Yıldızların Arasındaki Dev

Uzayın en karanlık köşesinde, yıldızların bile uğramaktan çekindiği bir nebulada, kocaman bir dev yaşarmış. Bu dev sıradan devlerden değilmiş; gözleri birer gezegen kadar büyük, sesi bir süpernova kadar gür, ama kalbi… kalbi bütün galaksilerden daha yumuşakmış.

Bir varmış bir yokmuş, zamanın henüz saymaya başlamadığı, yıldızların daha isimsiz olduğu çok eski bir çağda, evrenin tam ortasında Nebula Geçidi denen bir yer varmış. Burası mor, turuncu ve turkuaz bulutların birbirine sarıldığı, yıldız tozlarının rüzgâr gibi estiği muhteşem bir bölgeymiş. Ama kimse oraya yaklaşamazmış. Çünkü orada Zorba adında kocaman bir dev yaşarmış. Zorba'nın her adımı bir asteroidi yerinden oynatırmış. Elleri öyle büyükmüş ki, avucunun içine küçük bir ay sığarmış. Sesi öyle güçlüymüş ki, fısıldadığında bile yakındaki kuyruklu yıldızlar yön değiştirirmiş. Gezginler onu uzaktan görünce rotalarını hemen değiştirirlermiş. Kimse onunla konuşmaya cesaret edemezmiş. Ama Zorba'yı kimse gerçekten tanımıyormuş. Aslında bu koca dev, geceleri yıldız tozlarından küçük hayvanlar şekillendirirmiş. Bir ejderha yaparmış mesela; kanatları ince ince titrermiş, ağzından gerçek ateş yerine minicik ışık zerreleri saçılırmış. Bir de dinozor yaparmış; kuyruğu yıldızlardan, gözleri nebulanın en parlak noktalarından. Sonra onları serbest bırakırmış ve bu ışıktan yaratıklar evrende süzülüp giderlermiş. Ama hiçbiri geri dönmezmiş. Zorba her seferinde arkalarından bakarmış, sonra derin bir iç çekermiş. Çünkü yalnızmış. Herkes ondan korktuğu için tek bir arkadaşı bile yokmuş. Ta ki bir gün, Kaan adında on bir yaşında bir çocuk Nebula Geçidi'ne yaklaşana kadar. Kaan, küçük ama cesur bir kaşifmiş. Tek kişilik gemisiyle evreni dolaşır, bilinmeyen yerleri keşfedermiş. Gemisinin adı Kıvılcım'mış; küçücük, gümüş renkli, hızlı bir araçmış. Kaan'ın en büyük özelliği merakıymış. Herkesin kaçtığı yere o koşarmış. Nebula Geçidi'ni duyduğunda gözleri parlamış. 'Orada bir dev yaşıyormuş,' demişlerdi ona. 'Sakın yaklaşma.' Ama Kaan tam tersini yapmış; dümdüz o mor bulutların arasına dalmış.

Kıvılcım, nebula bulutlarının arasından geçerken her yer birden rengarenk olmuş. Mor tozlar geminin camına yapışmış, turuncu gaz bulutları etrafında dans etmiş. Kaan nefesini tutmuş; bu kadar güzel bir yer nasıl olur da tehlikeli sayılırmış? Derken gemisi sallanmış. Önünde, karanlığın içinden iki dev göz belirmiş. Her biri Kaan'ın gemisinden kat kat büyükmüş. Zorba, küçük gemiyi avucunun içine almış, dikkatle incelemiş. Kaan'ın kalbi güm güm atmış ama kaçmamış. Camdan dışarı bakmış ve devin gözlerinin içine bakmış. Orada korkunç bir şey görmemiş. Sadece merak ve belki biraz da umut görmüş. 'Merhaba!' diye bağırmış Kaan, gemisinin hoparlöründen. Sesi devin kulağına bir arı vızıltısı kadar küçük gelmiş olmalıymış ama Zorba duymuş. Şaşırmış. Çok uzun zamandır kimse ona merhaba dememişmiş. 'Sen… benden korkmuyor musun?' diye sormuş Zorba, fısıltıyla. Ama o fısıltı bile geminin duvarlarını titretmiş. 'Korkuyorum biraz,' demiş Kaan dürüstçe. 'Ama merakım korkumdan büyük.' Zorba gülümsemiş. O gülümseyişle etraftaki yıldız tozları hafifçe parlamış. Sonra avucunu açmış, gemiyi nazikçe bir asteroidin üzerine bırakmış. Kaan dışarı çıkmış, minik botlarıyla yıldız tozuna basmış. Ayaklarının altında hafif bir çıtırtı duymuş, burnuna tarçın ve metal karışımı tuhaf ama hoş bir koku gelmiş. Zorba ona ışıktan yaratıklarını göstermiş. Avucunda yıldız tozlarını yoğurmuş, parmaklarının arasından ışık süzülmüş ve bir ejderha şekillenmiş. Ejderhanın kanatları titrerken minik ışık zerreleri saçılmış. Sonra bir dinozor yapmış; uzun boyunlu, kuyruğu yıldızlarla kaplı muhteşem bir yaratık. Kaan hayretle izlemiş. 'Bunlar harika!' demiş. 'Ama neden hepsini serbest bırakıyorsun?' Zorba'nın yüzü kararıvermiş. 'Çünkü kimse yanımda kalmak istemiyor,' demiş. 'Ben çok büyüğüm. Her şeyi kırıyorum, her şeyi korkutuyorum. Bu yaratıklar bile benden uzaklaşıyor.' Kaan düşünmüş. Sonra cebinden küçük bir ışık kristali çıkarmış. 'Bak,' demiş, 'bu kristalin içine bir parça ışık hapsedersen, yaratıklar seni hatırlar ve geri döner. Ama asıl mesele bu değil. Sen onları korkuyla değil, sevgiyle yaratıyorsun. Sorun sende değil; kimsenin seni tanımaya fırsat bulamamasında.'

