Bulut ve Kıkırdayan Kutu Macerası

Bulut, okulun güneş alan geniş resim atölyesinde büyük ahşap masanın başında oturuyordu. Masanın üzerinde rengarenk kartonlar, kokulu yapıştırıcılar ve yumuşacık yün yumakları diziliydi. Tam elindeki tahta cetveli masaya hizalamışken, Can masanın altından kocaman bir koli çıkardı.

Koli o kadar büyüktü ki Can’ın sadece kıvırcık saçları görünüyordu. Defne de elinde sarı tebeşirler ve parlak düğmelerle koşarak yanlarına geldi. Ertesi gün okul bahçesinde düzenlenecek bahar şenliği için sınıflarını temsil edecek neşeli bir kutu tasarlamaları gerekiyordu. Bulut bu işi çok ama çok ciddiye alıyordu. Cetveliyle kâğıtları milim milim ölçüyor, her çizginin dümdüz olması için nefesini bile tutuyordu. Hiçbir köşe yamuk olmamalı, hiçbir boya taşmamalıydı. Oysa Can ve Defne kutuyu gördükleri andan itibaren fıkır fıkır kaynıyordu. Can, yapıştırıcı tüpünü eline alıp sıkmaya çalıştı ama tüpün kapağı birdenbire komik bir "pat" sesiyle fırladı. Masanın ortasından havalanan mavi, parlak bir damla doğruca Defne’nin kâğıttan yaptığı şapkanın tam tepesine kondu.

Defne ellerini yanaklarına koyup gözlerini kocaman açtı. Şapkanın tepesindeki yapıştırıcı damlası, küçük bir deniz feneri gibi parıldıyordu. Can önce dudaklarını ısırdı, sonra tutamayıp kıkırdadı. Bulut elindeki cetveli sıktı, kaşlarını hafifçe çatar gibi oldu çünkü planladığı düzen birdenbire bozulmuştu. Fakat Can o sırada kafasını iki yana sallayarak uzaylı taklidi yapmaya başladı. Masanın etrafında minik adımlarla dönüyor, Defne de kahkahalarla ona eşlik ediyordu. Bulut daha fazla dayanamadı, yüzüne kocaman bir gülümseme yayıldı. İçindeki gerginlik bir anda dağılıp gitti ve kendi kendine mırıldandı:

"Tıkır tıkır tıkırdar, neşeyle gülen parlar!"

Gülmek o kadar iyi gelmişti ki Bulut cetveli bir kenara bıraktı. Mükemmel ve kusursuz bir şey yapmak zorunda değillerdi; önemli olan birlikte eğlenmekti. Karton kutunun da sıradan olmaması gerektiğine karar verdiler. Bulut hemen eline yuvarlak uçlu makasını aldı. Mor kartondan iki tane devasa, biri diğerinden biraz daha büyük, eğri büğrü ama çok sevimli gözler kesti. Can yeşil yünleri kutunun tepesine tutam tutam yapıştırarak çılgın bir saç modeli oluşturdu. Defne ise parlak kırmızı keçeden upuzun bir dil kesti. Kutunun tam ortasına küçük bir mekanizma kurdular. Arkasındaki ipi çekince kutunun dili dışarı fırlıyor, içine sakladıkları küçük pirinç çıngırak neşeyle şıngırdıyordu. Atölyenin içi kesilmiş kâğıt, taze talaş ve portakal kokusuyla dolmuştu.

Her şey harika gidiyordu ki birdenbire çılgın bir aksilik daha yaşandı. Kutunun altına taktıkları tekerleklerden biri gevşedi ve tıkırdayarak yerinden fırladı. Yuvarlak tahta tekerlek, parlatılmış okul koridoruna doğru hızla yuvarlanmaya başladı. Üç arkadaş hemen kapıya koştular. Tekerlek koridordaki dolapların yanından süzülüyor, küçük bir top gibi zıplıyordu. Bulut bir an telaşlandı fakat Can arkasından penguen gibi kollarını yana açıp paytak paytak koşunca, Defne de arkadan çıngırağı çalarak tempo tutunca telaş yerini büyük bir eğlenceye bıraktı. Bulut koridorda koşarken gülmekten karnının ağrıdığını hissetti. Hızlı bir hamleyle dizlerinin üstünde kaydı ve kaçan tekerleği tam müdür yardımcısının kapısının önünde nazikçe yakaladı. Can ve Defne alkışlayarak yanına geldiler. Üçü birden koridorda neşeyle haykırdılar:

"Tıkır tıkır tıkırdar, neşeyle gülen parlar!"

Atölyeye döner dönmez tekerleği eskisinden çok daha sağlam bir şekilde kutuya monte ettiler. Bulut kutunun yüzüne keçeli kalemle kocaman, neşeli bir bıyık çizdi. Bıyıkların ucu yukarı doğru kıvrılmıştı ve kutu sanki onlara göz kırpıyordu. O sırada kapı açıldı ve sınıf öğretmenleri Zeynep Öğretmen içeri girdi. Masadaki bu acayip, çılgın saçlı, dilli ve tekerlekli şaşkın kutuyu görünce kendini tutamayıp neşeyle güldü. Kutunun şenlikteki en eğlenceli köşe olacağını söyledi. Bulut o an anladı ki yaptıkları şeyin cetvelle çizilmiş gibi dümdüz olması gerekmiyordu. Asıl güzellik, yaparken döktükleri neşeli kahkahalarda, saçılan yünlerde ve paylaştıkları sevinçte saklıydı. Birlikte eğlenmek, her şeyi çok daha parlak ve unutulmaz kılıyordu.

Günün tatlı yorgunluğu akşamın alacakaranlığıyla birleştiğinde Bulut evindeydi. Okul koridorundaki neşeli sesler, Can’ın paytak adımları ve Defne’nin kahkahaları zihninde ılık bir ezgi gibi dönüyordu. Bulut odasındaki yumuşacık yatağına uzandı, mavi desenli yorganını göğsüne kadar çekti. Pencerenin ardında derin, sessiz bir gece vardı; lacivert gökyüzünde parlayan yıldızlar usulca göz kırpıyordu. Yastığı serin ve pofuduktu, odanın havası huzur kokuyordu. Yavaşça burnundan derin bir nefes aldı ve nefesini verirken kalbindeki neşenin sakinleşip tatlı bir huzura dönüştüğünü hissetti. Göz kapakları ağırlaşırken dudağının kenarında minik bir tebessüm belirdi. Fısıltıyla son kez söylendi: "Tıkır tıkır tıkırdar, neşeyle gülen parlar." Bulut, yıldızların ışığı altında kendini uykuya bıraktı.