Aliğan, çok alıngan bir çocuktu. Her küçük şey onu derinden üzüyordu. Arkadaşları 'Senin çizimin benimkinden daha güzel' dese bile, Aliğan hemen 'Yalan söylüyorsun, benimki hiç güzel değil' diye karşılık verir, gözleri dolardı. Bir gün, bahçede arkadaşlarıyla oyun oynuyorlardı. Ayşe, Aliğan'ın yaptığı kulesini yanlışlıkla yıktı. Aliğan'ın gözlerinden yaşlar boşandı. 'Sen hep benim oyunlarımı bozarsın!' diye bağırdı, ağlayarak koşup evine gitti.
Annesi onu teselli etmeye çalıştı, 'Canım oğlum, neden bu kadar üzülüyorsun? Ayşe bilmeden yapmıştır. Herkes hata yapar, önemli olan hatalardan ders çıkarmaktır.' dedi. Ama Aliğan'ın öfkesi dinmek bilmiyordu. Odasına kapanıp, oyuncaklarıyla bile oynamak istemedi. Akşam olduğunda, Aliğan'ın babası ona bir hikaye okudu. Hikaye, çok güçlü ve gururlu bir aslandan bahsediyordu. Aslan, küçük bir kuşun ona 'Senin kükreme çok korkunç!' demesi üzerine çok öfkelenmiş ve kuşu kovalamıştı. Ancak daha sonra, kuşun ne kadar güzel şarkı söylediğini fark etmiş ve arkadaş olmuşlardı.
Aliğan hikayeyi dinlerken dikkatle düşündü. 'Aslan bile hatasını anladı ve arkadaş oldu,' diye mırıldandı. Babası onu kucakladı. 'Alınganlık, seni yalnız bırakır, Aliğan. İnsanları senden uzaklaştırır. Sakalasmayı, şakayı bilmek gerekir. Birini kırmadan gülmeyi öğrenmelisin. Kırıldığında da, hemen kızmamayı, olayı anlamaya çalışmayı öğrenmelisin.' dedi. Aliğan'ın yüzü yavaş yavaş aydınlandı. Yanlış anlaşıldığında, kendini savunmak yerine, önce karşı tarafın ne demek istediğini anlamaya çalışması gerektiğini anladı. Başka bir deyişle, alınganlığının insanların onu yanlış anlamasına sebep olduğunu fark etti. O gece, Aliğan iyi bir uyku uyudu.
Ertesi gün, bahçede arkadaşları ile tekrar oynarken, Ayşe yanlışlıkla onun kulesini tekrar yıktı. Aliğan bu sefer hiç ağlamadı. 'Önemli değil Ayşe, tekrar yaparız.' dedi gülümseyerek. Arkadaşları şaşırdı, Aliğan'ın bu değişikliğine sevindi. Oyunları daha da eğlenceli hale geldi, çünkü Aliğan artık daha çok gülüyor, daha çok şakalaşıyordu. Alınganlığı yüzünden yaptığı yanlışları anlayan Aliğan, artık çok daha mutluydu.
Bir gün okulda, öğretmenleri sınıfa bir resim yarışması düzenledi. Aliğan, çok güzel bir resim çizdi. Ve arkadaşlarının resimleri de güzeldi. Aliğan bu kez, arkadaşlarının resimlerini görünce gözleri kıskançlıkla değil, hayranlıkla doldu. Onları tebrik etti ve herkesin resminin güzel olduğunu söyledi. Kimsenin resmini küçümsemedi. Bu durum, Aliğan'ın arkadaşlık bağlarını güçlendirdi. O günden sonra, Aliğan alınganlığını yenmeye çalıştı, arkadaşlarına karşı daha anlayışlı ve sabırlı davrandı. Hatta bazen arkadaşlarının şakalarına bile katılıp, birlikte çok eğlendiler. Aliğan öğrendi ki, gerçek dostluk, anlama, paylaşma ve gülmeyi bilmekle mümkün. Alınganlık, insanı yalnız bırakır, dostlukları bozar. Şakalaşmayı, farklı görüşlere saygı duymayı ve hatalardan ders çıkarmayı öğrenmek, mutlu bir yaşam sürmenin anahtarıdır. Aliğan, artık çok daha mutlu ve huzurlu bir çocuktu, arkadaşları arasında sevilen ve sayılan biri olmuştu.
Aliğan, çok alıngan olmak yerine, arkadaşlarıyla güzel vakit geçirmenin ve onlarla paylaşmanın çok daha güzel olduğunu öğrenmişti. Artık herkes, onun neşeli kahkahalarını, sıcak gülümsemesini ve dostça yaklaşımını görmekten mutlu oluyordu. Alınganlık, yerini sevgiye, anlayışa ve dostluğa bırakmıştı.
Bu metin kocamanbisite.com için özel olarak yazılmıştır. Ticari maksat taşıyan tüm diğer dijital ortamlar ve basılı mecralarda kullanımı, kopyası, atıfı yasaktır. Eğitim maksatlı kullanım için her bir hikayeye yönelik izin alınması zorunludur.
