Gölün berrak sularında, iki sevimli ördek yaşardı: Miu ve Kobi. Miu, meraklı gözleriyle etrafa bakınmayı severdi; Kobi ise yaramazlık peşinde koşan, her zaman yeni bir oyun bulmaya hazır bir arkadaştı. Her sabah güneş doğarken, "Vak vak!" sesleriyle uyanır, kanatlarını çırparak gölün serin sularına dalıp çıkarlardı. Bazen bir kurbağayı gıdıklar, bazen de annelerinin topladığı solucanları saklarlardı. Onlar gölün en neşeli ve biraz da haylaz ikilisiydi!
Bir öğleden sonra, Miu ve Kobi her zamanki gibi gölde oynarken, uzakta, pırıl pırıl parlayan bir şey gördüler. Bu, daha önce hiç görmedikleri kadar büyük ve rengarenk bir şeydi. "Kobi, bak! O da ne?" diye fısıldadı Miu, şaşkınlıkla. Kobi'nin küçük kalbi heyecanla pır pır atıyordu. Yavaşça, suyun içinden süzülerek o parıltıya doğru ilerlediler. Yaklaştıkça, kocaman pulları, uzun bir kuyruğu ve gökkuşağı renklerinde kanatları olan devasa bir varlık olduğunu fark ettiler. Bu bir ejderhaydı!
Miu ve Kobi önce çok korktular. Hemen bir sazlığın arkasına saklandılar. "Ejderhalar tehlikeli olur derler!" diye mırıldandı Kobi titreyerek. Ama ejderha onlara doğru hiç de korkutucu bir şekilde bakmıyordu. Aksine, kocaman, masmavi gözlerinde bir hüzün ve yalnızlık vardı. Nazikçe onlara doğru "Merhaba küçük ördekler," diye fısıldadı, sesi rüzgar gibi yumuşaktı. "Benim adım Gozhela. Burada arkadaş arıyorum."
Miu ve Kobi, Gozhela'nın sesinin ne kadar nazik olduğunu duyunca biraz cesaretlendiler. Sazlıktan yavaşça çıktılar. Gozhela onlara gülümsedi. "Korkmanıza gerek yok," dedi. "Ben kimseye zarar vermem. Bakın size gölün en güzel yerini gösterebilirim." Gozhela, onlara sırtını uzattı. Miu ve Kobi önce tereddüt ettiler. Ama Gozhela'nın sıcak ve davetkar bakışları onları ikna etti. Miu önden, Kobi arkadan Gozhela'nın pırıltılı sırtına tırmandılar. Gozhela usulca havalandı ve onları gölün üzerinde yavaşça gezdirmeye başladı.
Yukarıdan göl, binlerce pırlanta gibi parlıyordu. Gozhela onlara gölün derinliklerindeki renkli taşları, su altı çiçeklerini ve gizli mağaraları gösterdi. Birlikte öyle eğlendiler ki! Miu ve Kobi, Gozhela'nın kocaman ama nazik kalbini hissettiler. Onunla güven kurmayı, sadece dış görünüşüne bakarak karar vermemeyi öğrendiler. Gozhela, aslında en harika arkadaşlardan biriydi!
Akşam güneşi batarken, Gozhela Miu ve Kobi'yi evlerine bıraktı. "Yarın yine görüşürüz küçük arkadaşlar!" diye seslendi Gozhela, gökyüzünde süzülürken. Miu ve Kobi, yataklarına girerken kalpleri coşkuyla doluydu. Artık sadece gölde değil, gökyüzünde de harika bir arkadaşları vardı. Gözlerini kapadıklarında, Gozhela'nın parlak pullarını ve nazik gülümsemesini hayal ettiler. Yeni bir dostluk kurmanın ve güvenmenin ne kadar güzel bir duygu olduğunu öğrenmişlerdi. Tatlı rüyalar gördüler.
Bu metin kocamanbisite.com için özel olarak yazılmıştır. Ticari maksat taşıyan tüm diğer dijital ortamlar ve basılı mecralarda kullanımı, kopyası, atıfı yasaktır. Eğitim maksatlı kullanım için her bir hikayeye yönelik izin alınması zorunludur.
