Tilki ile Turna

Çok eski zamanların birinde, hangi diyarda olduğu pek bilinmeyen, sınırları ufukla buluşan bir orman varmış. Bu ormanın içinden geçen bir patikanın kenarında, tüyleri ateş gibi parlayan bir tilki ile boynu zarif bir sazlık kadar uzun bir turna yaşarmış. İkisi de kendi başına ormanın en akıllısı sayılırmış ama henüz birbirleriyle tanışmamışlar. Bir gün, rüzgar ikisinin yolunu öyle bir kesiştirmiş ki, bu karşılaşma onlara ömürleri boyunca unutamayacakları bir macera ve kalplerine kazınacak bir ders bırakmış.

Çok eski zamanların birinde, hangi diyarda olduğu pek bilinmeyen, sınırları ufukla buluşan bir orman varmış. Bu ormanın içinden geçen bir patikanın kenarında, tüyleri ateş gibi parlayan bir tilki ile boynu zarif bir sazlık kadar uzun bir turna yaşarmış. İkisi de kendi başına ormanın en akıllısı sayılırmış ama henüz birbirleriyle tanışmamışlar. Tilkinin adı Kızıl'mış. Çok meraklı, çok atılgan, biraz da kendini beğenmiş bir tilkiymiş. Kuyruğunu havaya kaldırıp yürüdüğünde, ormanın bütün sincapları onu seyrederlermiş. Turnanın adı ise Tuna'ymış. Uzun bacaklarıyla sazlıkların arasında süzülür, gagasını suya daldırıp küçük balıkları nazikçe yakalarmış. Tuna sessiz, düşünceli ve son derece kibar bir kuşmuş. Bir bahar sabahı, henüz çiğ taneleri yapraklardan damlarken, Kızıl ormanın derinliklerinde dolaşırken bir ses duymuş. Bu, kanat çırpma sesiymiş ama öyle yumuşak, öyle ölçülüymüş ki tilki şaşırmış. Çalıların arasından başını uzattığında, küçük bir göletin kenarında tek bacağının üzerinde duran Tuna'yı görmüş. Güneş, turnanın tüylerine vurmuş ve onu gümüş bir heykele döndürmüş. 'Vay vay,' demiş Kızıl içinden, 'şu uzun boylu kuşa bakın hele. Demek ormanda benim bilmediğim bu kadar zarif biri yaşıyormuş.' Hemen patikadan aşağı süzülmüş ve turnanın yanına yaklaşmış. 'Merhaba uzun dostum,' demiş gülümseyerek. 'Ben Kızıl. Bu ormanın en çevik, en kıvrak tilkisi sayılırım. Sen kimsin?' Tuna başını yavaşça çevirmiş, gagasını hafifçe eğmiş ve nazikçe selam vermiş. 'Ben de Tuna,' demiş. 'Bu sazlıklarda yaşarım. Tanıştığıma memnun oldum, Kızıl.' Sesi, sabah rüzgarı kadar yumuşakmış. Tilki bu kibarlık karşısında biraz şaşırmış ama belli etmemiş. İçinden bir oyun fikri geçmiş; çünkü Kızıl, herkesi biraz şaşırtmayı, biraz da kendisine hayran bırakmayı severmiş. 'Tuna,' demiş tilki, kuyruğunu havada sallayarak, 'bu kadar güzel bir tanışmanın şerefine, seni yarın akşam yemeğine davet etsem ne dersin? Yuvamda sana öyle bir sofra hazırlarım ki, ormanın bütün kuşları konuşur.' Turna, gagasının ucunda nazik bir tebessümle, 'Çok naziksin,' demiş. 'Memnuniyetle gelirim.'

