Bir zamanlar, masal kitaplarının sayfalarından fırlamış gibi görünen yemyeşil bir bahçenin ortasında, hayalperest bir kız çocuğu yaşarmış. Adı Sevocan’dı. Sevocan, yıldızlara bakıp dilek tutmayı, rüzgarla fısıldaşan ağaçların hikayelerini dinlemeyi ve rengarenk çiçeklerle konuşmayı çok severdi. Ama ne kadar hayal gücü geniş olursa olsun, bazen oyun oynayacak, sırlarını paylaşacak bir arkadaşa ihtiyaç duyardı. İçten içe, hayatına bir sürprizin gelmesini, her şeyi daha eğlenceli hale getirmesini dilerdi.
Bir sabah, Sevocan penceresinden dışarı bakarken, bahçelerinin en güzel köşesinde, daha önce hiç görmediği pırıl pırıl, rengarenk bir şeyin parladığını fark etti. Merakla bahçeye koştu. Yaklaştıkça, bunun minik, yaldızlı bir sürpriz yumurta olduğunu anladı. Yumurta, sanki gökkuşağının tüm renklerini içine hapsetmiş gibiydi. Onu eline aldığında, içinden neşeli bir kıkırdama sesi geldi ve yumurta hafifçe titredi. Sevocan’ın kalbi pır pır ediyordu, böyle bir şeyi daha önce hiç görmemişti.
Yumurtayı nazikçe salladı ve tam o anda, yumurta kendiliğinden açıldı! İçinden fışkıran rengarenk ışıltılar arasında, Sevocan’ın şaşkın bakışları arasında minik bir kız çocuğu belirdi. Gözleri pırıl pırıldı, saçları lila ve pembe tonlarındaydı, üstündeki elbisesi ise bahar çiçeklerinden örülmüş gibiydi. Kız, Sevocan’a kocaman gülümsedi ve “Merhaba Sevocan! Ben Edo! Senin sürpriz yumurta arkadaşın!” dedi neşeyle, sesi bahar kuşları gibi cıvıl cıvıldı.
Sevocan donup kalmıştı. Bu gerçekten bir rüya mıydı yoksa en güzel dileği mi gerçek olmuştu? Edo’nun enerjisi ve neşesi, bahçeyi anında doldurdu. Edo, sanki yıllardır Sevocan’ı tanıyormuş gibi, koşmaya, zıplamaya ve etrafı keşfetmeye başladı. Birlikte kelebeklerin peşinden koştular, gizli tüneller keşfettiler, bulutlara isimler verdiler ve en komik masalları uydurdular. Edo’nun her cümlesi, her hareketi bir sürprizle doluydu. O adeta yaşayan, nefes alan bir sürpriz yumurtaydı.
Günler birbirini kovaladı ve Edo ile Sevocan’ın dostluğu her geçen gün daha da güçlendi. Birlikteyken zamanın nasıl geçtiğini anlamazlardı. Birbirlerine bilmedikleri oyunları öğrettiler, hayallerini paylaştılar ve en zor anlarda bile birbirlerine destek oldular. Bir gün, en sevdikleri fındık ağacının tepesine tırmanırlarken, Edo’nun ayağı kaydı. Sevocan bir an bile düşünmeden elini uzattı ve Edo’yu sıkıca tuttu. Aşağıya indikten sonra, Edo, “Çok teşekkür ederim Sevocan, düşmemi engelledin. Sen benim en iyi arkadaşımsın!” dedi içtenlikle.
Sevocan da Edo’ya sarıldı. O an, gerçek dostluğun ne kadar değerli bir hazine olduğunu bir kez daha anladılar. Birbirlerinin yanında olmanın verdiği mutluluk ve güven duygusu, dünyadaki hiçbir şeye değişilmezdi. Onlar sadece iki arkadaş değil, aynı zamanda birbirlerinin hayatlarına renk katan, birbirlerini tamamlayan iki kız kardeştiler. Edo’nun hayatına bir sürpriz yumurta gibi girişi, Sevocan’ın dünyasını sonsuz kahkahalar ve maceralarla doldurmuştu.
Her akşam yatağa yattıklarında, o günkü maceralarını fısıldaşarak anlatır, yarın yapacakları yeni planları hayal ederlerdi. Edo’nun gelişiyle Sevocan’ın yalnızlık hissi tamamen kaybolmuş, yerini tarifsiz bir sevinç ve dopdolu bir yaşama bırakmıştı. İki dost, birlikte ne kadar mutlu olduklarını biliyorlardı ve bu mutluluğun hiç bitmemesini dilerlerdi. Onlar, dostluğun en güzel şarkısını birlikte söyleyen iki neşeli kalpti.
Bu metin kocamanbisite.com için özel olarak yazılmıştır. Ticari maksat taşıyan tüm diğer dijital ortamlar ve basılı mecralarda kullanımı, kopyası, atıfı yasaktır. Eğitim maksatlı kullanım için her bir hikayeye yönelik izin alınması zorunludur.
