Tavşan ile Sinek

Küçücük bir sineğin kocaman bir tavşanla kurduğu dostluğu anlatan bu masal, gerçek arkadaşlığın boyut ya da güçle değil, yürekle ölçüldüğünü fısıldar.

Bir varmış bir yokmuş, yeşil tepelerin ötesinde, çiçekli bir ormanın tam kalbinde, küçük bir tavşan yaşarmış. Adı Pamuk'muş çünkü tüyleri bulut gibi bembeyaz ve pamuk gibi yumuşacıkmış. Pamuk'un en sevdiği şey, sabahları çiğ taneleriyle ıslanan yonca tarlasında zıplamak ve rüzgârın taşıdığı çiçek kokularını burnuyla yakalamaya çalışmakmış. Pamuk'un orman arkadaşları varmış elbette. Sincaplarla fındık toplar, kirpilerle saklambaç oynar, geyik yavrularıyla yarış yaparmış. Ama Pamuk'un bir alışkanlığı varmış ki, bu alışkanlık onu bazen üzüntüye sürüklermiş: Pamuk, arkadaş seçerken hep kendine benzeyenleri ararmış. Tüylü olsun, yumuşacık olsun, büyükçe olsun istermiş. Küçücük canlıları pek fark etmez, onlarla nasıl arkadaş olunacağını bilemezmiş. Bir sabah, Pamuk her zamanki gibi yonca tarlasına zıplamış. Güneş henüz uyanmış, her yaprak pırıl pırıl parlıyormuş. Tam en güzel yoncayı kemirmeye başlamışken, kulağının dibinde minicik bir ses duymuş: 'Vızzzz... Merhaba!' Pamuk şaşkınlıkla etrafına bakınmış. Kimseyi görememiş. Sonra gözlerini kısmış ve burnunun tam ucunda, zar kanatları güneşte gökkuşağı gibi parlayan minicik bir sinek görmüş. Sineğin adı Vızıl'mış. Gözleri boncuk boncuk, sesi ince ve neşeliymiş. 'Seninle arkadaş olabilir miyim?' demiş Vızıl, umutla kanat çırparak. Pamuk tereddüt etmiş. Bir sineğin arkadaşı olur muymuş hiç? Sincaplarla oyun oynuyormuş, geyiklerle koşuyormuş ama bir sinekle ne yapabilirmiş ki? 'Şey...' demiş Pamuk, nazikçe ama biraz da çekinerek, 'Sen çok küçüksün. Birlikte ne oynayabiliriz ki?' Vızıl'ın kanatları bir anlığına yavaşlamış. Ama pes etmemiş, gülümsemiş ve 'Bekle de gör!' demiş neşeyle.

O günden sonra Vızıl, her sabah Pamuk'un yanına gelirmiş. Pamuk başta pek aldırmazmış ama Vızıl'ın neşesi öyle bulaşıcıymış ki, yavaş yavaş ona alışmaya başlamış. Vızıl, Pamuk'un göremediği şeyleri gösterirmiş: bir yaprağın altındaki minicik çiğ damlasını, toprağın içinden yeni filizlenen bir çiçeği, rüzgârın taşıdığı bal kokusunun hangi yönden geldiğini. Pamuk hayret edermiş; dünya, Vızıl'ın gözünden bakınca ne kadar da büyük ve şaşırtıcıymış! Ama ormanın diğer hayvanları bu dostluğu pek anlayamamış. Bir gün sincap Fıstık, Pamuk'un yanına gelmiş ve sormuş: 'Pamuk, sen gerçekten bir sinekle mi takılıyorsun? O senin arkadaşın olamaz ki, ne koşabilir ne zıplayabilir senin gibi.' Kirpi Diken de eklenmiş: 'Üstelik sinekler hep vızıldar, rahatsız ederler. Bizimle oynamaya gel daha iyi.' Pamuk'un yüreği sıkışmış. Arkadaşlarının sözleri kulağında uğuldamış. O gece yuvasında düşünürken, Vızıl'ın her sabah nasıl neşeyle geldiğini, ona çiçeklerin gizli kokularını nasıl gösterdiğini, yağmur bulutları yaklaşırken onu nasıl uyardığını hatırlamış. Ama yine de ertesi gün, Fıstık ve Diken'le oynamayı seçmiş. Vızıl geldiğinde, Pamuk başını çevirmiş ve 'Bugün biraz meşgulüm' demiş usulca. Vızıl üzülmüş ama hiçbir şey dememiş. Kanatlarını sessizce çırparak uzaklaşmış. Bir gün geçmiş, iki gün geçmiş, üç gün geçmiş. Vızıl artık gelmez olmuş. Pamuk başta fark etmemiş ama sonra garip bir şey olmuş: yonca tarlası eskisi kadar güzel kokmuyormuş. Çiğ damlaları eskisi kadar parlamıyormuş. Aslında her şey aynıymış da, Pamuk onları fark edecek gözlerini kaybetmiş gibi hissetmiş. Bir sabah Pamuk, tarlada tek başına otururken, uzaktan tanıdık bir ses duymuş. Ama bu ses neşeli değilmiş. Vızıl, ağır ağır kanat çırparak bir yaprak üzerinde duruyormuş. Bir örümcek ağına takılmış ve ince kanatlarından biri ağın yapışkan ipliklerine dolanmışmış. Kımıldadıkça daha çok dolanıyormuş. Örümcek orada değilmiş ama Vızıl kendi başına kurtulamıyormuş. Pamuk'un kalbi küt küt atmaya başlamış. Düşünmeden, hızla Vızıl'ın yanına koşmuş.

