Sevde ve Zeynep, 3. sınıfın en iyi arkadaşlarıydı. Okulda da, oyunlarda da hep yan yanaydılar. Ama onları diğer çocuklardan ayıran çok özel bir şey vardı: kocaman kalpleri. Çevrelerinde zor durumda olan, hasta ya da kimsesiz çocukları gördüklerinde içleri cız ederdi. Onlara yardım etmek için ellerinden geleni yapmak isterlerdi.
Bir gün, okul çıkışı eve dönerken, mahalledeki yaşlı teyzenin kızı Elif'i gördüler. Elif, Sevde ve Zeynep'ten biraz küçüktü ve uzun süredir hastaydı. Okula gidemiyordu, arkadaşlarıyla oynayamıyordu. Elif'in penceresinden onlara hüzünle baktığını fark ettiler. Sevde, "Zeynep, Elif çok yalnız görünüyor, ona neşe getirmeliyiz!" dedi. Zeynep de onayladı, "Kesinlikle! Ama nasıl?"
Eve gittiklerinde hemen bir plan yapmaya başladılar. Akıllarına harika bir fikir geldi: Bir "Neşe Sandığı" hazırlayacaklardı. Eski bir ayakkabı kutusunu rengarenk kağıtlarla süslediler. İçine kendi oyuncaklarından, okudukları ama artık oynamadıkları kitaplardan, çizdikleri resimlerden ve küçük, parlak taşlardan koydular. Her bir eşyanın üzerine küçük, sevgi dolu notlar yazdılar. "Çok yakında iyileşeceksin!", "Gülümsemen bize ışık veriyor!" gibi...
Ertesi gün, okuldan sonra sandığı alıp Elif'in evine gittiler. Kapıyı çaldıklarında, Elif'in annesi şaşkınlıkla karşıladı onları. Sevde, "Elif'e moral vermek için geldik teyze. Bu da bizim Neşe Sandığımız!" dedi gülümseyerek. Elif'in annesi gözleri dolarak sandığı aldı. Elif, odasında yatağında otururken, annesi sandığı ona uzattı. Elif, sandığın kapağını açtığında gözleri büyüdü. İçindeki renkli kağıtları, oyuncakları, özellikle de Sevde ve Zeynep'in çizdiği, üzerinde "Seni çok seviyoruz Elif!" yazan resmi görünce yüzünde kocaman bir gülümseme belirdi. Uzun zaman sonra ilk defa bu kadar içten gülüyordu. Annesi de gülümsüyordu ama gözleri doluydu. Sevde ve Zeynep'e teşekkür etti.
Bu olaydan sonra Sevde ve Zeynep, "Neşe Sandığı" projesini büyütmeye karar verdiler. Sadece Elif için değil, mahalledeki diğer hasta ve yalnız çocuklar için de sandıklar hazırladılar. Bazen kendi harçlıklarını biriktirip küçük hediyeler alıyorlardı, bazen eski eşyalarını yenileyip sandıklara koyuyorlardı. Okuldaki arkadaşları da onlara destek olmaya başladı. Küçük hediyeler, notlar ve resimler getiriyorlardı.
Bir gün, bir hastanenin çocuk servisinde gönüllü olmaya karar verdiler. Annelerinin yardımıyla hastane yönetimiyle konuştular. Hafta sonları, kısa bir süreliğine, hastanedeki çocuklara kitap okumak, onlarla oyunlar oynamak için izin aldılar. İlk gittikleri gün biraz gergindiler ama çocukların yüzündeki gülümsemeleri gördükçe tüm çekingenlikleri geçti. Bir çocuk, "Siz melek misiniz?" diye sorduğunda, Sevde ile Zeynep birbirlerine baktılar ve kahkaha attılar. Hayır, melek değillerdi ama kalpleri gerçekten de birer melek kadar saf ve iyi niyetliydi.
Bu iki minik kahraman, yaşlarından beklenmedik bir olgunlukla çevrelerine ışık saçıyor, sevgi tohumları ekiyorlardı. Onların sayesinde birçok çocuk, zor günlerinde bile umut buluyor, gülümseyebiliyordu. Sevde ve Zeynep, küçük kalpleriyle kocaman işler başarmış, herkesin takdirini kazanmıştı. Onlar, sevginin ve yardım etmenin en güzel örnekleriydi. Ve her geçen gün, daha fazla çocuğa ulaşmak için yeni yollar düşünüyorlardı. Çünkü biliyorlardı ki, bir çocuğun gülümsemesi dünyadaki en değerli hazineydi.
Bu metin kocamanbisite.com için özel olarak yazılmıştır. Ticari maksat taşıyan tüm diğer dijital ortamlar ve basılı mecralarda kullanımı, kopyası, atıfı yasaktır. Eğitim maksatlı kullanım için her bir hikayeye yönelik izin alınması zorunludur.
