Sabah güneşi Turgut’un penceresinden usulca içeri süzülüyordu. Yatağında bir sağa bir sola yuvarlandı, gözlerini ovuşturdu. Minik burnuna mutfaktan gelen mis gibi krep kokuları dolunca, hemen yataktan fırladı. “Anneciğim!” diye bağırarak mutfağa koştu. Annesi gülümseyerek onu karşıladı, kocaman bir öpücük kondurdu yanağına. “Günaydın benim küçük yaramazım,” dedi. Turgut, annesinin kucağına atladı, sımsıkı sarıldı. Annesi kadar babasını da çok severdi. Babası hala uyuyordu. Turgut, babasının odasına koşup, “Babaaa, uyan, kahvaltı hazır!” diye bağırdı. Babası da onu kucakladı, kahkahalarla güldüler. Turgut’un bir de ablası vardı, adı Ayşe. Ayşe de kahvaltı masasında Turgut’a gülümsedi. Ailece kahvaltı yapmak Turgut’u çok mutlu ediyordu.
Kahvaltıdan sonra Turgut ve Ayşe bahçede oynamaya karar verdiler. Turgut topunu kaptı, Ayşe de ipini. Turgut topu havaya fırlattı, Ayşe yakalamaya çalıştı. Güneş pırıl pırıl parlıyor, kuşlar şarkı söylüyordu. Turgut topu bir daha attı, ama bu sefer çok uzağa gitti. Top, annesinin çok sevdiği, rengarenk çiçeklerle dolu saksıya doğru yuvarlandı. Turgut hızla topun peşinden koştu, topu yakalamak için uzandı. Ama “ÇAT!” diye bir ses duyuldu. Saksı devrilmiş, içindeki güzel çiçekler ve toprak yere saçılmıştı.
Turgut’un küçük kalbi hızla çarpmaya başladı. Gözleri doldu. “Eyvah! Ne yaptım ben?” diye fısıldadı kendi kendine. Annesinin en sevdiği saksıydı bu. Ne yapacağını bilemedi. Çiçekleri ve toprağı geri toplamaya çalıştı ama her taraf daha da kirlendi. İlk başta korktu. “Acaba saklansam mı? Annem görmese mi?” diye düşündü. Koşup salondaki koltuğun arkasına saklandı. Kalbi küt küt atıyordu. Ama sonra aklına annesinin hep söylediği sözler geldi: “Turgut’um, her zaman dürüst olmalısın. Dürüstlük en güzel şeydir.”
Koltuğun arkasında durmak Turgut’u hiç mutlu etmedi. İçinde bir sıkıntı vardı. Annesinin ona kızacağını düşünse de, dürüst olmanın daha iyi bir yol olduğunu biliyordu. Yavaşça koltuğun arkasından çıktı, küçük adımlarla mutfağa, annesinin yanına gitti. Annesinin eteğini çekiştirdi. “Anneciğim,” sesi titriyordu, “ben… ben bir şey yaptım.” Annesi şefkatle Turgut’a baktı. “Ne oldu canım?” diye sordu. Turgut derin bir nefes aldı ve olanları bir bir anlattı. “Top oynarken saksıyı devirdim, çiçekler de döküldü. Özür dilerim anneciğim.”
Annesi, Turgut’un dürüstlüğüne hayran kaldı. Onu kucağına aldı, sımsıkı sarıldı. “Canım Turgut’um benim! Önemli olan dürüst olman. Saksı yeniden alınır, çiçekler dikilir. Ama dürüstlük çok daha önemli.” dedi. O sırada babası da geldi. Durumu öğrenince Turgut’u kucakladı. “Aferin benim cesur oğluma! Hepimiz hata yaparız, önemli olan hatamızı söylemek ve ondan ders çıkarmaktır.” Ablası Ayşe de geldi, Turgut’un yanağını okşadı. “Bir dahakine daha dikkatli oynarız Turgut,” dedi, “beraber toplarız çiçekleri.”
Turgut’un içi huzurla doldu. Yaramazlık yapmıştı ama dürüst olmuştu. Ailesinin sevgisi, sıcak sarılmaları onu o kadar mutlu etmişti ki, gözlerinden sevinç gözyaşları aktı. Ailece bahçeye gittiler. Birlikte saksıyı temizlediler, çiçekleri toprağa yeniden diktiler. Turgut, ailesinin kocaman, sevgi dolu kalbinin kendisini her zaman koruyacağını biliyordu. O gün Turgut, dürüstlüğün ve aile sevgisinin en değerli hazine olduğunu öğrenmişti. Akşam yemeğinde, hep birlikte neşeyle gülüşerek, o günkü maceralarını anlattılar. Turgut, ailesiyle geçirdiği bu güzel anların kıymetini bir kez daha anladı.
Bu metin kocamanbisite.com için özel olarak yazılmıştır. Ticari maksat taşıyan tüm diğer dijital ortamlar ve basılı mecralarda kullanımı, kopyası, atıfı yasaktır. Eğitim maksatlı kullanım için her bir hikayeye yönelik izin alınması zorunludur.
