Bok Kokulu Osuruklu Peri Eylül'ün Kokuşmuş Dere Macerası

Evvel zaman içinde, yemyeşil, masalsı bir ormanda, diğer perilerden biraz farklı, neşeli mi neşeli, ama aynı zamanda çok özel bir peri yaşarmış. Adı Eylül'müş, ama onun kendine has bir "özelliği" olduğu için, ormandaki bazı hayvanlar ona şaka yollu "Bok Kokulu Osuruklu Peri Eylül" derlermiş. Eylül aslında çok iyi kalpli bir periydi, çiçeklere su verir, kelebeklerle dans ederdi. Tek bir sorun vardı: Osurukları... Ah, Eylül'ün osurukları! Öyle sıradan pıt pıt osuruklar değilmiş bunlar. Her bir puf, bir gök gürültüsü gibi yankılanır, arkasından da öyle bir koku bırakırmış ki, sanki bütün orman birden bayat peynir ve eski çorap kokusunun karışımına bulanırmış!

Eylül bu durumdan biraz utanırmış ama bazen kendini tutamazmış. Özellikle de çok eğlendiğinde ya da brokoli yediğinde! Bir gün, ormanda hoplaya zıplaya gezinirken, yanlışlıkla kocaman bir mantara takılıp düşmüş. O kadar komik bir şekilde düşmüş ki, gülmekten kendini alamamış. Ve o anda, koca bir "PUUFFF!" sesiyle, şimdiye kadarki en güçlü osuruklarından birini salıvermiş! Bu osuruk o kadar kuvvetliymiş ki, sadece ağaçların yapraklarını titretmekle kalmamış, aynı zamanda yakınlardaki minik dereye doğru hızla ilerlemiş.

Dereye ulaşan bu sihirli ve bir o kadar da kötü kokulu puf, derhal derede bir değişime yol açmış. Suyun rengi anında yeşilden mora, mor'dan parlak sarıya dönmeye başlamış. Su köpürerek fokurdamış, adeta radyoaktif bir bataklık gibi görünmüş! Ama merak etmeyin, bu sadece görüntüsüydü, dereye hiçbir zarar vermiyormuş. Sadece kokusu... Vay canına, kokusu! Artık ormandaki herkes o dereye "Bok Kokulu Osuran Eylül'ün Radyoaktif Deresi" adını takmış. Çünkü suyun rengi değiştikçe, kokusu da katlanılmaz bir hal alıyormuş. Balıklar bile burunlarını yüzgeçleriyle kapatmaya çalışıyormuş, tabii yapabilselerdi!

Dere boyunca ilerleyen bu acayip koku, ormanı aşıp yakınlardaki şirin köye doğru yayılmaya başlamış. Köy halkı, tarlalarında çalışırken ya da evlerinde çay içerken birden bu tuhaf kokuyu almaya başlamışlar. Kimisi "Eyvah, ineğimiz mi kaçtı ahıra?" demiş, kimisi "Komşu ne pişiriyor böyle kötü kokulu?" diye pencereden bakmış. Ama koku giderek şiddetlenince, herkes ne olduğunu anlamak için evlerinden fırlamış. Köy meydanında toplanan köylüler, şaşkınlık içinde etrafa bakmışlar. En yaşlı köylü Dede Korkut bile hayatında böyle bir kokuyla karşılaşmamış.

O sırada, kokunun kaynağını merak eden küçük Ayşe, ormana doğru koşmaya başlamış. Ayşe, kokuyu takip ederek derenin kenarına gelmiş ve rengarenk köpüren, garip kokulu suyu görmüş. İşte tam o anda, dereye doğru ağlayan küçük bir peri görmüş. Bu Eylül'müş. Eylül, yaptığı şeyden dolayı çok üzgünmüş, çünkü deredeki tüm canlıların rahatsız olduğunu biliyormuş. Ayşe, Eylül'e yaklaşmış ve ona sarılmış. "Üzülme Eylül," demiş, "Herkesin kendine özgü bir yanı vardır. Belki de bu kokunun bir faydası vardır!"

Tam o sırada, köyden gelen bir haberle herkes şaşırmış. Köyün tarlalarına dadanan aç domuzlar, bu acayip koku yüzünden köye yaklaşamamışlar! Hatta tarladaki zararlı böcekler bile kokudan kaçışmışlar. Meğerse, Eylül'ün osurukları sadece kötü kokmakla kalmıyor, aynı zamanda doğal bir böcek kovucu görevi görüyormuş! Köylüler bu duruma hem şaşırmış hem de çok sevinmişler. Dede Korkut, gülerek "Demek ki, bazen en tuhaf şeyler bile işe yarayabilirmiş!" demiş. Eylül, artık osuruklarından utanmamayı öğrenmiş. Hatta bazen kasıtlı olarak tarlaların yakınında birkaç puf yapıp, köylülerin mahsullerini korumalarına yardımcı oluyormuş. Köydeki çocuklar da Eylül'ü çok sever olmuşlar, çünkü onun osurukları sayesinde köyde her zaman komik ve renkli bir macera yaşanıyormuş. Ve böylece, Bok Kokulu Osuruklu Peri Eylül, herkesin kalbinde özel bir yer edinmiş, çünkü o, farklılıkların ne kadar eğlenceli ve faydalı olabileceğini herkese göstermiş.