Ceren Esin Mina İlayda Macerası

Ceren, Esin, Mina ve İlayda, yağmurlu bir pazar ikindisinde evin geniş salonunda neşeyle toplanmışlardı. Ahşap zemin fırından yeni çıkmış tarçınlı elma ve demlenen ıhlamur kokusuyla sıcacıktı. Tam o sırada, sehpanın altındaki eski halının desenleri hafifçe kıpırdadı ve altın rengi minik pırıltılar saçmaya başladı.

Dört arkadaş heyecanla halının kenarına diz çöktü. Halının tam ortasında, daha önce hiç fark etmedikleri küçük, oymalı ahşap bir sandık belirdi. Sandığın kapağında minicik pirinç bir anahtar vardı ve kutunun içinden tatlı bir melodi yükseliyordu. Herkes merakla birbirine baktı, gözlerinde kocaman bir gülümseme parladı. Ceren anahtarı yavaşça çevirdi, kutunun kapağı tatlı bir klik sesiyle açıldı. Kutunun içinde, tam da içinde bulundukları evin avuç içi büyüklüğünde parıldayan sihirli bir maketi duruyordu.

Maket evin pencerelerinden ılık bir sarı ışık sızıyordu. Ancak evin küçük çatısındaki minik rüzgâr gülü durmuş, bacasından tüten pembe duman kesilmişti. Küçük maketin kapısında minik bir yazı belirdi: \"Bir evi gerçek yuva yapan neşedir, düzeni sağlayan ise birlikte emektir.\" Kızlar birbirlerine bakıp gülümsediler. Bu sihirli küçük evin neşesini ve dengesini yerine getirmek için birlikte bir oyun oynamaya karar verdiler. Hep bir ağızdan aynı neşeli melodiyi mırıldanmaya başladılar:

\"Tıkır tıkır tık, yuvamız sıcacık, kapımız neşeye açık!\"

İlk denemeyi Ceren yaptı. Maketin oturma odasına dikkatle baktı; minik koltukların üstündeki minik minderler sağa sola savrulmuştu. Ceren, oturma odasındaki dağınıklığı toplamak için parmak uçlarıyla minik yastıkları tek tek düzeltti, üzerlerindeki kadife dokuyu okşadı. Kendi gerçek salonlarındaki yastıkları da pofuduk hale getirip kanepeye yerleştirdi. O anda maket evin oturma odasının ışığı parlak bir kehribar rengiyle ışıldadı. Salona taze nane ve vanilya esintisi yayıldı.

Ardından Esin sırayı aldı. Maketin mutfak bölümünde minik fincanlar ters dönmüştü. Esin, mutfaktaki sevgiyi ve bereketi hissettirmek için mutfağa gitti, tezgâhtaki ahşap kaşıkları kavanozlara dizdi, kurabiye tabağını masanın tam ortasına koydu. Döndüğünde maket mutfaktaki minik ocağın üzerinde masmavi neşeli bir alev canlandı ve havaya mis gibi fırın kokuları karıştı. Dört arkadaş el ele tutuşup neşeyle ayaklarını yere vurdular ve yinelediler:

\"Tıkır tıkır tık, yuvamız sıcacık, kapımız neşeye açık!\"

Sıra Mina ve İlayda'ya gelmişti. Mina, maketin kütüphane odasındaki minik kitapların raflardan kaydığını gördü. Büyük bir özenle kendi salonlarındaki renkli masal kitaplarını boy sırasına göre dizdi, kütüphanenin üzerindeki tozları yumuşak bir bezle sildi. Kitapların sayfalarından sanki masal kuşlarının kanat sesleri duyuldu. İlayda ise maketin antresine ve kapı girişine yöneldi. Kapının önündeki terlikleri düzenledi, duvardaki aile panosunu düzeltip çerçeveleri parlattı. Çünkü biliyordu ki bir evin kapısı, içeri giren herkese huzur ve kucak dolusu hoş geldin demeliydi.

Dört kız el birliğiyle evin her köşesine özen, sevgi ve neşe kattığında muhteşem bir şey oldu. Maket evin çatısındaki minik rüzgâr gülü fırıl fırıl dönmeye başladı. Bacadan gökkuşağı renginde tatlı bir duman yükseldi. Bütün ev bir anda tatlı bir melodiyle çınladı. Dört arkadaş birbirine sarıldı. Evin sadece duvarlardan ve eşyalardan ibaret olmadığını, onu güzelleştiren asıl şeyin birlikte geçirilen vakit, paylaşılan emek ve kahkahalar olduğunu kalplerinde hissettiler. Son kez neşeyle fısıldadılar:

\"Tıkır tıkır tık, yuvamız sıcacık, kapımız neşeye açık!\"

Maket ev hafifçe ışıldayıp sandığın içine geri çekildi ve sandık kapağını usulca kapattı. Dışarıda hafif hafif çiseleyen yağmur, cama ninni gibi tıkırdıyordu. İçerisi ise sıcacık, huzurlu ve güven doluydu. Dört arkadaş salonun yumuşacık halısına serilen minderlere uzandılar. Üzerlerine kalın, yünlü battaniyeleri çektiler. Odanın tavanına yansıyan loş sarı ışıklar yavaşça dans ederken nefesleri sakinleşti, göz kapakları ağırlaştı. Ev onları koca bir kucak gibi sarıp sarmaladı; derin, huzurlu ve tatlı bir uykuya doğru usulca daldılar.