Damla ve Eylül'ün Düzenli Defteri

Damla ile Eylül, ahşap masanın başında yan yana oturuyordu. Geniş pencereden içeriye taze biçilmiş çimen kokusu ve tatlı bir rüzgâr doluyordu. Tam o anda, okulun fen kulübü için verilen altmış dört sayfalık büyük proje defteri masanın ortasına açıldı.

Öğretmenleri Bilge Hanım, okulun ilk gününde onlara bu defteri verirken doğayı keşfetmelerini istemişti. Arkadaşları Kerem, kendi defterine yaprakları yapıştırmaya ve notlar almaya başlamıştı bile. Fakat Damla ve Eylül'ün masası bir anda savaş alanına dönmüştü. Renkli boyalar, yapıştırıcılar, kurumuş meşe palamutları ve açık kitaplar üst üste yığılmıştı. Damla sarı cetveli arıyor ama kâğıtların altında bulamıyordu. Eylül bir yaprağın damarlarını çizerken masaya dökülen simler dikkatini dağıtıyordu. Odanın köşesindeki saatin tıkırtısı bile kulaklarına fazla gelmeye başladı. Okulda öğretmenlerini dinlerken her şey çok kolay ve eğlenceli görünmüştü, oysa şimdi nereden başlayacaklarını bilemiyorlardı.

Damla derin bir nefes aldı ve arkasına yaslandı. Sandalyenin gıcırtısı odadaki sessizliği bozdu. "Böyle yaparsak aklımız da masamız gibi karışacak," dedi. Eylül elindeki boya kalemini bıraktı ve başını salladı. Birlikte bir karar verdiler. Önce masadaki her şeyi kenara aldılar. Yüzeyi nemli bir bezle sildiler; tahtanın serin ve temiz dokusu ikisini de rahatlattı. Sonra eşyaları gruplara ayırdılar. Yeşil kutuya doğadan topladıkları yapraklar ve taşlar girdi. Mavi kutuya sadece cetvel, silgi ve kurşun kalemler yerleşti. Masanın üzerinde yalnızca açık duran defter ve o an yazacakları tek bir konu kaldı.

Eylül çalışma lambasının ılık sarı ışığını yaktı ve gülümseyerek fısıldadı: "Düzenli masa, sakin nefes, adım adım başarır herkes!"

Çalışma planını küçük adımlara böldüler. Önlerindeki koca defteri tek bir günde bitirmeye çalışmayacaklardı. Zamanlayıcıyı yirmi beş dakikaya ayarladılar. Bu süre boyunca ne masadan kalkacaklar ne de başka bir şeyle ilgileneceklerdi. Zil çalana kadar sadece okul bahçesinden topladıkları çam iğnelerini inceleyeceklerdi. Damla büyüteçle iğnelerin uçlarına baktı, deftere düzgün satırlarla notlar yazdı. Eylül ise özenle çizim yaptı. Tam o sırada pencerenin önünden geçen Kerem onlara seslendi, bahçedeki sevimli kediyi gösterdi. İki kardeş başlarını kaldırıp gülümsediler ama yerlerinden kalkmadılar. "Mola zilimiz çalınca geleceğiz Kerem!" dediler. Dikkatlerini dağıtan şeyleri ertelemek, işlerini neşeyle bitirmelerini sağladı.

Zamanlayıcının tatlı melodisi çaldığında yirmi beş dakika bitmişti. İkisi de kollarını yukarı doğru uzatıp gerindiler. Masanın düzeni hiç bozulmamıştı. Defterin ilk iki sayfası, okulda öğrendikleri bilgilerin düzenli notlarıyla parıldıyordu. Eylül neşeyle kardeşinin omzuna dokundu: "Düzenli masa, sakin nefes, adım adım başarır herkes!"

Okulun sadece yeni bilgiler öğretmediğini, aynı zamanda zihni nasıl toparlayacaklarını gösteren harika bir yer olduğunu hissettiler. Bilgi, tıpkı düzenli bir masa gibi yerli yerinde durduğunda her şey kolaylaşıyordu. Büyük işler, küçük ve sakin adımlarla tamamlanıyordu. Beş dakikalık molada mutfaktan ılık birer bardak su alıp içtiler. Zihinleri hafiflemiş, içleri neşeyle dolmuştu.

Akşamın mor gölgesi yavaşça odaya süzüldü. İki kardeş masayı yine aynı tertiple bıraktılar; kutuların kapakları kapandı, defter rafın en güzel yerine yerleşti. Yataklarına geçtiklerinde yorganın yumuşak dokusu onları sardı. Dışarıda gökyüzü masmavi, yıldızlar ise pırıl pırıldı. İkisi de yastığa başını koyarken aynı cümleyi son kez mırıldandı: "Düzenli masa, sakin nefes, adım adım başarır herkes..." Nefesleri yavaşladı, odadaki hafif rüzgâr tülü dalgalandırdı ve tatlı bir uyku onları güvenle sarıp sarmaladı.