Poksi'nin pırıl pırıl, kocaman bir uzay kalesi varmış. Bu kale, bulutların üstünde, yıldızların arasında parıldayan, rengarenk ışıklarla dolu, sihirli bir yer gibiymiş. İçinde her şey Poksi'yi mutlu etmek için tasarlanmış. Mesela, sabahları Poksi uyandığında, yatağının etrafındaki minik yıldızlar "Pırıl pırıl!" diye yanıp sönermiş. Poksi de "Gugu-ga!" diye neşeyle uyanırmış. Bugün de öyle olmuş. Yumuşacık yatağından tıpış tıpış inmiş, minik ayaklarıyla yere basmış. Pıt pıt pıt!
Bugün kalenin en komik robotu, adı Tıkır olan robot, ortalığı temizliyormuş. Tıkır, uzun, esnek kolları ve kısacık, tombul bacaklarıyla çok şirin bir robottu. Bir de kocaman, yuvarlak, ekranlı bir karnı vardı. Bu ekranda bazen komik yüzler belirir, bazen de Poksi'nin en sevdiği şarkıların notaları uçuşurdu. Tıkır "Vızır vızır!" diye neşeyle temizlik yaparken, Poksi de onu koltuğundan kıkırdayarak izliyormuş.
Birden, Tıkır'ın uzun kolundan pırıl pırıl, kırmızı, yuvarlak bir top düşüvermiş! Top "Tak tak tak!" diye zıplamış, yuvarlanmış, yuvarlanmış, kalenin devasa oturma odasının taaa diğer ucundaki parlak bir çiçeğin yanına kadar gitmiş. Poksi'nin büyük, meraklı gözleri topa kilitlenmiş. "Ooo!" demiş, topu o kadar çok istemiş ki, hemen ulaşmak istemiş.
Poksi heyecanla topa doğru emeklemeye başlamış. Minik dizlerini yere koymuş, ellerini ileri uzatmış. Emeklemiş, emeklemiş... Ama uzay kalesinin zemini biraz kaygandı, çünkü her yer ışıl ışıldı. Ah, kolu birden kaymış, minik burnunun ucuna düşüvermiş! "Fıstık!" diye ses çıkmış. Ama Poksi hiç ağlamamış. Tam tersine, "Hıhıhı!" diye gülmüş, çünkü düşmek de bazen çok komikmiş.
Poksi, burnunu silmiş ve derin bir nefes almış. Topu hala istiyormuş. Kalbinin içinde minik bir ses ona "Sakın pes etme, Poksi!" diyormuş. Tekrar denemiş. "Hoppa!" demiş kendi kendine, bu sefer daha dikkatli, daha kararlı bir şekilde emeklemeye başlamış. Dizleri yere daha sıkı basmış, ellerini daha dengeli bir şekilde ileri atmış. Yavaş yavaş, adım adım topa yaklaşmış, yaklaşmış...
Sonunda, minik parmaklarıyla kırmızı, pırıl pırıl topa dokunmuş! "Yaşasın!" diye bağırmış Tıkır robot, kollarını havaya kaldırıp "Bip bip bip!" diye sevinçle ötüşmüş. Tıkır'ın karnındaki ekranda gülen bir yüz belirmiş. Poksi de topu alıp, onu sımsıkı tutarak "Gıdı gıdı!" diye kahkahalar atmış.
O gün Poksi, uzay kalesinin parıldayan salonunda, minicik kalbiyle kocaman bir ders öğrenmiş: Bazen bir şeye ulaşmak zor olsa da, pes etmeyince her zaman istediğine ulaşacağını. Düşse bile, tekrar denemenin, kalkıp gülümsemenin ve yeniden başlamanın ne kadar eğlenceli ve sonunda ne kadar güzel hissettirdiğini anlamış. Uzay kalesinde her gün yeni bir macera varmış ve Poksi, bu maceraların hepsine hazır, mutlu ve gülümseyen bir bebekmiş. Çünkü biliyormuş ki, biraz çabayla her şeye ulaşabilirmiş!
Bu metin kocamanbisite.com için özel olarak yazılmıştır. Ticari maksat taşıyan tüm diğer dijital ortamlar ve basılı mecralarda kullanımı, kopyası, atıfı yasaktır. Eğitim maksatlı kullanım için her bir hikayeye yönelik izin alınması zorunludur.
