Yıldız Tozu Prensi

Bir varmış bir yokmuş, gökyüzünün en uzak köşesinde, mor bulutların arasında salınan küçük bir gezegen varmış. Bu gezegende, başında ışıltılı bir taç taşıyan, kalbi pamuk kadar yumuşak bir prens yaşarmış. Adına Prens Pamir derlermiş.

Bir varmış bir yokmuş, gökyüzünün en uzak köşesinde, mor bulutların arasında salınan küçük bir gezegen varmış. Bu gezegende, başında ışıltılı bir taç taşıyan, kalbi pamuk kadar yumuşak bir prens yaşarmış. Adına Prens Pamir derlermiş. Prens Pamir'in gezegeni o kadar küçükmüş ki, üç adımda bir ucundan diğer ucuna varılabilirmiş. Ama bu küçücük yerde harika şeyler varmış: şekerden bir tepe, ıslık çalan bir kuyu ve gece olunca yıldız tozu döken minik bir ağaç. Prens bu ağacın altında oturup gökyüzünü seyretmeyi çok severmiş. Bir akşam, yıldız tozu ağacının altında otururken gökten tuhaf bir ses gelmiş. 'Pıt... pıt... pıttt!' Prens başını kaldırmış ve mor bulutların arasından küçük bir uzay gemisinin süzülerek indiğini görmüş. Geminin kapısı açılmış ve içinden yeşil pullu, kuyruğu yıldız desenli, ufak tefek bir dinozor çıkmış. Adı Diko'ymuş. 'Merhaba!' demiş Diko utangaç bir sesle. 'Gemim bozuldu da, sizin gezegende biraz dinlenebilir miyim?' Prens Pamir sevinçle el çırpmış, çünkü gezegeninde hiç misafiri olmamış daha önce.

Prens Pamir, Diko'yu şekerden tepenin yanına götürmüş. Ona ıslık çalan kuyudan su ikram etmiş, yıldız tozu ağacının altında yatak hazırlamış. Diko gezegeni gezerken gözleri kocaman olmuş; çünkü kendi yaşadığı yer kuru ve tozluymuş, böyle tatlı kokulu bir yer hiç görmemiş. Ama kısa süre sonra başka bir misafir daha gelmiş. Gökten süzülerek inen, sedef kanatlı, minicik bir ejderha! Adı Cibu'ymuş. Cibu'nun burnundan ateş değil, sabun köpüğü çıkıyormuş. 'Ben de yolumu kaybettim,' demiş Cibu. 'Beni de misafir eder misin küçük prens?' Prens elbette kabul etmiş. Ancak akşam olunca bir sorun baş göstermiş. Yıldız tozu ağacı her gece sadece bir avuç toz dökermiş. Bu toz, gezegende uyumak için gerekliymiş; çünkü tozu başının altına koyan tatlı rüyalar görürmüş. Prens, Diko ve Cibu, üç kişi olmuşlar ama toz bir avuçmuş. Diko, 'Ben misafirim, toz benim olmalı,' demiş yorgun bir sesle. Cibu ise, 'Hayır, ben daha uzaktan geldim, ben daha çok yoruldum,' diye karşılık vermiş. İkisi de küçük yumruklarını sıkmış, dudaklarını büzmüş. Prens Pamir ortada kalmış. Ne yapacağını bilememiş; çünkü her ikisini de kırmak istemiyormuş. O an aklına parlak bir fikir gelmiş. Yıldız tozunu avucuna almış, üzerine usulca üflemiş ve toz üçe bölünmüş gibi havada dans etmeye başlamış. 'Hep birlikte yatarsak,' demiş Prens, 'toz hepimize yeter. Çünkü paylaşılan şey azalmaz, çoğalır.' Diko ile Cibu birbirine bakmış. Yanaklarının kızardığını hissetmişler. 'Haklısın,' demiş Diko. 'Ben kızdığımı unutmuştum.' Cibu da minik kanatlarını çırpmış: 'Ben de senden özür dilerim Diko.'

O gece üçü, yıldız tozu ağacının altında yan yana uzanmışlar. Pamir tozu üçe bölmüş, her birinin başının altına koymuş. Gökyüzü onların üzerine usulca eğilmiş, mor bulutlar yorgan gibi sarılmış. Rüyalarında üçü birlikte uçmuşlar. Diko'nun kuyruğundaki yıldızlar parlamış, Cibu'nun burnundan çıkan köpükler gökyüzüne saçılmış, Prens Pamir'in tacı ise yol göstermiş. Sabah uyandıklarında, yıldız tozu ağacının altında bir avuç değil, üç avuç toz birikmiş! Ağaç sanki onların dostluğuna sevinmiş gibi cömertleşmiş. Diko geminin tamir olduğunu görmüş ama gitmek istememiş. Cibu da kanatlarını kapatıp 'Ben burada kalmak isterim,' demiş. Prens Pamir kahkahayı basmış. Artık küçük gezegende üç dost varmış: bir prens, bir dinozor ve bir ejderha. Prens Pamir, o günden sonra anlamış ki en büyük hazine, paylaşılan bir gülümseymiş. Gökyüzü, dostluğun ışığıyla daha da parlak görünmüş.

Prens Pamir, o günden sonra anlamış ki en büyük hazine, paylaşılan bir gülümseymiş. Gökyüzü, dostluğun ışığıyla daha da parlak görünmüş.