Güneş, okulun bahçesindeki sarı yapraklı büyük çınar ağacını sıcacık ışıklarıyla aydınlatıyordu. Öykü, sırtında en sevdiği mor çantasının hafif pıtırtısıyla bahçe kapısından içeri ilk adımını attı. Tam o anda, çimenlerin üzerinden yuvarlanan parlak kırmızı bir tahta elma tıkır tıkır gelip pabuçlarının tam ucuna çarptı.
Kırmızı elma, tıpkı kocaman bir misket gibi fırıl fırıl dönüp durdu. Başını kaldırdığında, mavi boyalı bankta yapayalnız oturan çizgili tişörtlü bir çocuk gördü. Çocuğun kucağında ahşap bir sepet vardı ve boş kalan köşesine biraz çekingen gözlerle bakıyordu. Öykü hemen gidip elmayı geri vermek, onunla tanışmak istedi. Fakat göğsünün içinde minik bir çekirge zıp zıp zıplıyor gibiydi, heyecandan dizleri hafifçe titredi. Okulun ilk sabahıydı; etrafta yeni sesler, koşuşan çocuklar, taze tebeşir kokusu ve tatlı bir telaş vardı. Çantasının askısını sıkıca tuttu.
Kırmızı elmayı yerden aldı; ahşap yüzeyi pürüzsüz ve sıcacıktı. Derin bir soluk alıp o sabah neşeyle ezberlediği o küçük nakaratı fısıldadı:
"Zıp zıp cesaret, kocaman bir merhaba!"
Banka doğru hevesle bir adım attı. Ama tam o sırada, ayakkabısının altındaki kuru bir yaprak öyle tuhaf ve komik bir "vıyk" sesi çıkardı ki! Şaşkınlıktan dengesi bozuldu, kollarını pervane gibi çevirdi ve tek ayağını kaldırıp tıpkı pembe bir flamingo gibi havada asılı kaldı. Çantasındaki suluk tıkırdadı, cebindeki sarı yıldızlı silgi pıt diye çimlerin üzerine fırladı. Banktaki çocuk bunu görünce kendini tutamadı, kıkır kıkır gülmeye başladı. Onun güldüğünü görünce içindeki o çekirge kayboldu, komik haline kendi de katıla katıla güldü. İki ayağını yere sağlamca basıp neşeyle tekrar söyledi:
"Zıp zıp cesaret, kocaman bir merhaba!"
Adımlarını artık hiç çekinmeden attı ve bankın yanına vardı. Elmayı uzatıp sepete yerleştirdi, düşen silgisini de yerden aldı. Çocuğun adı Can'dı. Can, "Sepetimden kaçmıştı, onu kurtardığın için çok teşekkür ederim!" dedi ve bankta yanındaki boş yeri gösterdi. İki yeni arkadaş, bahçeden neşeyle geçip rengarenk sınıflarına doğru yürüdüler. Sınıf mis gibi mandalina ve yeni kâğıt kokuyordu. Birlikte kocaman minderlere oturdular, tahta bloklardan gökyüzüne uzanan kocaman kuleler yaptılar. Can yeşil boya kalemini paylaştı, kule her yıkıldığında ikisi birlikte neşeyle güldü. Okulun ilk günü, paylaşılan küçücük bir elmayla sıcacık bir oyuna dönüştü.
Şimdi akşam oldu, bahçedeki çınar ağacı sessizce geceye büründü. Odanın tülünden süzülen yumuşak ay ışığı yatağın üstüne usulca serildi. Yorgan omuzlara kadar çekildi, yastık pamuk gibi kabardı. Bütün gün neşeyle koşan ayaklar artık dinlendi, gülen gözler yavaşça ağırlaştı. Can'la oynayacağı yeni oyunların hayaliyle o güzel nakarat zihinden tatlı tatlı geçti: "Zıp zıp cesaret, kocaman bir merhaba!" Burnundan derin, sakin bir nefes aldı, o nefesi yavaşça bıraktı ve gökyüzünün yıldızları altında huzurlu bir uykuya daldı.
Bu metin kocamanbisite.com için özel olarak yazılmıştır. Ticari maksat taşıyan tüm diğer dijital ortamlar ve basılı mecralarda kullanımı, kopyası, atıfı yasaktır. Eğitim maksatlı kullanım için her bir hikayeye yönelik izin alınması zorunludur.
