Tavus ile Serçe

Çok ama çok eski zamanlarda, adı kimsenin bilmediği bir ülkede, mermer basamakları sabahleyin çiy taneleriyle parıldayan koca bir saray varmış. Bu sarayın bahçesinde nar ağaçları, gül fidanları ve fıskiyeler hiç susmadan şırıl şırıl şarkı söylermiş.

Çok ama çok eski zamanlarda, adı kimsenin bilmediği bir ülkede, mermer basamakları sabahleyin çiy taneleriyle parıldayan koca bir saray varmış. Bu sarayın bahçesinde nar ağaçları, gül fidanları ve fıskiyeler hiç susmadan şırıl şırıl şarkı söylermiş. Sarayın en gururlu sakini, kuyruğu gökkuşağından çalınmış gibi duran Tavus Bey'miş. Her sabah güneş ilk ışığını gönderdiğinde, Tavus Bey mermer basamakların üzerine çıkar, kuyruğunu yelpaze gibi açar ve 'Bakın bana, bakın!' dermiş. Tüyleri lacivert, zümrüt yeşili ve altın sarısı parıltılarla dolarmış. Bahçedeki kelebekler bile bir an durup onu seyredermiş. Ama Tavus Bey'in bir huyu varmış: Kendisinden küçük, sade görünüşlü kuşlarla konuşmazmış. 'Onların tüyleri soluk, sesleri cılız,' diye düşünürmüş içinden, burnunu havaya kaldırarak.

Bir gün bahçeye, kanatları toz rengi, gözleri iki küçük karabiber tanesi gibi parlayan bir serçe konmuş. Adı Cik'miş. Uzaklardan, rüzgârın savurduğu bir tohumu kovalaya kovalaya gelmiş buralara. Yorgunmuş, susamışmış. Fıskiyenin yanına yaklaşıp 'Merhaba Tavus Bey, biraz su içebilir miyim?' diye sormuş usulca. Tavus Bey, kuyruğunu daha da yukarı kaldırmış. 'Bu fıskiye sarayın en güzel kuşuna aittir,' demiş soğuk bir sesle. 'Senin gibi tozlu bir serçenin burada işi ne?' Küçük Cik'in gözleri dolmuş ama hiç cevap vermemiş. Sessizce yan tarafa, incir ağacının gölgesine çekilmiş. Orada bir damla çiyle susuzluğunu gidermeye çalışmış. Öğleye doğru gökyüzü birden kararmış. Bahçeye iri iri yağmur damlaları düşmeye başlamış. Tavus Bey telaşa kapılmış; çünkü o muhteşem kuyruğu ıslanırsa ağırlaşır, açamaz olurmuş. Sağa koşmuş, sola koşmuş, sığınacak bir yer arıyormuş. Mermer basamaklar kayganlaşmış, gül dalları rüzgârla sallanmış. Tam o sırada incir ağacının yapraklarının arasından minik bir ses duyulmuş: 'Tavus Bey, buraya gelin! Yapraklar sizi örter!' Cik, kanadını uzatarak en sık yaprakların altındaki kuytuyu göstermiş. Tavus Bey bir an duraksamış. Demin o kadar kırıcı konuşmuştu ki... Ama yağmur gittikçe sertleşiyormuş. Utangaç adımlarla incir ağacının altına süzülmüş. Cik hemen yana kaymış, ona yer açmış. Hatta gagasıyla bir yaprağı eğip Tavus Bey'in kuyruğunun üstüne siper etmiş.

Yağmur dinene kadar yan yana oturmuşlar. Cik, uzak diyarlardan, gördüğü dağlardan, tanıştığı arılardan masallar anlatmış. Sesi cılızmış belki ama anlattıkları o kadar renkliymiş ki, Tavus Bey kendi tüylerini bile unutmuş bir an. Bulutlar dağılıp güneş yeniden bahçeye gülümsediğinde, Tavus Bey başını öne eğmiş. 'Cik,' demiş usulca, 'sabah sana çok kötü davrandım. Tüylerin sade diye kalbinin de sade olduğunu sanmıştım. Meğer en sıcak kanat, en gösterişli kanat değilmiş. Beni bağışlar mısın?' Küçük serçe gülümsemiş. 'Bağışlamak için bir şey yok Tavus Bey,' demiş. 'Önemli olan şimdi yan yana olmamız.' O günden sonra Tavus, her sabah kanatlarını açmadan önce küçük serçeyi yanına çağırırmış. İkisi birlikte bahçeyi gezer, birlikte su içer, birlikte gülümserlermiş. Saray halkı da öğrenmiş ki en parlak tüyler bile, paylaşılan bir dostluğun sıcaklığı kadar güzel parlayamazmış.

O günden sonra Tavus, her sabah kanatlarını açmadan önce küçük serçeyi yanına çağırırmış. İkisi birlikte bahçeyi gezer, birlikte su içer, birlikte gülümserlermiş. Saray halkı da öğrenmiş ki en parlak tüyler bile, paylaşılan bir dostluğun sıcaklığı kadar güzel parlayamazmış.