Bahar, yedi yaşında, kıvırcık saçlı, neşeli bir kızdı. En sevdiği oyuncak, eski, tüylü, biraz da yamalı ayıcık, Pofuduk'tu. Pofuduk, Bahar'ın her zaman yanında olur, ona arkadaşlık ederdi. Bahar, Pofuduk'suz bir an bile geçirmek istemezdi.
Bir gün, Bahar'ın ailesi, pikniğe gitmeye karar verdiler. Bahar, Pofuduk'u yanına almayı unutmuştu. Piknik sepeti, battaniye, yiyecekler… her şey hazırdı ama Pofuduk yoktu! Bahar, panikle odasını alt üst etti. Yatağın altında, dolabın içinde, oyuncak kutusunda… her yeri aradı ama Pofuduk bir türlü bulunamadı.
'Pofuduk nerede?' diye fısıldadı Bahar, gözleri yaşlarla dolu. Annesi, 'Sakin ol canım, birlikte buluruz' dedi, ama Bahar'ın kalbi sıkışmıştı. Pofuduk'suz bir piknik düşüncesi onu korkutuyordu. Zaten karanlık orman kenarındaki piknik alanına gitmekten biraz tedirgindi, Pofuduk'suz daha da korkmuştu.
Piknik alanına vardıklarında, etraf oldukça sessiz ve biraz da ürkütücüydü. Ağaçların arasından garip sesler geliyordu. Bahar, annesinin elini sıkıca tuttu. Annesi, 'Korkma canım, burada her şey yolunda' dedi ama Bahar yine de ürkekti. Hava kararmaya başlamıştı. Garip gölgeler, ağaçların dalları arasında belirip kayboluyordu. Bahar, sanki biri onu izliyormuş gibi hissediyordu. Bir an için kuşların bile sessizleştiğini fark etti. Sanki orman, onları yutmaya hazırlanıyormuş gibi hissettirdi.
Yemeklerini yedikten sonra, Bahar yine Pofuduk'u hatırladı. 'Annem, babam, Pofuduk'u çok özledim' dedi, sesi titreyerek. Annesi, 'Biliyorum canım, ama şimdi eve dönmemiz gerekiyor. Yarın sabah birlikte tekrar ararız' dedi. Ama Bahar, Pofuduk'u bulamadan eve dönemezdi. Karanlığın içinde kaybolmuş gibi hissediyordu. Birden ağaçların arasında garip bir parıltı gördü. Yaklaştığında, Pofuduk'un gözlerinin parıldadığını fark etti.
Anlaşılan Pofuduk, piknik sepetinin içine yanlışlıkla sıkışmış, ve piknik alanına kadar gelmişti. Bahar, sevinçten havalara uçtu. Pofuduk'u kucağına alarak sıkıca sarıldı. 'Pofuduk! Seni çok özledim!' diye bağırdı. Pofuduk'u bulmanın mutluluğu, Bahar'ın korkusunu tamamen unutturmuştu.
Eve dönerlerken, Bahar, annesine ve babasına, oyuncaklarını her zaman dikkatli bir şekilde toplamanın önemini anlattı. 'Artık hiçbir zaman oyuncaklarımı unutmayacağım ve her zaman sorumluluk alacağım' dedi Bahar. Annesi ve babası, Bahar'ın sorumluluk almayı öğrenmesinden çok mutlu oldular. O gece, Bahar, Pofuduk'la birlikte uyuyarak, güvenli ve sıcak bir hisle uyuyakaldı.
Ertesi gün, Bahar, Pofuduk ile birlikte bahçede oynarken, komşularının kedisi, Minnoş, ağaca tırmanmış ve inememişti. Bahar, korkusunu yenerek, cesurca ağaca tırmandı ve Minnoş'u kurtardı. Bahar, Pofuduk'un yardımıyla ve kendi sorumluluk duygusuyla, hem Pofuduk'u bulmuş hem de Minnoş'u kurtarmıştı. Bu olay, Bahar'a sorumluluk almanın ne kadar önemli olduğunu bir kez daha göstermişti. Bundan sonra, Bahar hep sorumluluklarını yerine getirdi ve her zaman arkadaşlarına yardım etmeye hazır oldu. Her şey yoluna girmişti. Bahar, Pofuduk'la birlikte mutlu bir şekilde yaşamaya devam etti, her zaman birbirlerine destek oldular. Ve Bahar, sadece oyuncaklarını değil, aynı zamanda etrafındaki herkese karşı sorumluluklarının farkında olarak büyüdü. Bu macera ona unutulmaz bir ders vermişti; sorumluluk almanın ne kadar önemli olduğunu ve yardımlaşmanın ne kadar güzel bir duygu olduğunu öğrendi. Korkularını yendiği için de kendine hayran kalmıştı.
Bu metin kocamanbisite.com için özel olarak yazılmıştır. Ticari maksat taşıyan tüm diğer dijital ortamlar ve basılı mecralarda kullanımı, kopyası, atıfı yasaktır. Eğitim maksatlı kullanım için her bir hikayeye yönelik izin alınması zorunludur.
