Emiray ve Büyük Mavi Kapı

Emiray, sabahın ilk sarı ışıkları odasına dolarken mavi renkli yeni çantasının yanındaydı. Bugün birinci sınıftaki ilk günüydü ve göğsünün içinde minik bir serçe kanat çırpıyor gibiydi. Tam ayakkabısının cırt cırtını yapıştırırken pencereden gelen neşeli çocuk seslerini duydu.

Büyük okul bahçesine adım attığında havada taze ıhlamur ağaçlarının tatlı kokusu vardı. Bahçedeki çakıl taşları her adımda hafifçe çıtırdıyor, rüzgâr renkli bayrakları dalgalandırıyordu. Emiray, başını kaldırıp kocaman pencereleri olan okul binasına baktı. Taş basamaklar çok yüksek, koridorlar ise uçsuz bucaksız bir labirent gibi görünüyordu. Elini çantasının yumuşak askısına götürdü, parmaklarıyla kumaşı sıkıca kavradı. İçinde hafif bir çekingenlik, bolca da merak vardı. Acaba içeride onu ne bekliyordu?

Tam o sırada kapının eşiğinde güler yüzlü biri belirdi. Bu, birinci sınıfların öğretmeni Salih Öğretmen'di. Üzerinde mavi bir gömlek vardı ve gözlerinin kenarı gülümsedikçe sıcacık çizgilerle doluyordu. Salih Öğretmen, dizlerinin üzerine eğilerek Emiray ile aynı boya geldi. Yumuşacık bir sesle, "Hoş geldin Emiray, sınıfımız tam şuradaki güneşli köşede seni bekliyor," dedi.

Emiray derin bir nefes aldı. Koridorda yankılanan seslere kulak vererek ilk adımını attı ve mırıldandı:

"Tık tık tık adımlar, gülen bakışlar, neşe dolu sınıfta yeni bir gün başlar."

Sınıfın kapısı ardına kadar açıktı. İçerisi yepyeni boya kalemleri, parlak defterler ve cilalı ahşap kokuyordu. Güneş ışığı sıraların üzerine sarı çizgiler çizmişti. Emiray, cam kenarındaki iki kişilik sıraya doğru yürüdü. Yanında oturan kıvırcık saçlı kız çocuğu ona hemen el salladı. Adı Elif'ti. Elif, kutusundan kırmızı bir mum boya çıkarıp sıranın üzerindeki beyaz kâğıda koca bir elma çizmeye başlamıştı bile. Emiray da çantasını masanın yanındaki kancaya astı. Çantanın fermuarı açılırken çıkan o tanıdık ses ona evindeki odasını hatırlattı, içindeki o serçe kuşu biraz sakinleşti.

Fakat o sırada Emiray'ın sarı pastel boyası masadan kayıp tıkır tıkır yere yuvarlandı. Boya, arka sırada oturan Can'ın ayakkabısının yanına kadar gitti. Emiray boyasını almak için uzanırken boyanın kırılmış olabileceğinden endişelendi. Ama Can hemen eğildi, sarı boyayı yerden aldı ve iki eliyle Emiray'a uzattı. Yüzünde kocaman bir tebessüm vardı. "Güneş yapmak istersen sarı boya çok lazım olur," dedi Can neşeyle. Emiray boyayı aldı, pürüzsüz yüzeyine dokundu. Boya sapasağlamdı.

Emiray rahatlayarak sırtını sırasına yasladı. Elif'e ve Can'a baktı, sonra tahtaya tebeşirle kocaman bir neşeli güneş çizen Salih Öğretmen'e gülümsedi. Korkulacak hiçbir şey yoktu; burası şarkıların söylendiği, boyaların paylaşıldığı sıcacık bir yerdi. Masanın üzerindeki kâğıda kendi renkli dünyasını çizmeye koyuldu. Bir ağaç, ağacın üstüne sarı bir güneş ve okulun mavi kapısını çizdi. Boyarken aynı neşeli nakaratı bu kez yanındaki arkadaşlarıyla birlikte fısıldadı:

"Tık tık tık adımlar, gülen bakışlar, neşe dolu sınıfta yeni bir gün başlar."

Salih Öğretmen sıraların arasında dolaşırken Emiray'ın omzuna hafifçe dokundu. "Harika bir başlangıç yaptın Emiray," dedi. O an okul zili neşeli bir melodiyle çaldı. Bu ses bir şarkı gibiydi; bahçedeki kuşları, koridordaki adımları birleştiren tatlı bir zil sesi. İlk gün, paylaşılan boyalarla, neşeli tekerlemelerle ve yeni arkadaşların kahkahalarıyla su gibi akıp geçti.

Şimdi ise akşam olmuştu. Emiray evinde, yumuşacık yatağının içindeydi. Mavi çantası masanın kenarında sessizce yeni günü bekliyordu. Yorganını göğsüne kadar çekti, yastığına başını yasladı. Odanın penceresinden giren ay ışığı, tavanda hafif gölgeler oluşturuyordu. Emiray gözlerini kapatırken Salih Öğretmen'in güler yüzünü, Elif'in kırmızı elmasını ve Can'ın uzattığı sarı boyayı düşündü. Yarın okulda yeni çizgiler, yeni oyunlar ve yeni masallar olacaktı. Derin, sakin bir nefes aldı. Nefesini yavaşça verirken gökyüzündeki yıldızlar parıldadı. Karanlık çok huzurlu, yatak sıcacıktı. Göz kapakları ağırlaştı, tatlı bir uyku Emiray'ı sarıp sarmaladı.