Belinay ve Pırıldayan Saray Camı

Belinay, yemyeşil vadilerin kıyısındaki küçük ve şirin bir köyde yaşardı. Sabah güneşi dağların ardından doğarken, en yakın arkadaşı Elif ile birlikte sarayın yolunu tutardı. Sarayın hizmetinde çalışmak, hele de gökyüzüne uzanan kule pencerelerinden manzarayı izlemek Belinay için çok özeldi.

Bugün sarayda büyük bir heyecan vardı; akşam olunca bahçede Işık Şenliği kutlanacaktı. Her yerin pırıl pırıl olması gerekiyordu. Belinay eline yumuşacık bezini ve lavanta kokulu ılık su dolu kovasını aldı. Sarayın en yüksek kulelerinden birine çıkıp devasa camın önüne geçti. Bu cam saray bahçesine tepeden bakıyordu. Görevi, akşam olmadan bu koca camı tertemiz silmekti. Cam parıldarsa, bahçedeki fenerlerin renkli ışıkları balo salonuna masal gibi dolacaktı. Belinay bezi suya daldırdı, camın üzerine sürdü. Ama birden ayağı küçük bir taş parçasına takıldı ve su kovası hafifçe devrildi. Ilık, köpüklü sular taş zemine yayıldı. Üstelik koca camın ortasında kocaman, bulanık bir buğu lekesi kalmıştı.

Belinay pencerenin taş kenarına oturdu, minik burnunu çekti. Vakit giderek daralıyordu ve şenlik başlamadan işini bitiremeyeceğini düşündü. Buğuyla kaplı cama baktıkça içi burkuldu, birazcık üzüldü. Gözünden ılık bir damla süzülürken ahşap kapı hafif bir gıcırtıyla aralandı. İçeriye nefes nefese Elif girdi. Elinde taptaze, sıcacık suyla dolu yeni bir kova vardı. Elif arkadaşının yanına koşup omzuna dokundu. "Üzülme Belinay," dedi sıcacık bir fısıltıyla, "Birlikte yaparsak hemen biter!" Belinay gözlerini sildi, arkadaşının sıcacık elini tutunca içindeki hüzün uçup gitti. İki köylü kız kolları sıvadı. Belinay bezi köpürttü, Elif de pembe kurulama bezini hazırladı. Cama ilk dokunuşla birlikte neşeyle mırıldandılar:

"Sil sil pırıldasın, yıldızlar fısıldasın!"

İki kız uyum içinde çalışırken, açık pencereden bahçedeki leylakların tatlı kokusu geldi. O sırada bahçeden ayak sesleri duyuldu. Sarayın genç prensi, bahçeden topladığı bir demet mor çiçeği pencere pervazına bıraktı. Belinay’a hayranlıkla ve sıcacık bir tebessümle baktı. "Bu cam sarayın en güzel manzarasına bakıyor," dedi nazikçe, "senin emeğin ve sevginle akşamın ışıkları buradan büyüleyici görünecek." Belinay’ın yanakları hafifçe pembeleşti, göğsünde tatlı bir sıcaklık hissetti. Kalbi adeta bir kuş gibi pır pır etti. Bu zarif sözler ve içten bakış, Belinay’a müthiş bir güç verdi. Az önceki telaş ve keder tamamen kaybolmuştu. Elif gülümseyerek göz kırptı. İki kız neşeyle camı parlatmaya devam ettiler:

"Sil sil pırıldasın, yıldızlar fısıldasın!"

Köpükler silindi, son nem damlaları kurulandı. Bez son kez camın üzerinde kaydığında, cam adeta havada yok olmuş gibiydi! Dışarıdaki güneş batarken altın sarısı ışıklar odaya doldu. Bahçede asılı yüzlerce fener renk renk yanmaya başladı. Işıklar camdan geçip tavanda dans eden pırıltılara dönüştü. Belinay büyük bir sevinçle ellerini çırptı ve Elif’e sarıldı. Prens bahçeden yukarıya bakıp onlara neşeyle el salladı. Sarayın koca salonu öyle duygusal, öyle tatlı bir masal havasına bürünmüştü ki, herkes mutlulukla doldu. İki köylü kız birbirine bakıp son kez söylediler:

"Sil sil pırıldasın, yıldızlar fısıldasın!"

Vakit ilerledi, sarayın üstünü koyu lacivert, huzurlu bir gece örttü. Bahçedeki müzik sesleri yavaş yavaş kısıldı, uzaklarda hafif bir esintiye dönüştü. Belinay köydeki sıcacık evine vardı. Yatağına usulca uzandı, mis kokulu yumuşak yorganını çenesine kadar çekti. Pencereden içeri giren serin gece havası tenini okşadı. Gökyüzündeki kocaman ay, az önce sildiği o berrak cam gibi parıldıyordu. Belinay derin, sakin bir nefes aldı. İçinde kalan o tatlı sıcaklıkla gözlerini yavaşça kapattı. Yıldızlar gökyüzünde ışıldarken, Belinay huzur dolu, derin bir uykuya daldı.