Melisa ve Penceredeki Gölge

Melisa on yaşında, meraklı ve hayal gücü çok kuvvetli bir kızdı. En sevdiği şeylerden biri, penceresinden dışarıyı seyretmekti. Odası, bahçeye bakıyordu ve kocaman, yaşlı bir çam ağacı penceresinin hemen yanındaydı. Bir akşam, hava kararmış, Melisa yatağında kitabını okuyordu. Dışarıda hafif bir rüzgar vardı ve ağacın dalları usulca sallanıyordu. Melisa, kitabındaki maceralara öyle dalmıştı ki zamanın nasıl geçtiğini anlamamıştı. Annesi, "Melisa, uyku vakti!" diye seslendiğinde irkildi. Kitabını kapatıp lambasını söndürdü. Oda bir anda zifiri karanlığa büründü.

Melisa yatağına uzandı, gözlerini kapattı. Tam uykuya dalmak üzereyken garip bir ses duydu. "Hışır... hışır..." Sanki bir şey pencere kenarında sürünüyordu. Melisa gözlerini kocaman açtı. Kalbi küt küt atmaya başladı. Ne olabilirdi ki? Bahçede bir kedi mi? Ama ses daha büyük gibiydi. Sanki birisi pencereye tırmanmaya çalışıyor gibiydi. Melisa korkudan yorganı boğazına kadar çekti. Nefes bile almaktan çekiniyordu. "Hışır... tak... tak..." Sesler daha da yaklaştı. Sanki dışarıdaki bir el, pencereye vuruyordu. Melisa'nın tüyleri diken diken oldu. Gözlerini sımsıkı kapattı ve yorganın altına saklandı. Acaba pencerenin ardında korkunç bir canavar mı vardı? Hayal gücü hemen devreye girdi ve pencerede kocaman, tüylü bir gölge canlandırdı. O gölge şimdi camı tıklatıyordu!

Dakikalar geçti ama sesler kesilmedi. Melisa titriyordu. Artık uyuyamayacağını biliyordu. Bu sesi neyin çıkardığını öğrenmek zorundaydı. Yorganın altından yavaşça çıktı. Yere bastığında tahta zeminden gelen gıcırtı bile onu korkuttu. Adım adım, titreyerek pencereye doğru ilerledi. Karanlıkta her şey daha büyük, daha korkutucu görünüyordu. Kalbi ağzında atıyordu. Pencerenin önüne geldiğinde elini uzatıp perdeyi aralamaya cesaret edemedi. Ya gerçekten korkunç bir şey varsa?

Sonunda derin bir nefes aldı ve "Bir... iki... üç!" diye sayarak perdeyi hızla çekti. Gözlerini sıkıca kapattı, sonra yavaşça araladı. Dışarıda kimsecikler yoktu! Pencerenin kenarında duran şey ise... kocaman çam ağacının rüzgarda sallanan kalın bir dalıydı! Dalın ucundaki yapraklar cama sürtünüyor, bazen de ince bir dal cama hafifçe vuruyordu. Melisa önce şaşırdı, sonra küçük bir kıkırtı çıktı ağzından. O kadar korktuğu şey, basit bir ağaç dalıymış! Karanlık ve hayal gücü, minicik bir dalı bile korkunç bir canavara dönüştürmüştü. Melisa rahat bir nefes aldı. Gülümsedi. Korkusunun boşuna olduğunu anlamıştı. Ama aynı zamanda, korktuğu şeyle yüzleşmek için gösterdiği cesaretle gurur duydu. Belki de bu gece uyumadan önce biraz daha pencereden dışarı bakmalıydı. Artık oradaki sesler ona hiç de korkutucu gelmiyordu, sadece rüzgarın fısıltısı gibiydi.