Halit'in Şükür Dolu Gözleri

Halit, üçüncü sınıf öğrencisi, pencereden dışarı bakmayı çok severdi. Özellikle yağmurlu günlerde... Damlaların cama vuruşunu izlemek, toprağın o mis gibi kokusunu içine çekmek ona huzur verirdi.

Bir gün yine bahar yağmuru yağıyordu. Halit, pencerenin kenarına çökmüş, dışarıdaki minik kuşların telaşla yuvalarına sığınışını izliyordu. Yağmur durunca, gökyüzünde rengarenk bir gökkuşağı belirdi. Halit'in gözleri parladı. Ne kadar da güzeldi!

Sonra bahçelerindeki erik ağacına baktı. Daha dün minik tomurcuklarla doluyken, şimdi bembeyaz çiçeklere bürünmüştü. Her bir çiçeğin ne kadar narin, ne kadar özenle yaratıldığını düşündü. Bu çiçekler, yakında tatlı eriklere dönüşecekti.

Annesi yanına geldi. "Ne düşünüyorsun Halitciğim?" diye sordu. Halit, "Anne, bu erik ağacı, bu yağmur, bu gökkuşağı... Her şey ne kadar harika, değil mi? Sanki birisi bunları bizim için özel olarak yaratmış gibi," dedi.

Annesi gülümsedi. "Evet oğlum, aynen öyle. Bu güzelliklerin hepsi, bizi çok seven, bize karşı çok şefkatli ve merhametli olan Yaratıcımız'ın bir hediyesi. O, her şeyi en ince ayrıntısına kadar düşünmüş, en güzel şekilde var etmiş."

Halit, annesinin sözleriyle daha da düşündü. Evet, bir çiçeğin rengi, bir yağmur damlasının sesi, bir kuşun cıvıltısı... Hiçbiri tesadüf olamazdı. Hepsi, büyük bir düzenin, büyük bir sevginin eseriydi. İçini tarifsiz bir şükran duygusu kapladı. Gözlerini kapattı ve kalbinden gelen bir sesle fısıldadı: "Bize bu kadar güzel bir dünya veren Yaratıcımıza binlerce şükürler olsun."

Halit, o gün sadece doğanın güzelliklerini değil, bu güzelliklerin ardındaki sonsuz sevgiyi ve merhameti de görmüştü. Artık etrafına her baktığında, Yaratıcının ne kadar yüce ve ne kadar cömert olduğunu daha iyi anlıyordu. Her şey için ona teşekkür etmek istiyordu. İçindeki bu şükran duygusuyla içi sımsıcak oldu. Hayata, doğaya ve en önemlisi Yaratıcısına olan sevgisi kat kat artmıştı.