Zorba bu sözleri duyunca uzun uzun düşünmüş. Belki de haklıymış bu küçük kaşif. Belki de sorun büyüklüğü değil, kimsenin ona şans vermemesiymiş. Kaan bir teklifte bulunmuş: 'Ya birlikte bir şey yaratsak? Senin büyük ellerin ve benim küçük fikirlerim… Belki öyle bir şey yaparız ki herkes görmeye gelir ve seni tanır.' Zorba tereddüt etmiş. Ya yine korkup kaçarlarsa? Ama Kaan'ın gözlerindeki kararlılığı görünce kabul etmiş. Birlikte çalışmaya başlamışlar. Zorba devasa avuçlarıyla nebula bulutlarını toplamış, Kaan ise Kıvılcım'ın ışık projektörüyle bulutların içine şekiller çizmiş. Saatler süren bir çalışmanın ardından ortaya inanılmaz bir şey çıkmış: Nebula Geçidi'nin tam ortasında, ışıktan yapılmış devasa bir bahçe. Bahçede yıldız tozundan ejderhalar uçuşuyormuş, ışıktan dinozorlar geziniyormuş, nebula çiçekleri açıyormuş. Her şey canlıymış, her şey parıldıyormuş. Ve en önemlisi, bu yaratıklar kaçmıyorlarmış. Çünkü bu sefer Zorba onları yalnızlıkla değil, bir arkadaşla birlikte, neşeyle yaratmışmış. Işık bahçesinin parıltısı evrende yayılmış. Uzak diyarlardan gezginler gelmeye başlamış. Önce çekinerek, sonra hayretle yaklaşmışlar. Zorba'yı görünce ürkmüşler ama bahçedeki ışık yaratıklarının devin omzunda oynaştığını, Kaan'ın devin avucunda oturup kahkaha attığını görünce anlamışlar: Bu dev tehlikeli değilmiş, sadece yalnızmış. Bir gezgin cesaretini toplayıp yaklaşmış. Sonra bir başkası. Derken Nebula Geçidi, evrenin en kalabalık, en sıcak durağı olmuş. Zorba artık yalnız değilmiş. Her gelen gezgine ışıktan bir yaratık hediye edermiş; kimi bir ejderha alırmış, kimi bir dinozor. Herkes avucundaki küçük ışığı evine götürürmüş ve o ışık hiç sönmezmiş. Kaan ise yeni maceralara yelken açmış ama her yolu Nebula Geçidi'nden geçermiş. Zorba onu gördüğünde gözleri parlarmış, Kaan da gülümsermiş. İkisi arasında kelimelerden büyük bir bağ varmış; cesaretin ve güvenin ördüğü bir dostluk.

O günden sonra Nebula Geçidi'nden geçen her gezgin, orada parıldayan dev izlerini görürmüş. Kaan ve Zorba yan yana durur, biri küçücük biri kocaman, birlikte yıldızlara bakarlarmış. Derler ki, evrende en büyük güç ne bir ejderhanın ateşiymiş ne de bir devin yumruğu; iki farklı yüreğin birbirine güvenmeyi seçmesiymiş.