Bir zamanlar, yemyeşil bahçeleri olan şirin bir köyde, yaz mevsiminin en güzel günleri yaşanıyordu. Güneş pırıl pırıl parlıyor, kuşlar cıvıl cıvıl ötüyordu. Bu güzel günlerde, Ayça sabırsızlıkla beklediği Ahmet amcasının bahçesine doğru koşuyordu. Annesiyle birlikte uzun bir yol gelmişlerdi ve Ayça’nın kalbi sevinçle çarpıyordu. Çünkü bu yaz tatilinde, en yakın arkadaşı ve kuzeni Ahmet ile doyasıya oynayacaktı!
Ahmet, Ayça’yı bahçe kapısında görünce gözleri parladı. “Ayça! Geldin mi sonunda?” diye bağırdı, sesi tüm bahçede yankılandı. Ayça da ona doğru koştu ve sıkıca sarıldılar. İkisinin de yüzünde kocaman bir gülümseme vardı. Yaz tatilinin başlamasıyla birlikte oyun maceraları da başlamış oluyordu.
Bahçe, tam da çocuklar için bir oyun cennetiydi. Koca bir elma ağacı, altında saklambaç oynamak için mükemmeldi. Renkli çiçekler, arılar ve kelebeklerle doluydu. Ahmet, Ayça’yı hemen bahçenin en sevdiği köşesine götürdü. “Bak Ayça, sana yeni bir oyun alanı yaptım!” dedi, ağaçların arasına gerdikleri iplerden oluşan bir labirenti göstererek. Ayça’nın gözleri kocaman açıldı. “Vay canına, bu harika!” diye sevinçle çığlık attı.
İkisi hemen oyuna daldılar. Labirentte birbirlerini kovalamaca oynadılar, ardından elma ağacının dallarına tırmanıp kuş seslerini taklit ettiler. Top peşinde koştular, körebe oynadılar, bazen de çimlerin üzerine uzanıp gökyüzündeki bulutları hayvanlara benzettiler. Gülüşmeleri bahçenin her yerine yayılıyordu. O kadar eğleniyorlardı ki zamanın nasıl geçtiğini anlamıyorlardı bile. Birlikte oynamak, her şeyi daha keyifli hale getiriyordu.
Tam da en eğlenceli anlarından birinde, küçük bir gölge üzerlerine düştü. Bu, Ahmet’in yaramaz küçük kız kardeşi Begüm’dü. Begüm henüz dört yaşındaydı ve ablası ile abisinin oyunlarına katılmayı çok seviyordu ama bazen de küçük bir yaramazlık meleğine dönüşüyordu. Elinde Ahmet’in en sevdiği oyuncak arabasıyla geldi ve “Ben de oynamak istiyorum!” diye mızmızlandı.
Ahmet, “Begüm, şimdi senle oynayamayız, büyüklerin oyunu bu!” dedi ama Begüm dinlemedi. Elindeki arabayı Ahmet’in kurduğu kumdan kalenin üzerine fırlattı. Koca kale bir anda yıkılıverdi! Ahmet’in yüzü asıldı. “Aman Begüm! Ne yaptın şimdi?!” diye sesini yükseltti. Ayça da biraz sinirlenmişti. Onca emekle yaptıkları kale dağılmıştı.
Begüm, yaptıklarının farkında bile değildi, sadece gülerek oradan uzaklaştı. Ahmet ve Ayça birbirlerine baktılar. Sinirleri bozulmuştu. Ama sonra Ayça, Ahmet’in koluna dokundu. “Boş ver Ahmet. Yeniden yaparız. Hem Begüm de küçük, bilerek yapmadı ki.” dedi. Ahmet derin bir nefes aldı. Haklıydı Ayça, Begüm bazen yaramazlık yapsa da o da onların küçük kardeşleriydi.
“Peki o zaman,” dedi Ahmet, “bu sefer daha büyük bir kale yaparız, öyle mi?” Ayça gülümsedi. “Evet! Ve bu sefer etrafına su kanalları da yaparız!” İkisi hemen kollarını sıvadılar ve yıkılan kaleyi yeniden yapmaya başladılar. Bu kez daha büyük, daha sağlam bir kale inşa ettiler. Begüm biraz uzaktan onları izledi ve sonra sessizce yanlarına gelip, “Ben de yardım edebilir miyim?” diye sordu. Ahmet ve Ayça birbirlerine bakıp gülümsediler. “Tabii ki Begüm,” dedi Ahmet, “gel sen de bu taşları getir.”
Hep birlikte çalışarak, bahçedeki en güzel kaleyi yaptılar. Kaleyi bitirince, üçü de kalenin etrafında sevinçle zıpladılar. Ahmet, Ayça ve Begüm, bazen küçük anlaşmazlıklar olsa da, birlikte oynamanın ve eğlenmenin ne kadar güzel olduğunu bir kez daha anlamışlardı. En önemlisi, birbirlerini affetmek ve birlikte çözüm bulmaktı. O gün, bahçede oynadıkları her oyun, dostluklarının ne kadar değerli olduğunu fısıldadı onlara. Güneş batarken, üç arkadaşın yüzlerinde tatlı bir yorgunluk ve bolca mutluluk vardı.
Bu metin kocamanbisite.com için özel olarak yazılmıştır. Ticari maksat taşıyan tüm diğer dijital ortamlar ve basılı mecralarda kullanımı, kopyası, atıfı yasaktır. Eğitim maksatlı kullanım için her bir hikayeye yönelik izin alınması zorunludur.
