Lavin Yade ve Parlayan Göl

Lavin Yade, gökyüzünün mor ve pembe tüllere büründüğü Fısıltılı Vadi’nin kıyısında yürüyordu. Ayaklarının altındaki nemli yosunlar her adımda yumuşacık çıtırdıyor, etrafa taze çam kokusu yayıyordu. Tam o sırada, patikanın kenarındaki gümüş renkli çalıların arasından minik bir kıvılcım havalandı.

Bu kıvılcım sıradan bir ışık değildi. Vadideki canlıların kalplerinden dökülen sevgi damlacıklarıydı bunlar. Herkes kendi heybesinde bu ışıktan bir parça taşır, yolunu onunla aydınlatırdı. Lavin Yade’nin heybesinde de sıcacık, altın sarısı bir ışık küresi vardı. Küre elma kokulu bir sıcaklık yayıyor, dokununca ipek gibi hissettiriyordu. Ne var ki o, bu güzel ışığı kendine hiç yakıştıramazdı. Başkalarının ışıkları ona hep daha parlak, diğer herkes ona kendisinden daha değerli görünürdü.

Yolda ilerlerken karşısına gümüş tüylü sincap Puki çıktı. Puki üzgündü, çünkü kendi fenerinin ışığı biraz azalmıştı. Lavin Yade hiç düşünmeden heybesini açtı. Kendi ışığından kocaman bir parça koparıp Puki’nin fenerine bıraktı. Sincap neşeyle sıçradı, teşekkür edip ağacına tırmandı. Lavin Yade gülümsedi ama heybesindeki ışık biraz küçülmüştü. Üstelik vadinin serin rüzgarı tenine çarptıkça içi biraz üşümeye başladı. Kendi kendine, başkaları mutlu olsun yeter, diye düşündü.

Az sonra mor yapraklı bir kavağın altında Çiy Damlası Kuşu ile karşılaştı. Kuşun kanatları yorgun görünüyordu. Kanatlarını ısıtmak için birazcık parlaklığa ihtiyacı vardı. Lavin Yade heybesinde kalan son ışık parçasını da kuşa uzattı. Kuş neşeyle cıvıldadı, ısınan kanatlarını çırparak gökyüzüne süzüldü. Şimdi heybenin içi bomboş ve soğuktu. Yol gittikçe gölgeleniyor, taşlar ayaklarına batıyordu. Kendine hiçbir şey bırakmamıştı, çünkü içten içe diğerlerinin o ışıktan daha fazlasını hak ettiğine inanıyordu.

Yolun sonunda Parlayan Göl belirdi. Bu göl, üzerinden geçenlerin sadece kendi ışığıyla aydınlanan sihirli bir köprüye sahipti. Köprüye adım atmak istedi ama önünü göremiyordu. Ayaklarının altındaki taşlar soğuktu. Kendi feneri sönmüştü, başkalarına verdiği ışıklar ise çok uzakta kalmıştı. Karşı kıyıya geçemezse ormanın en huzurlu çayırına ulaşamayacaktı.

Gölün kenarındaki pürüzsüz suya baktı. Suda yalnızca kendi solgun siluetini gördü. O an Puki yanına geldi, ardından Çiy Damlası Kuşu da bir dala kondu. İkisi de şaşkınlıkla ona bakıyordu. Puki yumuşak bir sesle sordu. Neden senin fenerin yanmıyor, yoksa kendine hiç ışık ayırmadın mı? Lavin Yade başını öne eğdi. Siz benden daha güzelsiniz, sizin ışığınız daha çok parlamalı, diye fısıldadı.

Kuş kanatlarını usulca çırparak Lavin Yade’nin omzuna kondu. Gagasını onun yanağına hafifçe dokundurdu. Yanılıyorsun, dedi kuş. Başkalarını sevmek çok güzeldir ama kendini unuttuğunda dünya eksik kalır. Sen de buradasın ve sen de çok değerlisin.

Lavin Yade derin bir nefes aldı. Rüzgarın getirdiği yasemin kokusunu içine çekti. Ellerini göğsüne koydu ve kalbinin ritmini dinledi. Şimdiye kadar hep başkalarını düşünmüş, kendi kalbinin ne kadar özel olduğunu hiç fark etmemişti. Gözlerini kapattı ve fısıldadı:

Ben de varım, ben de biriciğim, kalbimin ışığı parlasın.

Bu sözcükler dudaklarından dökülür dökülmez içinde bir kıpırtı oldu. Göğsünün tam ortasından tatlı bir sıcaklık yayıldı. O sıcaklık kollarına, parmak uçlarına, oradan da heybesine aktı. Heybenin içinden önce küçük bir parıltı doğdu, sonra o parıltı bal rengi bir güneşe dönüştü. Işık öyle sıcaktı ki etraftaki gölgeler yumuşacık bir pembeliğe büründü.

Lavin Yade bir kez daha gülümsedi, bu defa kendisi için gülümsedi. Aynı cümleyi sevgiyle tekrar etti:

Ben de varım, ben de biriciğim, kalbimin ışığı parlasın.

Işık gölün üzerine uzandı ve kristal köprüyü aydınlattı. Artık yol açıktı. Köprüden geçerken her adımında ışığı gölün sularında dans etti. Kendine değer vermenin, kendini sevmenin ne kadar hafifletici bir duygu olduğunu hissetti. Karşı kıyıya ulaştığında orman yumuşacık bir ninni mırıldanıyordu.

Gece vadinin üzerine serildi. Ağaçların yaprakları hafif bir esintiyle hışırdadı. Lavin Yade çayırın ortasındaki yumuşak otlara uzandı. Kendi ışığının sıcaklığı onu bir battaniye gibi sardı. Gökyüzündeki yıldızlar tek tek göz kırptı. Lavin Yade son kez fısıldadı:

Ben de varım, ben de biriciğim, kalbimin ışığı parlasın.

Nefesi yavaşladı. Göğsü sakince inip kalktı. Yorgan gibi yumuşak bir huzur tüm bedenini kapladı. Gözleri usulca kapandı ve kendini dinlendirici, derin bir uykunun kollarına bıraktı.