Ertesi akşam, güneş ağaçların arkasına yavaş yavaş inerken, Tuna uzun bacaklarıyla tilkinin yuvasına doğru süzülmüş. Kızıl, yuvasının önünde onu bekliyormuş ve içten içe küçük oyununa gülüyormuş. Çünkü tilki, akşam yemeği için en sevdiği yemeği hazırlamış: çorba. Ama bu çorbayı dümdüz, kenarları kıvrımsız, yusyuvarlak bir taş tabağa koymuş. 'Buyur Tuna, buyur,' demiş gülümseyerek. 'En sevdiğim çorbayı senin için pişirdim. Afiyetle ye.' Turna tabağa bakmış. Tabak öyle yassıymış ki, çorba neredeyse bir su birikintisi gibi yayılıyormuş. Tuna'nın uzun, ince gagası bu yassı tabaktan tek bir damla çorba bile alamıyormuş. Ne kadar uğraşsa, gagasının ucu tabağın taşına dokunuyor ama çorbaya ulaşamıyormuş. Kızıl ise dilini şapırdatarak çorbayı yalayıp duruyor, bir yandan da gözucuyla turnayı izliyormuş. 'Ne oldu Tuna, beğenmedin mi yoksa?' diye sormuş, sesinde gizli bir kıkırdamayla. Turna başını kaldırmış. Gözlerinde ne öfke varmış ne de kırgınlık. Sadece sakin, derin bir bakış. 'Yemeğin çok güzel kokuyor Kızıl,' demiş yavaşça. 'Ama benim gagam bu tabaktan içemiyor. Yine de davetin için teşekkür ederim.' Kızıl bir kahkaha atmış. 'Aman Tuna, sen de fazla nazikmişsin. Belki bir dahaki sefere daha iyi olur.' Turna hiç sesini yükseltmemiş, hiç kaşlarını çatmamış. Sadece bacaklarının üzerinde yavaşça doğrulmuş ve 'O zaman ben de seni yarın akşam kendi yuvama davet etmek isterim,' demiş. 'Sen de gelirsen çok sevinirim.' Tilki, hala kendi şakasıyla eğlenerek başını sallamış. 'Tabii ki gelirim, uzun dostum, tabii ki gelirim.' Ertesi akşam, Kızıl burnunu havaya kaldırmış, kuyruğunu fırfır sallayarak sazlıkların kenarındaki turnanın yuvasına gitmiş. Yolda kendi kendine, 'Bakalım bu nazik kuş bana ne ikram edecek? Umarım benim çorbam kadar lezzetli bir şey olur,' diye düşünüyormuş. Yuvaya vardığında, Tuna onu güler yüzle karşılamış. 'Hoş geldin Kızıl. Senin için en sevdiğim yemeği hazırladım,' demiş. Tilki içeri girince, ortada güzel kokulu, taptaze bir yemek görmüş. Ama yemek, boynu uzun ve ağzı dar bir testinin içine konulmuşmuş. Testi, Tuna'nın gagasına tam uyuyormuş. Turna, gagasını içeri uzatıp rahatça yemeğini yiyebiliyormuş. Tilki Kızıl ise testinin önünde durup ne yapacağını şaşırmış. Burnunu testinin ağzına sokmaya çalışmış ama burnu içeri sığmıyormuş. Diliyle ulaşmaya çalışmış, dili yetmiyormuş. Patisini sokmaya çalışmış, pati çok kısa kalıyormuş. Tuna ise hiç alay etmeden, hiç gülmeden, sakince yemeğini yemeye devam ediyormuş. Arada başını kaldırıp, 'Yemekten al Kızıl, çok lezzetli oldu,' diyormuş. Kızıl'ın kulakları yavaş yavaş kızarmaya başlamış. Dün akşam turnayı kendi yassı tabağının önünde nasıl izlediğini hatırlamış. Tuna'nın o nazik, kırılmamış bakışını da hatırlamış. Şimdi kendisi, dün turnanın olduğu yerdeymiş. Karnı acıkmış, mahcup olmuş ve içinde sıcak bir utanç tutuşmuş.

