Yıldız Tozu Pusulası

Bir varmış bir yokmuş, gökyüzünün uçlarının dağların arkasına düştüğü sanılan zamanlarda, meraklı bir çocuk olan Ezel yaşarmış. Ezel'in en büyük hayali, dedesinin sandığından çıkan eski bir pusulayı kullanarak gökten düşen yıldız tozunu bulmakmış.

Bir varmış bir yokmuş, gökyüzünün uçlarının dağların arkasına düştüğü sanılan zamanlarda, meraklı bir çocuk olan Ezel yaşarmış. Dedesinden kalan tahta sandığın içinde, kadranı gümüş gibi parlayan küçük bir pusula bulmuş. Dedesi ona 'Bu pusula kuzeyi değil, kalbinin gerçekten istediği şeyi gösterirmiş.' diye fısıldarmış eskiden. Bir akşam, gökyüzünden ince bir ışık huzmesi ormanın derinliklerine doğru süzülünce, Ezel hiç düşünmeden cübbesini omzuna atmış ve pusulayı avucuna alıp yola koyulmuş. Yapraklar ayaklarının altında çıtırdarmış, hava ise nemli toprak ve yabani nane kokarmış.

Ormanın derinliklerinde, pusulanın iğnesi tuhaf bir şekilde titreyerek bir patikayı işaret etmiş. Ezel o patikadan ilerlerken, ayağı bir köke takılıp inleyen küçük bir tilkiyle karşılaşmış. Tilkinin pati­si bir dikene saplanmış, gözleri yaşlarla parlıyormuş. Ezel bir an duraksamış; yıldız tozu az ötede, ışıl ışıl bir gölün kıyısında parlıyormuş. 'Eğer durursam ışık söner, tozu bulamam.' diye geçirmiş içinden. Ama tilkinin titreyen kulakları ve sessiz inleyişi kalbini sıkıştırmış. Çantasından temiz bir bez çıkarmış, diken­i usulca çekmiş, yarayı sarmış. Tilki ona minnetle bakmış ve sanki teşekkür edercesine başını eline sürmüş. Ezel göle koştuğunda ışık çoktan sönmüş, yıldız tozu kaybolmuşmuş. Bir an içi burkulmuş, dizlerinin üstüne çökmüş. Tam o sırada arkasından küçük bir ses gelmiş: tilki, ağzında parlayan minicik bir kese taşıyormuş. Meğer yıldız tozunun bir kısmı çimenlere dökülmüş, tilki de onu toplayıp getirmiş.

Ezel kesedeki tozu avucuna döktüğünde, pusulanın iğnesi durmuş ve tam tilkinin durduğu yöne dönmüş. O an anlamış ki kalbinin asıl aradığı şey, parlayan bir toz değil; yardım eli uzatabildiği bir dostmuş. Tilkiyle birlikte ay ışığının altında geri dönerlerken, ormanın bütün sesleri onlara eşlik edermiş. Yıldız tozu artık avucunda değil, yan yana yürüyen iki dostun arasında parlarmış.

Ezel eve döndüğünde pusulayı yastığının altına koymuş. O gece anlamış ki en değerli hazineler, paylaşıldıkça çoğalan dostluklarmış. Yıldız tozu hâlâ avucunda parlıyormuş ama asıl ışık, kalbinde yanmaya başlamış olan o sıcacık duyguymuş.