Barış'ın Kocaman Kalpli Ailesi

Bir varmış bir yokmuş, yemyeşil bahçeli, pencerelerinden güneş ışığı süzülen sıcacık bir evde, minicik Barış yaşarmış. Barış, dünyanın en şanslı bebeğiymiş, çünkü onu çok seven bir annesi ve bir de babası varmış.

Her sabah Barış uyanınca, annesi ona kocaman bir "Günaydın canım oğlum!" öpücüğü kondururmuş yanaklarına. Babası da onu havaya atıp tutar, "Benim aslan Barış'ım!" diye neşeyle güldürürmüş. Barış'ın kahkahaları tüm evi doldururmuş.

Gün içinde ne güzel oyunlar oynarlarmış! Annesiyle yumuşacık battaniyenin altında saklambaç oynar, "Cee-e!" sesiyle neşeyle zıplarmış. Babasıyla renkli topları yuvarlar, kuleler yapar, sonra hep birlikte "Vuuuv!" diyerek kuleleri devirirlermiş. Şarkılar söyler, dans eder, bol bol sarılır, kucaklaşır ve öpüşürlermiş. Barış, anne ve babasının sevgisiyle dolu, pırıl pırıl bir güneş gibi parlarmış.

Ama bazen, Barış uykuya daldığında ya da oyun oynarken, anne ile baba kendi aralarında konuşurlarmış. Bazen sesleri birazcık yükselirmiş, tıpkı gökyüzünde iki kuşun farklı bir şarkı söylemesi gibi. Bazen annenin kaşları hafifçe çatıktır, bazen babanın sesi daha tok çıkarmış. Bu, Barış'ın minik kalbi bazen "Acaba bir şey mi oldu?" diye düşündürse de, aslında hiç öyle değilmiş.

Biliyor musun Barış'ım, anne ile baba bazen büyüklerin konularını konuşurlar. Tıpkı senin oyuncaklarını kendi başına düzenlemeye çalışman gibi, anne ile babanın da kendi aralarında çözmeleri gereken "büyük işler" olurmuş. Onlar farklı fikirleri olan iki yetişkin insanlarmış. Bazen bir konuda anlaşamayabilir, bazen de nasıl yapacaklarına karar veremeyebilirmişler. Bu, anne ve babanın arasında olan bir şeymiş, Barış'la hiç, ama hiç ilgisi yokmuş.

Sen bu konuşmaların bir parçası değilsin Barış'ım. Sen asla ve asla bu konuşmaların nedeni değilsin. Sen sadece sevgi dolu bir ailenin en kıymetli, en özel parçasısın. Anne ve babanın arasındaki "küçük konuşmalar" bitince, onlar yine birbirlerine sarılır, kocaman gülümser ve Barış'larına bakıp "Biz seni ne kadar çok seviyoruz!" derlermiş. Çünkü onlar bir aileymiş ve aile olmak demek, birbirini çok sevmek demekmiş.

Senin annen ve baban seni o kadar çok seviyorlar ki, bu sevgi kocaman bir okyanus gibiymiş, hiç bitmezmiş. Onlar konuşsa da, sesleri yükselse de, bu senin değerini asla azaltmazmış. Senin için duydukları sevgi hiç azalmazmış, hep aynı kocaman sevgiyle sarıp sarmalarmış seni.

Sen çok değerli bir çocuksun. Çok sevilen bir çocuksun. Annenin ve babanın kalbinde senin yerin her zaman en büyük, en sıcacık yermiş. Onlar bazen kendi aralarında farklı konuları konuşabilirler, bu çok normal bir şeymiş. Ama sen hep bil ki, onlar seni dünyanın en çok seven anne ve babası! Onların sevgisi sana her zaman kocaman bir battaniye gibi sararmış, seni hep sıcacık tutarmış. Her zaman, her yerde!