Asel, masmavi gözleri ve altın sarısı saçlarıyla, uzak diyarların en güzel bahçelerinden birinde yaşarmış. Bu bahçe, rengarenk çiçeklerle dolu, şelalelerin fısıltılarıyla şenlenen, kuşların en tatlı şarkılarını söylediği büyülü bir yermiş. Asel, en yakın arkadaşları Defne, Muhammed, Aras ve Kuzey ile her gün yeni bir macera peşinde koşarmış. Defne, bilmeceleri çok sever; Muhammed, her zaman en neşeli kahkahaları atar; Aras, her şeyi dikkatle gözlemler; Kuzey ise en hızlı koşanlarıymış.
Bir gün, bahçenin yaşlı ve bilge ağacı, dallarını hafifçe sallayarak Asel'e fısıldamış: "Küçük Asel, efsaneler der ki, bahçenin ötesinde, sislerin ardında 'Parlayan Kalpler Vadisi' varmış. O vadiye ulaşmak için cesaret ve kalbindeki sevgiye ihtiyacın olacak. Vadinin ortasında, dünyanın en değerli hazinesi saklıdır: 'Sevgi Çiçeği'."
Asel, bu sözleri duyunca gözleri parlamış. Hemen arkadaşlarını toplamış. "Arkadaşlar," demiş heyecanla, "Bilge Ağaç bize 'Parlayan Kalpler Vadisi'nden bahsetti. Orada 'Sevgi Çiçeği' varmış! Ne dersiniz, onu bulmaya gidelim mi?"
Defne, "Ama vadiye giden yol biraz korkutucu olabilirmiş," demiş çekinerek. Muhammed, "Cesaretle her şeyin üstesinden geliriz!" diye bağırmış. Aras, haritasını çıkarmış, Kuzey ise etrafta ne kadar hızlı koşabileceğini düşünüyormuş.
Yola koyulmuşlar. Yolculukları boyunca, bazen kalın, gölgeli ormanlardan geçmişler, bazen de pırıl pırıl parlayan derelerden atlamışlar. Bir noktada, yol ikiye ayrılmış. Bir taraf karanlık ve dar, diğer taraf aydınlık ama uzun görünüyormuş. Defne biraz korkmuş, Muhammed'in neşesi bile azalmış gibiymiş.
Asel, arkadaşlarının ellerini tutmuş. "Unutmayın," demiş sakin bir sesle, "Bilge Ağaç, 'kalbimizdeki sevgiye ihtiyacımız olacak' dedi. Birbirimizi sevdiğimiz sürece, hiçbir şeyden korkmamıza gerek yok."
Hep birlikte, aydınlık ama uzun yolu seçmişler. Yolculukları sırasında, minik yavrularını kaybetmiş bir kuş görmüşler. Asel ve arkadaşları, kuşa yardım etmek için durmuşlar. Asel, nazikçe yavruları bulmalarına yardım etmiş. Kuş sevinçle öterek onlara yol göstermiş.
Sonunda, sislerin dağıldığı bir yere gelmişler. Karşılarında, her yerin ışıl ışıl parladığı, gökkuşağı renklerinde çiçeklerin açtığı muhteşem bir vadi belirmiş: Parlayan Kalpler Vadisi! Vadinin tam ortasında, yaprakları pırıl pırıl parlayan, ortasında mor bir ışık yayan göz kamaştırıcı bir çiçek duruyormuş: Sevgi Çiçeği!
Çiçeğin yanına vardıklarında, Asel ve arkadaşları birbirlerine sarılmışlar. Kalplerinde hissettikleri sıcaklık, çiçeğin yaydığı ışığı daha da güçlendirmiş. Anlamışlar ki, Bilge Ağaç'ın dediği gibi, en büyük hazine ne altın ne de mücevhermiş. En büyük hazine, dostlukları, birbirlerine olan sevgileri ve bu sevgiden aldıkları cesaretmiş.
Asel, Sevgi Çiçeği'nin yanından bir tohum almış. "Bu tohumu bahçemize ekeceğiz," demiş, "Böylece sevgimiz ve cesaretimiz her zaman bizimle olacak."
O günden sonra Asel ve arkadaşları, bahçelerine ektikleri Sevgi Çiçeği tohumuyla daha da mutlu yaşamışlar. Her baktıklarında, birbirlerine olan sevgilerini ve tüm zorlukların üstesinden gelebilecek cesareti hatırlamışlar. Ve her gece, gökyüzündeki yıldızlar onlara fısıldamış: "Sevgi, en büyük maceradır."
Bu metin kocamanbisite.com için özel olarak yazılmıştır. Ticari maksat taşıyan tüm diğer dijital ortamlar ve basılı mecralarda kullanımı, kopyası, atıfı yasaktır. Eğitim maksatlı kullanım için her bir hikayeye yönelik izin alınması zorunludur.
