Umut ve Renkli Köprünün Şarkısı

Güneş bahçedeki dut ağacının yapraklarını altın sarısı bir ışıkla parlatıyordu. Umut çimenlerin üzerine oturmuş, tahta bloklarını boylarına göre diziyordu. Birden çitlerin arkasından incecik, neşeli bir tıkırtı duyuldu.

Komşu bahçeden arkadaşı Can başını uzattı. Elinde pürüzsüz, gök mavisi bir tahta parçası vardı. Birlikte iki bahçeyi birbirine bağlayan sağlam bir köprü kurmak istiyorlardı. Bahçede taze kesilmiş çimlerin kokusu vardı. Rüzgar ılık esiyor, ağaçtaki serçeler tatlı tatlı cıvıldıyordu. Fakat köprüyü kuracakları yer biraz tümsekliydi. Can elindeki mavi tahtayı çimenin üzerine koydu. Üzerine sarı bir blok yerleştirmeyi denedi. Sarı blok dengede duramadı, pıt diye yumuşak toprağa yuvarlandı. Bloklar tek başına durmak istemiyor gibiydi.

İki arkadaş yan yana oturdu. Tahtaların kokusu temiz ve doğaldı, güneşte ısınmış yüzeyleri ellerine sıcacık geliyordu. Biri sağdan, diğeri soldan tutarak parçaları yeniden denemeye karar verdiler. Parçaları koyarken neşeyle aynı sözleri fısıldadılar:

"Bir tık oradan, bir tık buradan, köprü hazır bak şuradan."

Fakat köprünün orta kısmı yine titredi ve yana doğru eğildi. Tahtalar yıkılmadı ama her an devrilecek gibi duruyordu. Umut eğilip yakından baktı. Toprağın eğri durduğunu ve blokların altına sağlam bir zemin gerektiğini fark etti. Ağacın dibindeki yassı, pürüzsüz nehir taşlarını gördü. Taşlar serin ve dümdüzdü. İki arkadaş el ele verip taşları çimenin üzerine yan yana sıraladılar. Şimdi zemin sert ve dengeliydi. Blokları taşların üstüne koyarken nakaratı yine birlikte söylediler:

"Bir tık oradan, bir tık buradan, köprü hazır bak şuradan."

Bu sefer taşlar kaymadı, bloklar hiç sallanmadı. Can alttaki iki büyük ayağı tuttu, arkadaşı da tepedeki kemeri dikkatle oturttu. İki el aynı anda çalıştığında koca köprü sapasağlam durdu. Tam o sırada küçük, kırmızı bir uğur böceği tıpış tıpış gelip köprünün üzerinden geçti. İki arkadaş nefeslerini tutup bu minik yolcuyu izledi ve birbirlerine sessizce gülümsedi. Birlikte düşünmek, birbirini dinlemek her şeyi ne kadar da kolaylaştırmıştı.

Güneş yavaşça alçaldı, bahçedeki gölgeler uzayıp yumuşadı. Gökyüzü önce portakal rengine, sonra tatlı bir maviye büründü. Şimdi evde, sıcacık yatağın içindeydi. Yorgan yumuşacık bir bulut gibi omuzlarına kadar örtülmüştü. Pencereden giren hafif esinti odadaki tülü usulca kımıldatıyordu. Gökyüzündeki ilk yıldız sessiz bir fener gibi parıldadı. Ağaçtaki kuşlar yuvalarına çekilmişti. Derin, sakin bir nefes aldı. Göğsü yavaşça yükseldi ve indi. Göz kapakları kendiliğinden kapandı; güvenli, huzurlu ve tatlı bir uyku dünyayı sardı.