Sarayın Adil Maymunu

Bir varmış, bir yokmuş. Zamanın henüz adının konulmadığı, ülkelerin haritalarda yer almadığı çok eski günlerde, mermerden yapılmış upuzun sütunları olan bir saray varmış. Bu sarayın bahçesinde nar ağaçları, fıskiyeli havuzlar ve gümüş zilli kuşlar yaşarmış.

Bir varmış, bir yokmuş. Zamanın henüz adının konulmadığı, ülkelerin haritalarda yer almadığı çok eski günlerde, mermerden yapılmış upuzun sütunları olan bir saray varmış. Bu sarayın bahçesinde nar ağaçları, fıskiyeli havuzlar ve gümüş zilli kuşlar yaşarmış. Sarayın en sevilen sakini ise küçük bir maymunmuş. Adı Mişa'ymış. Mişa, kadife bir yelek giyer, omzunda küçük bir çıngırak taşırmış. Şehzade Sava ile o kadar iyi arkadaşlarmış ki, sabah kahvaltısını birlikte yapar, öğleden sonraları bahçedeki incir ağacının altında birlikte uyuklarlarmış. Şehzade gülünce Mişa takla atar, Mişa hapşırınca şehzade kahkahalarla gülermiş. Fakat sarayda bir de Tavus adında, tüyleri gökkuşağı renginde bir kuş yaşarmış. Tavus, şehzadenin sevgisini hep Mişa'ya kaptırdığı için içten içe kıskanırmış. Ne zaman fırsat bulsa, gagasını havaya kaldırıp 'Maymunlar yalnızca taklit eder, gerçek dost olamazlar,' diye fısıldarmış.

Bir sabah, sarayın aşçısı şehzadeye en sevdiği tatlıyı, ballı incir kasesini hazırlamış. Kaseyi gümüş bir tepside salonun ortasındaki alçak masaya bırakmış. Tam o sırada şehzade bahçeye çıkmış, Mişa da peşinden gitmek üzereyken kasenin yanından geçerken kuyruğu tepsiye takılmış. Kase yere düşmüş, bal mermerin üstüne yayılmış, incirler oraya buraya yuvarlanmış. Mişa donup kalmış. Kalbi küçük bir davul gibi atmaya başlamış. Tam o sırada Tavus, kanatlarını şişirerek yanına yaklaşmış. 'Aa, ne yaptın sen Mişa!' demiş tatlı tatlı. 'Merak etme, ben kimseye söylemem. Hatta dersen ki kaseyi mutfak kedisi devirdi, kimse şüphelenmez.' Mişa bir an düşünmüş. Mutfak kedisi yaşlı, sessiz bir hayvanmış; kimsenin canını yakmazmış. Ama Mişa onu suçlarsa, belki aşçı kediye kızacak, belki onu bahçeden uzaklaştıracakmış. Mişa'nın içi cız etmiş. O sırada şehzade içeri girmiş. Dökülen balı, devrilen kaseyi görünce şaşkınlıkla durmuş. 'Bunu kim yaptı?' diye sormuş. Tavus hemen atılmış: 'Şehzadem, ben kendi gözlerimle gördüm, mutfak kedisi koşarken çarptı.' Mişa'nın gözleri dolmuş. Yaşlı kedinin sobanın yanında uyuduğunu, oraya bile gelmediğini biliyormuş. Eğer susarsa, başkası onun hatasının bedelini ödeyecekmiş. Eğer konuşursa, belki şehzade ona kırılacakmış. İçindeki iki ses uzun uzun konuşmuş. Sonunda sevgi dolu ses kazanmış. Mişa öne çıkmış, küçük ellerini önünde kavuşturmuş ve titreyen bir sesle 'Şehzadem,' demiş, 'kaseyi ben devirdim. Kuyruğum takıldı. Yaşlı kedinin bununla hiçbir ilgisi yok.'

Salonda kısa bir sessizlik olmuş. Tavus'un tüyleri yavaşça inmiş. Şehzade Sava, küçük arkadaşının yanına çömelmiş, onun ıslak gözlerine bakmış. 'Mişa,' demiş yumuşacık bir sesle, 'bir kaseyi devirmek küçük bir kazadır, kolayca temizlenir. Ama doğruyu söylemek için gösterdiğin cesaret, bin tane kaseden daha değerlidir.' Sonra Tavus'a dönmüş. Sesini yükseltmeden, sakin bir şekilde 'Bir başkasını haksız yere suçlamak,' demiş, 'devrilen baldan çok daha büyük bir leke bırakır. Umarım sen de bugün bir şey öğrenirsin.' Tavus utancından başını kanatlarının arasına saklamış ve usulca bahçeye süzülmüş. Şehzade, Mişa'nın küçük elini tutmuş ve birlikte balı temizlemişler. Aşçı yeni bir kase incir getirmiş, hatta yaşlı kediye de küçük bir tabak süt ayırmış. Bahçedeki gümüş zilli kuşlar, sanki olanları onaylarcasına hep bir ağızdan ötmeye başlamışlar. O günden sonra Mişa, sarayın yalnızca neşeli soytarısı değil, aynı zamanda en güvenilir dinleyicisi olmuş. Şehzade ise her sabah uyandığında, gerçek bir dostun verebileceği en güzel armağanın tatlı sözler değil, doğruyu söyleyen sevecen bir kalp olduğunu hatırlarmış.

O günden sonra Mişa, sarayın yalnızca neşeli soytarısı değil, aynı zamanda en güvenilir dinleyicisi olmuş. Şehzade ise her sabah uyandığında, gerçek bir dostun verebileceği en güzel armağanın tatlı sözler değil, doğruyu söyleyen sevecen bir kalp olduğunu hatırlarmış.