Misafir ve Ödev Canavarı'nın Neşeli Sırrı

Misafir, enerjisi hiç bitmeyen, gözleri pırıl pırıl parlayan dokuz yaşında bir çocuktu. En sevdiği şey bahçede top oynamak, arkadaşlarıyla maceralar peşinde koşmaktı. Ancak bir de en sevmediği şey vardı: ders çalışmak! Özellikle de akşamüstleri, oyun zamanı bittikten sonra masanın başına geçmek ona dünyanın en zor işi gibi gelirdi.

Bir salı akşamı, Misafir yine ödev masasının başında oturmuş, kitabına dalmış gibi yaparken aslında pencereden dışarıyı seyrediyordu. Hava kararmaya başlamıştı. Annesi "Misafir, yavrum, ödevlerin bitmeden kalkmak yok!" diye seslenmişti içeriden. Misafir derin bir iç çekti. Kalemini eline aldı ama aklı hala dışarıdaki oyunlardaydı. Tam o sırada, odanın köşesinden tuhaf bir hışırtı duydu. Sanki bir şey duvarları tırmalıyordu. Misafir irkildi. Gözlerini kısarak odayı taradı. Kitaplarının gölgesi kocaman, garip bir şekil oluşturmuştu. "Acaba ne?" diye fısıldadı kendi kendine. Hışırtı yeniden duyuldu, bu sefer daha belirgin bir şekilde. Misafir'in kalbi güm güm atmaya başladı. Yorganını başına çekti, sadece gözleri dışarıdaydı.

Odanın sessizliği, duyduğu seslerle birlikte daha da ürkütücü geliyordu. Misafir, annesinin geçen gün anlattığı "Ödev Canavarı" hikayesini hatırladı. Annesi, "Ödevlerini yapmayan çocukların odasına gizlice girer, kitaplarını karıştırır, kalemlerini saklar!" demişti şakayla karışık. Misafir o an bu şakanın gerçek olduğunu düşündü. Bu sesler, bu gölgeler kesinlikle Ödev Canavarı'ydı! Masasının üzerindeki matematik kitabına baktı. Sanki canavar oradaydı ve onu bekliyordu. Bir süre daha yorganın altında titrek titrek oturduktan sonra, cesaretini toplayıp "Burada kim var?" diye bağırdı. Sesi incecik çıkmıştı.

Kapı aniden açıldı ve annesiyle babası içeri girdi. Annesi, "Misafirciğim, ne oldu, neden bağırıyorsun?" diye sordu endişeyle. Misafir yorganı indirip korkuyla pencereyi gösterdi. "Ödev Canavarı! Duvarları tırmalıyor ve kitapların gölgesi de ona benziyor!" dedi nefes nefese. Babası gülümseyerek pencereye yaklaştı ve perdeyi araladı. "Sevgili Misafir, bu sesler komşunun bahçesindeki kedinin tırmaladığı ağaç dallarının sesi. Gölgeler de senin yığılmış kitaplarının ve oyuncaklarının oluşturduğu şekiller!" dedi.

Misafir şaşkınlıkla baktı. Gerçekten de, pencerenin önündeki ağacın dalları rüzgarda duvara sürtünüyordu. Kitapların gölgesi de artık korkutucu bir canavara değil, sadece bir kitap yığınına benziyordu. Utanarak gülümsedi. "Yani hiç canavar yok muydu?" diye sordu. Annesi saçlarını okşadı. "Tek canavar, bazen ders çalışmayı ertelemek olabilir, Misafirciğim. O da seni biraz yorar ama aslında hiç de korkutucu değil, değil mi?" dedi gülerek.

Misafir, annesine sarıldı. Sonra babasına döndü. "Hemen ödevimi bitireyim, o zaman gerçek bir canavar olmadığını bilirim!" dedi kararlılıkla. Ailesiyle birlikte güldüler. Misafir masasına oturdu ve o akşam hiç olmadığı kadar hızlı ve dikkatli bir şekilde ödevlerini bitirdi. Bitirdiğinde odası aydınlık, sessiz ve huzurluydu. Hiçbir gölge, hiçbir ses onu korkutmuyordu. Yatağına girdiğinde ise içini bir neşe kaplamıştı. Hem ödevlerini yapmış hem de Ödev Canavarı'nın aslında ne kadar komik bir yanılgı olduğunu öğrenmişti. Gözlerini kapattığında, canavar yerine uçan balonlar ve rengarenk oyuncaklar gördü. Misafir o günden sonra ders çalışmaktan eskisi kadar korkmadı. Hatta bazen, ödev canavarını anımsatan komik gölgeler gördüğünde kıkırdar, ardından daha bir şevkle ödevlerine sarılırdı.