Saatçinin Küçük Yıldızı

Bir varmış, bir yokmuş. Adı kimsenin tam olarak hatırlamadığı, ama herkesin 'Eski Kasaba' dediği bir yerde, taş döşeli sokakların kıvrıla kıvrıla tepeye tırmandığı bir köşede, küçük bir saat dükkânı varmış. Bu dükkânın vitrininde, gece olunca kendi kendine ışıldayan pirinçten bir yıldız asılıymış. İşte bizim masalımız, o yıldızın içinde uyuyan minik bir oyuncağın, geceleri tıkırdayan kalbiyle başlamış.

Saatçi Dede, ömrünün bilinmeyen bir döneminde bu dükkânı açmış ve o günden sonra zamanın nasıl aktığını unutmuş. Onun için her gün, bir öncekinin tatlı bir tekrarıymış. Sabahları çayını demler, öğleyin tik taklarla konuşur, akşamları da vitrindeki pirinç yıldızı parlatırmış. O yıldızın hemen altındaki rafta iki oyuncak yaşarmış. Birincisi, kadifeden dikilmiş, üstünde minicik bir yelek taşıyan Tilki Bey'miş. Kuyruğu hafif eğikmiş, gözleri zümrüt düğmedenmiş ve kendini dükkânın en bilgili sakini sanırmış. Çünkü Saatçi Dede onu kucağına alıp kitap okurken hep ona bakarmış. İkincisi ise porselen yüzlü, keten elbiseli bir tavşan bebekmiş. Adı Pamuk'muş. Pamuk öyle sessizmiş ki, bazen Tilki Bey onun hiç nefes almadığını bile düşünürmüş. Pamuk'un tek özelliği, geceleri çok küçük, çok minik bir sesle şarkı mırıldanmasıymış. Ama bu mırıltı o kadar kısıkmış ki, sadece duvardaki en eski guguklu saat duyabilirmiş onu. Günler böyle akıp giderken, bir gece dükkâna garip bir şey olmuş. Saatçi Dede uyumaya gittikten sonra, vitrindeki pirinç yıldız her zamankinden çok daha parlak ışımaya başlamış. Işığı raflara, dolaplara, hatta tozlu köşelere bile dokunmuş. Ve o dokunduğu yerde, oyuncaklar birden kıpırdamaya başlamışlar.

Tilki Bey gözlerini kırpıştırarak ayağa kalkmış. Yeleğini düzeltmiş, kuyruğunu silkelemiş ve etrafına bakınmış. 'Demek ki,' demiş kendi kendine, 'ben bu rafın en önemli sakiniyim. Bakın, herkes uyuyor, sadece ben uyanığım.' Sonra başını çevirip Pamuk'u görmüş. Pamuk da uyanmış, dizlerini karnına çekmiş, küçük porselen elleriyle eteğini tutuyormuş. 'Sen de mi uyanıksın?' diye sormuş Tilki Bey, biraz da şaşkınlıkla. Pamuk başını sallamış ama hiçbir şey söylememiş. Tilki Bey, kendince bir konuşma başlatmak istemiş. Ona dükkânın en güzel köşelerini anlatmış, guguklu saatin neden yarım saatte bir öttüğünü açıklamış, hatta Saatçi Dede'nin sakalının kaç telden oluştuğunu tahmin ettiğini bile söylemiş. Ama Pamuk hep sessiz kalmış. Sadece dinlemiş. Bu, Tilki Bey'in canını sıkmaya başlamış. 'Niye konuşmuyorsun?' demiş sonunda, biraz da kırgın bir sesle. 'Ben sana onca şey anlatıyorum, sen tek kelime etmiyorsun. Benimle arkadaş olmak istemiyor musun?' Pamuk'un porselen yanaklarına o anda küçücük bir gölge düşmüş. Başını eğmiş. Dudakları kıpırdamış ama ses çıkmamış. Çünkü Pamuk'un sesi, dünyanın en ince teli kadar inceymiş; ancak çok dikkatle dinleyen biri onu duyabilirmiş. Tilki Bey homurdanmış. 'Tamam, anladım. Sen kibirli bir bebeksin.' deyip sırtını dönmüş. Rafın diğer ucuna gidip oturmuş. Ama orada otururken içi bir tuhaf olmuş. Tıpkı kurulması unutulmuş bir saatin yavaşlaması gibi, içindeki bir şey de yavaşlamış. O sırada duvardaki en yaşlı guguklu saat hafifçe öksürmüş. 'Tilki Bey,' demiş kalın, tahta sesiyle. 'Bir oyuncağın susması, söyleyecek sözü olmadığı anlamına gelmez.' Tilki Bey başını kaldırmış. 'Peki ne anlama gelir?' 'Belki de sesinin duyulmayacağından korkar. Belki de söyleyeceklerini anlayacak birini arar. Sen onu dinledin mi hiç?' Tilki Bey duraksamış. Aslında hayır. O hep konuşmuş, Pamuk hep dinlemiş. Bu aklına gelmemişti bile. Yavaşça kalkmış, kuyruğunu yere sürüye sürüye Pamuk'un yanına dönmüş. Onun karşısına oturmuş. Yeleğinin düğmelerini sıralamış, sonra alçak bir sesle, 'Pamuk,' demiş, 'ben az önce kaba davrandım. Şimdi sadece dinleyeceğim. Sen istediğin kadar yavaş, istediğin kadar kısık konuş. Ben buradayım.' Pamuk başını kaldırmış. Zümrüt düğme gözlerle porselen gözler bir an birbirine bakmış. Ve sonra Pamuk, o dünyanın en ince teli kadar incecik sesiyle mırıldanmaya başlamış.

