Pamuk Tavşan'ın Sarılışı

Bir varmış, bir yokmuş. Yumuşacık bir odanın en sevimli köşesinde, kulakları sarkık, burnu pembe bir Pamuk Tavşan yaşarmış.

Bir varmış, bir yokmuş. Yumuşacık bir odanın en sevimli köşesinde, kulakları sarkık, burnu pembe bir Pamuk Tavşan yaşarmış. Onun hemen yanında ise tahtadan yapılmış, yelesi yün iplerden örülmüş küçük bir Tahta At dururmuş. İkisi de aynı küçük kızın oyuncaklarıymış. Küçük kız her gece uyumadan önce Pamuk Tavşan'ı kucaklar, ona ninniler mırıldanırmış. Pamuk Tavşan bu sıcacık sarılışlardan o kadar mutlu olurmuş ki, içindeki pamuklar bile sevgiyle kabarırmış.

Ama bir gün Tahta At, küçük kızın Pamuk Tavşan'ı her gece kucakladığını görünce burnunu kırpıştırmış. 'Beni hiç kucaklamıyor,' diye fısıldamış usulca. 'Çünkü ben sertim, sen ise yumuşacıksın.' Pamuk Tavşan'ın minik kalbi sızlamış. Arkadaşının üzgün olmasına dayanamamış. O gece küçük kız odaya geldiğinde, Pamuk Tavşan kendini yavaşça Tahta At'ın sırtına bırakıvermiş. Küçük kız bunu görünce kıkırdamış, ikisini birden kucaklamış. Tahta At'ın tahta yanakları sevgiyle ısınmış. Odaya lavanta kokulu, ılık bir esinti dolmuş. Pamuk Tavşan, küçük kızın kalp atışlarını duyarken Tahta At'ın da aynı sıcaklığı hissettiğini anlamış. Meğer sevgi, yumuşaklıkla değil, paylaşmakla büyürmüş.

O günden sonra Pamuk Tavşan, sevginin paylaştıkça çoğaldığını öğrenmiş. Küçük kız her gece onu göğsüne bastırıp uyurmuş, Tahta At da yanlarında usulca gülümsermiş. Üçü birlikte, yumuşacık battaniyenin altında, mışıl mışıl uyurlarmış. Gökten üç elma düşmüş; biri sarılana, biri sarılışı paylaşana, biri de bu masalı dinleyen tatlı yavrulara.

O günden sonra Pamuk Tavşan, sevginin paylaştıkça çoğaldığını öğrenmiş. Küçük kız her gece onu göğsüne bastırıp uyurmuş, Tahta At da yanlarında usulca gülümsermiş.