Doğan, güneşin ilk ışıklarıyla uyanmayı seven, kalbi kocaman bir çocuktu. Şehrin gürültüsünden uzak, yemyeşil ormanın hemen kenarında küçük bir evde yaşardı. Doğan için orman, sadece ağaçlardan ibaret değildi; orası, her birinin kendi hikayesi olan binlerce canlının eviydi ve Doğan, o hikayelerin bir parçası olmayı çok severdi. Her gün, okuldan sonra çantasıyla soluğu ormanda alırdı. Sanki orman onu çağırıyordu, o da bu çağrıya kulak veriyordu.
Bir öğleden sonra, Doğan ormanda yürürken, uzaktan cılız bir ses duydu. Sese doğru ilerlediğinde, küçük bir kuşun kanadının bir dala sıkıştığını gördü. Kuş çırpınıyor, korkuyla titriyordu. Doğan hemen yere çömeldi. "Şşşşt, korkma minik dostum," diye fısıldadı. Nazikçe, kuşun kanadını daldan kurtarmak için uğraştı. Minik kuş, Doğan'ın sıcak ellerinde sakinleşmiş gibiydi. Nihayet kanadı serbest kaldığında, kuş sevinçle havaya fırladı ve bir süre Doğan'ın başının etrafında dönerek ona teşekkür etti, sonra da gökyüzünde kayboldu. Doğan'ın yüzünde kocaman bir gülümseme belirdi.
Ertesi gün, ormanın iç kısımlarına doğru ilerlerken, Doğan yerde garip bir şey fark etti. Küçük, dikenli bir top… Yaklaştığında, bir kirpinin baş aşağı durduğunu ve kendi kendine dönmeye çalıştığını gördü. Kirpi muhtemelen bir çukurcuğa düşmüş ve çıkamıyordu. Doğan, parmaklarını dikenlerine batırmamaya özen göstererek, kirpiyi dikkatlice yerden kaldırdı ve düz bir zemine bıraktı. Kirpi, kısa bir şaşkınlığın ardından hızla çalılıkların arasına daldı. Doğan, bir canlının daha hayatını kolaylaştırmanın verdiği huzurla yoluna devam etti.
Bir başka seferinde, yaz sıcağında kurumuş bir pınarın başında susuzluktan bitkin düşmüş bir geyik yavrusu buldu. Geyik, annesini arıyor gibiydi ama sesi çıkmıyordu. Doğan, evden getirdiği küçük su şişesini çıkardı ve yavaşça geyiğin ağzına doğru uzattı. Minik geyik, korkuyla önce geri çekildi ama Doğan'ın gözlerindeki şefkati görünce usulca suyu içmeye başladı. Tüm suyu bitirdiğinde, Doğan'a minnetle baktı ve sekerek ormanın derinliklerine doğru yol aldı.
Doğan'ın hayvan dostları her geçen gün artıyordu. Minik sincaplar onun elinden fındık alıyor, kuşlar omzuna konup şarkı söylüyor, hatta utangaç tavşanlar bile Doğan'ı gördüğünde kaçmak yerine biraz olsun oyalanıyorlardı. Doğan, her canlının yardıma ihtiyacı olabileceğini, küçücük bir iyiliğin bile dünyayı ne kadar güzelleştirebileceğini biliyordu. O, ormanın gerçek bir koruyucusu ve tüm canlıların en iyi arkadaşıydı. Doğan'ın kalbi, ormandaki her bir ağaç gibi kök salmış, her bir hayvan gibi özgür ve her bir çiçek gibi güzeldi. Ve orman, Doğan'ın bu kocaman kalbini her zaman hatırlayacaktı.
Bu metin kocamanbisite.com için özel olarak yazılmıştır. Ticari maksat taşıyan tüm diğer dijital ortamlar ve basılı mecralarda kullanımı, kopyası, atıfı yasaktır. Eğitim maksatlı kullanım için her bir hikayeye yönelik izin alınması zorunludur.
