Eymen ve Ebrar'ın Dostluk Yıldızları

Sabah güneşi pencerelerden içeri girerken, Eymen ve Ebrar heyecanla uyandılar. Bugün okul vardı ve en sevdikleri yerlerden biriydi! Çabucak kahvaltılarını yapıp, çantalarını sırtladılar. Annesi Eymen'in elini, babası Ebrar'ın elini tuttu ve hep birlikte neşeyle okula doğru yürüdüler. Okul bahçesinde arkadaşları onları bekliyordu bile. Koşarak yanlarına gittiler, gülücükler saçarak birbirlerine "Günaydın!" dediler.

Zil çalınca, hep birlikte sınıfa girdiler. Halise öğretmen onları kapıda sıcacık bir gülümsemeyle karşıladı. Sınıfta herkes yerine oturdu ve ders başladı. Halise öğretmen, bugünkü konunun matematik olduğunu söyledi. Eymen ve Ebrar matematiği çok seviyorlardı. Halise öğretmen tahtaya iki soru yazdı. Önce Eymen'e döndü ve sordu: "Eymenciğim, sen söyle bakalım, 6 elmaya 4 elma daha eklersek kaç elma olur?" Eymen biraz düşündü, parmaklarını saydı ve neşeyle "On elma olur öğretmenim!" diye cevap verdi. Halise öğretmen gülümsedi ve "Aferin Eymen!" dedi.

Şimdi sıra Ebrar'daydı. Halise öğretmen Ebrar'a sordu: "Ebrarcığım, senin de 5 oyuncağın var, arkadaşın sana 2 oyuncak daha verirse toplam kaç oyuncağın olur?" Ebrar da hiç beklemeden, "Yedi oyuncağım olur öğretmenim!" diye yanıtladı. Halise öğretmen ikisine de kocaman bir "Aferin çocuklar! Harika cevaplar verdiniz!" dedi. Sonra masasının üzerindeki küçük kutudan iki tane pırıl pırıl yıldız çıkartması çıkardı ve birini Eymen'e, diğerini Ebrar'a verdi. Eymen ile Ebrar hem doğru cevap verdikleri için, hem de bu güzel hediyeler için çok mutlu oldular. Birbirlerine bakıp gülümsediler.

Ders zili çaldığında, tüm çocuklar gibi Eymen ve Ebrar da heyecanla yerlerinden fırladılar. Dışarıya, mis gibi havaya koştular. Bahçede koşup oynamak, oyunlar kurmak ne kadar güzeldi! Eymen, Ebrar'a dönüp "Ne kadar eğlenceliydi değil mi?" dedi. Ebrar da başını sallayarak onayladı. "Evet, hem de doğru bildiğimiz için öğretmen bize hediye verdi!" dedi. Beraber bahçenin bir köşesine oturdular. Eymen, aldığı yıldız çıkartmasını defterine yapıştırırken, Ebrar da kendi çıkartmasını gösterdi. "Seninle birlikte öğrenmek ve oynamak çok daha güzel Eymen," dedi Ebrar. Eymen de "Ben de öyle düşünüyorum Ebrar. En iyi arkadaşım sensin!" diye karşılık verdi. Sonra saklambaç oynamaya karar verdiler. Eymen sayarken, Ebrar saklandı. Birbirlerini bulduklarında neşeyle güldüler. Arkadaşlıkları, güneş gibi sıcacık ve parlaktı. Birlikteyken her şey daha anlamlı, daha keyifliydi. O gün okulda hem yeni şeyler öğrendiler, hem de arkadaşlıklarının ne kadar değerli olduğunu bir kez daha anladılar. Teneffüs bitip sınıfa döndüklerinde bile yüzlerinde kocaman gülücükler vardı. Çünkü biliyorlardı ki yarın yine bir araya gelecekler ve yeni maceralara atılacaklardı. Eymen ve Ebrar, birbirlerine sahip oldukları için çok şanslıydılar.