Bonbon Tavşan ve Gümüş Dere

Yumuşacık yeşil yosunların serildiği ormanda Bonbon Tavşan neşeyle zıplıyordu. Ormanın her köşesi sabah güneşiyle ısınıyor, etrafa tatlı çilek kokuları yayılıyordu. Birdenbire çalıların arkasından hışır hışır tatlı bir ses duyuldu. Pofuduk beyaz tüyleri serin rüzgarla hafifçe havalanan tavşan, merakla o tarafa doğru baktı.

Çalıların arasından yuvarlana yuvarlana minik dostu Kirpi çıktı. Kirpi, sırtındaki minik iğneleriyle kahverengi sevimli bir kozalağa benziyordu. İğnelerine takılmış sarı bir yaprağı neşeyle sallayarak düşürdü. İki arkadaş birbirlerini görünce sevinçle gülümsediler. Kirpi, nemli burnunu havaya kaldırıp fısıldadı: "Bugün ormanın en tatlı suyunun aktığı gümüş dereyi arıyorum ama derenin sesini bir türlü duyamıyorum. Rüzgar yaprakları öyle çok hışırdatıyor ki yolu bulamadım." Gerçekten de rüzgar ağaçların tepesinde neşeli bir uğultu yapıyor, derenin gizli sesini örtüyordu.

Uzun ve beyaz kulaklarını hafifçe öne doğru eğdi. Bazen bu uzun kulaklar rüzgarda yelken gibi sallanır, koşarken hafifçe dalgalanırdı. Kirpi onun yanına tıpış tıpış yaklaştı, hayran dolu bakışlarla baktı. "Senin kulakların pamuk gibi yumuşacık ve upuzun," dedi. "Onlar ormandaki en narin sesleri bile hemen yakalayabilir. Hadi, kulaklarını rüzgara doğru çevir!" Kulaklarının ne kadar özel ve güzel bir armağan olduğunu düşündü. İçi sıcacık bir sevinçle doldu. İki arkadaş el ele verip neşeyle şarkılarını söylediler:

"Kulaklar havaya, pıt pıt buraya, neşe dolsun ormana!"

Derin bir nefes aldı ve kulaklarını gökyüzüne doğru dimdik uzattı. Bir kulağını sağdaki ulu meşeye, diğer kulağını ise soldaki böğürtlen çalılığına doğru çevirdi. Kulaklarının ucu hafifçe titredi. Rüzgar tüylerini gıdıkladı. Önce çıtırdayan bir çam kozalağının sesini duydu. Sonra pır pır uçan minik bir uğur böceğinin kanat çırpışını dinledi. Kulaklarını biraz daha yukarı kaldırdı, dikkatle bekledi. Ve birden, çok uzaklardan gelen incecik bir ses yakaladı. "Şıp, şıp, şırıl..." Sevinçle havalara sıçradı: "Duyuyorum! Kulaklarım derenin fısıltısını yakaladı! İşte tam şu çiçekli yamacın arkasından akıyor!" Kirpi sevinçle minik ayaklarını yere vurdu. İki dost neşeyle şarkılarını bir kez daha söylediler:

"Kulaklar havaya, pıt pıt buraya, neşe dolsun ormana!"

İki arkadaş çiçekli patika boyunca neşeyle hoplaya zıplaya koştular. Yol boyunca uzun kulaklarını sevinçle kıpırdattı. Onları çok ama çok seviyordu; arkadaşına yardım etmek ne güzel bir duyguydu. Çok geçmeden yamacın arkasındaki gümüş dereye ulaştılar. Dere pırıl pırıl akıyor, çakıl taşlarının üzerinden kayarken neşeli melodiler çıkarıyordu. Suyun kenarında mis gibi taze nane ve serin taş kokusu vardı. Kirpi ile birlikte suyun kıyısına oturdular. Minik patilerini serin suya değdirip neşeyle su sıçrattılar. Güneş su damlalarında küçük gökkuşakları oluşturuyordu. İki dost derenin şarkısını dinleyerek gün boyu güldüler, oynadılar.

Vakit ilerledikçe güneş gökyüzünü kızıla ve mora boyayarak dağların ardına saklandı. Ormanın üzerine usul usul yumuşacık bir akşam serinliği indi. Derenin şırıltısı artık sakin bir ninniye dönmüştü. Kirpi, derenin kenarındaki kuru, ılık yaprakların içine kıvrılıp sevimli bir yumak oldu. Taze, yeşil yosunların serili olduğu yumuşacık yuvasına uzandı. Gökyüzünde ilk yıldızlar birer birer parıldamaya başladı. Ay ışığı, kadife kulaklarını usulca okşadı. Uzun kulaklarını hafifçe indirip göğsüne doğru yasladı, ipeksi yumuşaklığını yanağında hissetti. Kendi güzel kulaklarını sevgiyle kucakladı. Burnunu sıcacık patilerinin arasına sakladı. Yavaş ve derin bir nefes aldı, tatlı tatlı bıraktı. Gökyüzü uçsuz bucaksız, yorganı sıcacık, orman güven doluydu. Gözlerini kapattı ve derenin ninnisiyle kendini tatlı uykusuna bıraktı.