Yıldız Ejderhası

Uzayın derinliklerinde, yıldızlardan yapılmış bir ejderhanın ve küçük bir perinin dostluğunu anlatan büyülü bir masal.

Bir varmış bir yokmuş, gökyüzünün çok ötesinde, zamanın hiç akmadığı, saatlerin hiç tıklamadığı uçsuz bucaksız bir uzay diyarı varmış. Bu diyarda gezegenler birer renkli balon gibi süzülürmüş; kimileri mor, kimileri turuncu, kimileri de gözün göremediği kadar parlak. Yıldızlar ise fısıldaşarak şarkı söylermiş birbirlerine; öyle tatlı, öyle yumuşak bir melodiymiş ki bu şarkı, duyan herkesin içini pamuk şeker gibi yumuşacık yaparmış. İşte bu diyarın en ücra köşesinde, nebula bulutlarının arasında, yıldız tozundan doğmuş bir ejderha yaşarmış. Adı Zümra'ymış. Zümra sıradan bir ejderha değilmiş; pulları birer birer yıldızdan yapılmışmış, kanatları ise kuyruklu yıldızların kuyruklarından dokunmuşmuş. Her kanat çırptığında etrafına minik ışık zerrecikleri saçılırmış, tıpkı birinin havaya avuç avuç sim atması gibi. Gözleri, iki ay parçası kadar parlak ve sıcacık bakarmış dünyaya. Ama Zümra'nın bir derdi varmış. Ne kadar görkemli görünürse görünsün, ne kadar ışıltılı olursa olsun, kimse ona yaklaşmak istemezmiş. Küçük gezegenler onu görünce yörüngelerini değiştirirmiş, kuyruklu yıldızlar yollarını çevirirmiş, uzay çiçekleri yapraklarını kapatırmış. Hepsi aynı şeyi fısıldarmış: 'Ejderhalardan uzak durmalı, çok büyükler, çok güçlüler.' Zümra bunu her duyduğunda ışıltılı pulları biraz daha sönükleşirmiş. Kocaman gözlerinden yıldız tozu damlalar, o damlalar uzayın karanlığında usulca kaybolurmuş. Tek istediği bir arkadaşmış, birlikte nebula bulutlarının arasında süzülecek, birlikte yıldız şarkılarını dinleyecek bir can yoldaşı. Ama herkes ondan korktuğu için, Zümra hep yalnız kalmış, uzayın en sessiz köşesinde kendi kuyruğuna sarılarak uyumuş.

Ta ki bir gün, çok uzaklardan gelen minicik bir ışık görene kadar. O ışık, bir periymiş. Adı Işıl'mış. Işıl, uzay perilerinin en küçüğüymüş; kanatları saydam ve ince, elinde taşıdığı fener ise içine bir yıldız kırıntısı hapsedilmiş minik bir cam küreymiş. Işıl'ın görevi, uzayda sönmeye yüz tutmuş yıldızları yeniden alevlendirmekmiş. Fenerini bir yıldıza doğru tutarmış, usulca bir ninni mırıldanırmış, yıldız da tekrar parlamaya başlarmış. Ancak Işıl'ın da bir sıkıntısı varmış. Kanatları çok küçükmüş ve uzayda uzun yolculuklar yapamıyormuş. Bir nebuladan ötekine geçmek onun için günlerce süren yorucu bir yolculukmuş. Bu yüzden birçok yıldız sönüyormuş, Işıl onlara yetişemiyormuş. O gün Işıl, tam bir sönmek üzere olan yıldıza doğru kanat çırpıyormuş ki bir bulutun arasından Zümra'nın devasa gölgesi belirmiş. Işıl duraksayıp yutkunmuş. Kulağına gelen fısıltıları hatırlamış: 'Ejderhalar tehlikelidir.' Ama sonra Zümra'nın gözlerine bakmış. O kocaman, ay parçası gözlerde ne öfke varmış ne tehlike. Sadece derin, sonsuz bir yalnızlık. Işıl bir an düşünmüş. Sonra cesaretini toplamış, minik feneriyle ejderhaya doğru süzülmüş. 'Merhaba,' demiş usulca, sesi uzay boşluğunda bir zil gibi tınlamış. 'Neden bu kadar hüzünlü görünüyorsun?' Zümra o kadar şaşırmış ki ışıltılı pulları bir an için hep birden parlamış. 'Sen... benden korkmuyor musun?' diye sormuş, sesi bir fırtınanın değil, ılık bir meltemin sesi gibi çıkmış. 'Gözlerin korkutmuyor ki,' demiş Işıl gülümseyerek. 'Gözlerin yardım istiyor.' O gece, ikisi yan yana oturmuş, Işıl Zümra'ya derdini anlatmış; sönmek üzere olan yıldızlara nasıl yetişemediğini. Zümra ise kanatlarını açmış; 'Seni taşıyabilirim,' demiş. 'Ben çok hızlı uçarım, bir nebuladan ötekine göz açıp kapayıncaya kadar gideriz.' Işıl'ın gözleri fenerinden bile parlak olmuş o an.

Ve böylece ikisi birlikte yola çıkmış. Işıl, Zümra'nın sırtına, tam iki kanat arasındaki sıcacık yere kurulmuş. Zümra kanatlarını açıp çırpmış; etraflarına yıldız tozu saçılmış, uzayın en güzel patikalarından süzülmüşler. İlk durakları, mor bir gezegenin yakınında sönmeye yüz tutmuş yaşlı bir yıldızmış. Işıl fenerini tutmuş, ninnisini söylemiş. Zümra da usulca pullarından dökülen ışıltıyı yıldıza üflemiş. İkisinin gücü birleşince yıldız öyle bir parlamış ki bütün gezegen aydınlanmış. Haber uzay diyarında rüzgar gibi yayılmış. Gezegenler artık yörüngelerini değiştirmemiş, kuyruklu yıldızlar yollarını çevirmemiş. Herkes görmüş ki Zümra korkulacak bir ejderha değilmiş; kocaman yüreğiyle yardım etmek isteyen, dostluk arayan nazik bir canlıymış. Uzay çiçekleri yapraklarını aralamış, küçük asteroitler onların etrafında neşeyle dönmeye başlamış. Zümra'nın pulları artık hiç sönmüyormuş. Çünkü öğrenmiş ki ışığı parlak yapan şey büyüklük ya da güç değilmiş; paylaştığın sevgiymiş, kurduğun bağmış. Işıl da artık yorulmuyormuş, çünkü her yolculukta Zümra'nın sıcak sırtında dinleniyormuş ve birlikte on kat fazla yıldıza ulaşabiliyorlarmış. Geceleri, görevlerini bitirdiklerinde, nebula bulutlarının en yumuşağını bulur, yan yana uzanırlarmış. Zümra kuyruğunu halka gibi kıvırır, Işıl o halkanın tam ortasına yerleşirmiş. Yıldız şarkılarını birlikte dinlerlermiş; o şarkılar artık daha tatlı, daha sıcak gelirmiş ikisine de. Derler ki, o günden sonra uzay diyarında hiçbir yıldız bir daha sönmemiş. Çünkü birbirine güvenen iki küçük yürek, bütün bir gökyüzünü aydınlatmaya yetmiş. Böylece onlar ermiş muradına, siz de gözlerinizi yumun yıldızlara.

Ve o gün bugündür, gökyüzüne her baktığınızda kayan yıldızlar görürseniz bilin ki Işıl ile Zümra birlikte yeni bir gezegene ışık saçıyorlardır.