Kızıl başını öne eğmiş. Kuyruğu yere yapışmış, kulakları aşağı düşmüş. 'Tuna,' demiş kısık bir sesle, 'sen bana çok güzel bir ders verdin. Dün akşam ben sana çorbayı yassı bir tabakta verdim, çünkü senin gaganın o tabaktan içemeyeceğini biliyordum. Bunu bir oyun, bir şaka sandım. Ama şaka sayılmazmış. Karşımdakini düşünmemekmiş.' Turna, uzun bacaklarının üzerinde Kızıl'a doğru yaklaşmış. Gagasıyla tilkinin omzuna nazikçe dokunmuş. 'Kızıl,' demiş yumuşacık bir sesle, 'ben sana ders vermek için bu testiyi koymadım. Sana göstermek istedim ki, bir misafir ağırlamak, sadece güzel yemek pişirmek demek değilmiş. Misafirin nasıl yediğini, nasıl içtiğini, neye ihtiyacı olduğunu düşünmekmiş.' Kızıl gözlerini kaldırmış. 'Bana çok kızdın mı?' diye sormuş çekinerek. Turna başını iki yana sallamış. 'Hayır,' demiş. 'Kızmak, kalbi yorarmış. Ben sadece umdum ki, sen de bir gün benim yerimde olursan, ne hissettiğimi anlarsın. Ve bak, şimdi anladın.' Tilki o anda, hayatında öğrendiği en önemli şeyi öğrenmiş: Başkasının sofrasına oturmadan, onun sofrasını anlamak gerekirmiş. Hemen patilerinin üstünde doğrulmuş. 'Tuna,' demiş kararlı bir sesle, 'beni bağışlar mısın? Yarın akşam seni tekrar yuvama davet etmek istiyorum. Bu kez sana, gaganın rahatça gireceği uzun bir kase hazırlayacağım. Hatta onu ben kendi patilerimle kilden yoğuracağım.' Turna'nın gözleri parlamış. 'Seve seve gelirim Kızıl,' demiş. O akşam tilki yuvasına dönerken, kuyruğunu artık gururla değil, düşünceyle sallıyormuş. Yol boyunca, ormanın bütün hayvanlarını gözünün önüne getirmiş: Tavşanın uzun kulaklarını, kirpinin dikenli sırtını, kaplumbağanın ağır kabuğunu. Her birinin farklı olduğunu, her birinin farklı bir sofraya ihtiyacı olduğunu düşünmüş. Ertesi gün Kızıl, sabahtan akşama kadar çalışmış. Nehir kenarından yumuşak kil getirmiş, patileriyle yoğurmuş, uzun ve ince bir kase yapmış. İçine en taze meyveleri, en güzel kokulu otları koymuş. Akşam Tuna geldiğinde, kasenin önünde gagasını rahatça içeri uzatıp yiyebilmiş. Kızıl da yanında oturup, turnanın mutlulukla yemek yiyişini izlemiş. Ve o an, kendi karnı tok olmasa bile, kalbinin doyduğunu hissetmiş. Aradan günler geçmiş, tilki ile turna artık ormanın en sevilen iki dostu olmuşlar. Birlikte nehir kenarında yürürlerken, birlikte tepelerden gün batımını izlerlerken hep aynı şeyi hatırlarlarmış: Bir başkasını anlamak, kendi sofranı onun sofrasına çevirebilmekten geçermiş. Ormanın diğer hayvanları da bu iki dostun hikayesini birbirlerine anlatır, küçük bir kötülüğün nasıl büyük bir dostluğa dönüşebildiğine şaşar dururlarmış.

Aradan günler geçmiş, tilki ile turna artık ormanın en sevilen iki dostu olmuşlar. Birlikte nehir kenarında yürürlerken, birlikte tepelerden gün batımını izlerlerken hep aynı şeyi hatırlarlarmış: Bir başkasını anlamak, kendi sofranı onun sofrasına çevirebilmekten geçermiş. Ormanın diğer hayvanları da bu iki dostun hikayesini birbirlerine anlatır, küçük bir kötülüğün nasıl büyük bir dostluğa dönüşebildiğine şaşar dururlarmış. Ve denirmiş ki, o günden sonra ormanda kimse, karşısındakinin gagasının uzunluğunu ya da burnunun sivriliğini unutmadan sofra kurarmış.