Pamuk, titreyen pençelerini uzatmış ve nefesini tutarak, ağın yapışkan ipliklerini teker teker, usulca ayırmaya başlamış. Çok dikkatli davranıyormuş çünkü Vızıl'ın kanatları kâğıttan bile inceymiş. Bir iplik, iki iplik, üç iplik... Sonunda Vızıl'ın kanadı serbest kalmış. Vızıl birkaç kez kanat çırpmış, kanatları sağlammış, uçabiliyormuş! 'Teşekkür ederim Pamuk' demiş Vızıl, minicik sesiyle. Ama sesinde eski neşe yokmuş, biraz hüzün varmış. Pamuk başını eğmiş. İçi sızlamış. 'Vızıl' demiş yavaşça, 'senden özür dilerim. Sen bana dünyanın en güzel ayrıntılarını gösterdin, her sabah neşeyle yanıma geldin. Ben ise başkalarının sözlerine kulak verdim ve seni yalnız bıraktım. Bu hiç adil değildi.' Vızıl bir an sessiz kalmış. Sonra boncuk gözleri parlamış ve gülümsemiş. 'Dostluk büyüklükle ya da küçüklükle ölçülmez ki Pamuk' demiş. 'Yürekle ölçülür.' O gün Pamuk, Vızıl'ı omzuna kondurmuş ve birlikte yonca tarlasına yürümüşler. Vızıl yine çiçeklerin gizli kokularını fısıldamış, Pamuk yine hayretle dinlemiş. Ama bu sefer her şey farklıymış. Çünkü Pamuk artık sadece gözleriyle değil, yüreğiyle de bakıyormuş. Sincap Fıstık ve Kirpi Diken, onları birlikte görünce şaşırmışlar. Ama Pamuk'un gözlerindeki mutluluğu ve Vızıl'ın neşeli kanat sesini duyunca, bir şeyi anlamışlar: arkadaşlık kalıplara sığmazmış. Yavaş yavaş onlar da Vızıl'a alışmışlar. Vızıl, Fıstık'a en tatlı fındıkların hangi dalda olduğunu göstermiş, Diken'e en serin gölgelikleri fısıldamış. Küçücük bedeniyle kocaman bir dostluk ağı örmüş. O ormanın hayvanları o günden sonra bir şeyi hiç unutmamışlar: en küçük canlı bile en büyük dostu olabilirmiş. Önemli olan boyut değil, yüreğin büyüklüğüymüş. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.

Tavşan Pamuk ile Sinek Vızıl'ın hikâyesi, o günden sonra ormanın her köşesinde anlatılırmış. Kim bilir, belki şu an pencerenizin önünden geçen küçücük bir sinek de kocaman bir dostluk arıyordur.