Pamuk'un sesi öyle yumuşakmış ki, Tilki Bey kulağını neredeyse onun omzuna dayamak zorunda kalmış. Pamuk bir şarkı söylüyormuş; çok eski, kelimeleri bile artık unutulmuş bir ninniymiş bu. Şarkı, uzak bir tarlada açan papatyalardan, hiç bilinmeyen bir denizin köpüğünden ve bir zamanlar onu diken yaşlı bir kadının parmaklarından bahsediyormuş. Tilki Bey dinledikçe gözlerinin köşesinde minicik bir ışıltı belirmiş. Meğer Pamuk konuşmuyor değilmiş; sadece kimse onu duyacak kadar yakına gelmemişmiş. Yıllardır o rafta, sesini duyacak birini beklemişmiş. Şarkı bitince Tilki Bey fısıldamış: 'Senin sesin, bu dükkândaki bütün saatlerin tıkırtısından daha güzelmiş, Pamuk. Ben bunu bilmiyordum. Kendi sesimi dinlemekten, seninkini duymayı unutmuşum.' Pamuk gülümsemiş. Porselen yanaklarına pembe bir ışık vurmuş; bu, pirinç yıldızın ona gönderdiği özel bir selammış sanki. O geceden sonra ikisinin arasında yeni bir alışkanlık doğmuş. Saatçi Dede uyuduktan sonra Tilki Bey, Pamuk'un yanına gider, yeleğini düzeltir ve 'Bu gece de dinliyorum.' dermiş. Pamuk da ona bazen şarkı söyler, bazen tarlaları anlatır, bazen de sadece sessizce yanında otururmuş. Çünkü Tilki Bey artık öğrenmiş ki, sessizliğin içinde bile koca bir sohbet saklıymış; yeter ki kalbini açıp dinlemeyi bilesin. Guguklu saat de bunu görünce memnun memnun öttürmüş zilini. Pirinç yıldız her zamankinden daha parlak ışımış. Ve eğer bir gün Eski Kasaba'nın o kıvrımlı sokaklarından geçer de küçük saat dükkânının vitrinine bakarsanız, belki siz de görürsünüz: Kadifeden bir tilki ile porselen bir tavşan, omuz omuza, hiç konuşmadan birbirleriyle dünyanın en güzel sohbetini ediyor olurlar.

Sabahın ilk ışığı vitrine düştüğünde, Tilki Bey yine raftaki yerine, Pamuk yine yastığına dönmüş. Ama artık ikisi de biliyormuş ki, gerçek büyü pirinç yıldızda ya da tıkırtılarda değil, birinin diğerine 'Seni anlıyorum.' diyebilmesindeymiş. Ve o günden sonra saatçinin dükkânında geceler, hiç bu kadar tatlı geçmemiş.