sevgisi de böyledir. Yeni biri geldiğinde, sevgi azalmaz, çoğalır.' Pamukkulak gökyüzüne bakmış. Yıldızlar gerçekten de birbirine sokulmuş, hep birlikte parlıyormuş. Ama yine de içindeki o küçük bulut tam dağılmamış. 'Ya beni unuturlarsa?' diye fısıldamış. Baykuş kanadını hafifçe omzuna değdirmiş. 'Sen de unutulmamak için, gelen kardeşine ilk sen sarılırsın,' demiş ve sessizce uçup gitmiş. O gece Pamukkulak rüyasında küçük bir yıldız görmüş. Yıldız ona el sallıyormuş ve 'Ben geliyorum ağabey, beni bekle,' diyormuş. Sabah uyandığında yastığı ıslakmış ama yüzünde garip bir gülümseme varmış. O gün Pamukkulak harekete geçmiş. Bahçeden en yumuşak papatyaları toplamış, onları kuruyup güzel kokmaları için pencerenin önüne sermiş. Sonra eski oyuncak sandığını açmış. İçinden en sevdiği peluş ayısını çıkarmış. Bu ayı, ona dedesinin verdiği bir hediyeymiş. Onsuz uyuyamazmış. Ama uzun uzun düşünmüş ve 'Bu ayıyı kardeşime vereceğim,' demiş kendi kendine. 'Çünkü o henüz çok küçük olacak ve korkmasın diye bir arkadaşı olmalı.'

Ve beklenen o gün, bir bahar sabahı, kuşların en güzel şarkılarını söylediği saatlerde gelmiş. Ev içinde sıcak bir hareketlilik, dışarıda çiçeklerin tatlı kokusu varmış. Pamukkulak salonda heyecanla beklerken Baba Tavşan kapıdan başını uzatmış. Gözleri sevinçten parlıyormuş. 'Pamukkulak,' demiş titreyen bir sesle, 'gel, kardeşinle tanış.' Pamukkulak yavaşça odaya girmiş. Anne Tavşan yatakta otururmuş ve kollarında minicik, pamuk gibi bir şey tutarmış. Pamukkulak parmak uçlarına basarak yaklaşmış. Gördüğü şey kalbini eritmiş. Kucakta küçücük bir tavşan yavrusu varmış. Kulakları kıvrık, burnu pembe, elleri minik birer karpuz çekirdeği kadarmış. Gözleri kapalıymış ama yüzünde hafif bir gülümseme varmış, sanki rüyasında havuç tarlaları görüyormuş gibi. 'Adı ne olacak?' diye fısıldamış Pamukkulak, sesini çıkarmaktan korkarak. Anne Tavşan gülümsemiş. 'Adını sen koymak ister misin?' demiş. Pamukkulak bir an düşünmüş. Kardeşinin nefesi sanki bir kelebek kanadı gibi yumuşakmış. 'Fısıltı,' demiş. 'Çünkü tıpkı bir fısıltı kadar minicik ve tatlı.' O sırada hatırlamış. Cebinden peluş ayısını çıkarmış ve özenle Fısıltı'nın yanına yerleştirmiş. 'Bu sana hediyem küçük kardeş,' diye fısıldamış. 'Artık o seni koruyacak, tıpkı benim seni koruyacağım gibi.' Tam o anda Fısıltı küçücük elini uzatmış ve Pamukkulak'ın parmağını sımsıkı kavramış. O minik tutuş, sanki dünyanın en güçlü kucaklamasıymış. Pamukkulak'ın gözleri dolmuş ama bu kez içindeki bulut dağılmış, yerini ılık bir güneş almış. Anne Tavşan diğer eliyle Pamukkulak'ı kendine çekmiş ve alnından öpmüş. 'Biliyor musun,' demiş, 'kalbimde sana ait olan yer, dünden bugüne hiç değişmedi. Sadece kalbim biraz daha büyüdü, içine bir oda daha açıldı.' Baba Tavşan da onların yanına oturmuş ve ailecek birbirlerine sarılmışlar. Pamukkulak o gece yatağına girerken pencereden gökyüzüne bakmış. Yıldızlar her zamankinden daha parlakmış sanki. Baykuşun sözleri kulağında çınlamış. 'Demek ki sevgi paylaştıkça çoğalıyormuş,' diye fısıldamış kendi kendine. Ve minik kardeşi Fısıltı'nın yanında uyumanın, dünyadaki en sıcak duygu olduğunu anlamış. O geceden sonra ev artık daha kalabalık, daha gürültülü, ama her şeyden önemlisi daha sevgi doluymuş. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım sevginin yıldızlı yolunda.

Pamukkulak o gece yatağına girerken pencereden gökyüzüne bakmış. Yıldızlar her zamankinden daha parlakmış sanki. 'Demek ki sevgi paylaştıkça çoğalıyormuş,' diye fısıldamış kendi kendine. Ve minik kardeşi Fısıltı'nın yanında uyumanın, dünyadaki en sıcak duygu olduğunu anlamış.