Uzak diyarların en güzel, en neşeli şatosunda, sihirli rüzgarlarla fısıldaşan kocaman kulelerin arasında, Mete Han Rüzgar adında yetenekli bir çocuk yaşarmış. Mete Han, sadece adı gibi rüzgarları değil, her türlü büyüyü kontrol edebilen, göz açıp kapayıncaya kadar şatonun bir ucundan diğerine ışınlanabilen özel bir çocuktu. Ama onun en büyük sihri, küçücük, kanatlı dostu Miraç ile olan sarsılmaz arkadaşlığıydı. Miraç, minicik bir insan boyutundaydı, pırıl pırıl kanatlarıyla bir kelebek gibi uçar, Mete Han’ın omzundan hiç ayrılmazdı. Onlar iki bedende atan tek bir kalp gibiydiler, neşeleri tüm şatoyu sarardı.
Bir sabah, şatonun "Hayal Bahçesi"nde büyük bir telaş vardı. Bahçenin ortasındaki, gün ışığını içine hapsederek şatoya enerji veren "Işıltı Çiçeği" solmaya başlamıştı! Bu, kötü bir alametti. Şato soldukça, renkler donuklaşıyor, neşeli melodiler susuyordu. Mete Han ve Miraç hemen harekete geçti. "Miraç, bu hiç iyi değil! Işıltı Çiçeği'ni besleyen sihirli su kristali kaybolmuş olmalı," dedi Mete Han endişeyle. Miraç, "Endişelenme Mete Han, birlikte buluruz!" diye cıvıldadı ve kanatlarını hızla çırptı.
Mete Han, ışınlanma yeteneğini kullanarak şatonun en yüksek kulesinden en derin zindanına kadar her yeri anında dolaştı. Kütüphanede eski büyü kitaplarının arasında, mutfakta mis kokulu kurabiyelerin yanında, hatta şövalye salonunda zırhların içinde bile aradı. Ama su kristali yoktu! Bu sırada Miraç da minik boyunun avantajını kullanarak küçük deliklere, rafların arkalarına, hatta tavandaki avizelerin arasına bile süzüldü. "Buldum!" diye haykırdı Miraç birden. "Burada, eski şöminenin içinde, örümcek ağlarının arasına sıkışmış!"
Mete Han hemen şöminenin yanına ışınlandı. Gerçekten de, kristal parıl parıl parlayarak orada duruyordu, ama etrafı kalın örümcek ağlarıyla kaplanmıştı ve ulaşılması zordu. "Benim için çok dar, Miraç," dedi Mete Han. "Ama senin kanatların ve çevikliğinle oraya ulaşabiliriz." Mete Han, sihirli enerjisini kullanarak rüzgarın gücünü topladı ve şöminenin içindeki ağları yavaşça dağıtmaya başladı. Miraç ise, Mete Han'ın oluşturduğu hafif rüzgardan faydalanarak örümcek ağlarının arasından süzüldü ve minik elleriyle kristali nazikçe aldı. İkisi de sevinçten havalara uçuyordu!
Kristali Hayal Bahçesi'ndeki Işıltı Çiçeği'nin dibine yerleştirir yerleştirmez, çiçeğin solgun yaprakları canlandı, pırıl pırıl parlamaya başladı ve tüm şatoyu yeniden neşe ve sihirle doldurdu. Renkler geri geldi, melodiler yükseldi ve her yerde tatlı bir mutluluk havası esti. Mete Han, Miraç'a baktı, gözleri minnetle parlıyordu. "Sensiz asla başaramazdım, Miraç. Sen benim en iyi dostumsun," dedi. Miraç da gülümsedi. "Sen de benim, Mete Han. Dostluğumuz her sihrin üstündedir." O günden sonra, Mete Han ve Miraç, şatolarında nice maceralara atıldılar, ama her zaman yan yana, birbirlerine destek olarak. Çünkü biliyorlardı ki, en büyük güçleri ne büyü ne de ışınlanma yeteneğiydi; en büyük güçleri, kalplerindeki dostluktu. Ve bu dostluk, şatonun sihrini sonsuza dek canlı tutacaktı.
Bu metin kocamanbisite.com için özel olarak yazılmıştır. Ticari maksat taşıyan tüm diğer dijital ortamlar ve basılı mecralarda kullanımı, kopyası, atıfı yasaktır. Eğitim maksatlı kullanım için her bir hikayeye yönelik izin alınması zorunludur.
