Prens ve Ejderha

Çok ama çok uzak bir diyarda, gökyüzünün bulutlara değdiği tepelerin ardında, yüreği kuş tüyü kadar hafif bir prens yaşarmış. Adı Liran'mış. Liran, krallığın en yüksek kulesinden her sabah ufka bakar, oradaki mor dağların ardında neler olduğunu merak edermiş.

Çok ama çok uzak bir diyarda, gökyüzünün bulutlara değdiği tepelerin ardında, yüreği kuş tüyü kadar hafif bir prens yaşarmış. Adı Liran'mış. Liran, krallığın en yüksek kulesinden her sabah ufka bakar, oradaki mor dağların ardında neler olduğunu merak edermiş. Bir gün sarayın yaşlı bahçıvanı ona fısıldamış: 'O dağların tepesinde bir ejderha yaşarmış evladım. Ateş soluyor, kanatları gök gürültüsü gibi çınlıyormuş.' Liran'ın yüreği hem ürpermiş hem de meraktan zıplamış. O gece yatağında uzun uzun düşünmüş ve sabah olmadan, sırtına küçük bir heybe vurup yola koyulmuş.

Patikalar boyunca yürürken ayaklarının altındaki yapraklar çıtırdamış, çiçeklerden tatlı bir bal kokusu yükselmiş. Bir dere kenarında mola verdiğinde, sudaki taşların serinliğini avuçlarında hissetmiş. Yürüdükçe yürümüş, sonunda mor dağın eteklerine varmış. Tam tepeye ulaştığında karşısında kocaman bir mağara belirmiş. İçeriden hafif bir hıçkırık sesi geliyormuş. Liran şaşırmış. Bir ejderha neden ağlarmış ki? Cesaretini toplayıp içeri girmiş. Mağaranın ortasında, pulları ay ışığı gibi parlayan, ama gözleri ıslak bir ejderha duruyormuş. 'Merhaba,' demiş Liran usulca. 'Neden üzgünsün?' Ejderha başını kaldırmış. 'Adım Pırıl. Herkes benden korktuğu için kimse benimle konuşmuyor. Aslında ateş bile soluyamıyorum, sadece sıcak buhar üflüyorum çay demlemek için.' Liran gülümsemiş ve heybesinden çıkardığı kuru üzümleri ejderhanın önüne koymuş. 'Ben senden korkmuyorum. Sadece tanışmak istedim.'

Pırıl, sevincinden kanatlarını çırpmış ve mağaranın tavanından minik kristaller dökülmüş. Birlikte mağaranın önüne çıkmışlar. Pırıl, sırtına binmesi için Liran'a eğilmiş. Prens, ılık pulların üzerine oturduğunda kalbi heyecanla çarpmış. Gökyüzünde süzülürlerken Liran, krallığını yukarıdan görmüş; her şey ne kadar küçük, dünya ne kadar büyükmüş. Rüzgâr saçlarını okşamış, bulutlar pamuk şeker gibi yanından geçmiş.

O günden sonra Liran ile Pırıl en yakın iki dost olmuşlar. Prens anlamış ki, bilmediğimiz şeyler her zaman korkulacak şeyler değilmiş; bazen sadece tanışmayı bekleyen yeni bir kalpmiş. Ve gökyüzü, iki dostun kahkahalarıyla daha da genişlemiş.