Bir zamanlar, yemyeşil bahçeleri olan şirin mi şirin bir kasabada, Sevocan adında hayalperest bir kız yaşarmış. Sevocan'ın en büyük eğlencesi, penceresinden gökyüzündeki bulutları seyredip onlara şekiller vermek, en sevdiği kitabın sayfalarında kaybolmak ve kendi kendine maceralar yaratmakmış. Çok mutlu bir çocuktu, ama bazen oyunlarını paylaşacak, kahkahalarını bölüşecek bir arkadaşı olsa ne güzel olurdu diye içinden geçirirdi. Yalnızlık, gökyüzündeki tek başına uçan bir kuğu gibi hissettirirdi kendini ara sıra.
İşte tam da böyle bir düşünceye dalmışken, Sevocan'ın yan komşu evinde hareketlilik başladı. Kamyonlar, kutular ve koşuşturan insanlar... Yeni komşular geliyordu! Sevocan merakla pencereye koştu. Acaba kimler olacaktı? Belki de yaşıtı bir çocuk! Kalbi minik bir kuş gibi pırpır etmeye başladı.
Ertesi sabah, Sevocan bahçede en sevdiği oyuncak ayısıyla oturmuş, dünkü heyecanın getirdiği umutla etrafa bakınırken, komşu bahçeden neşeli bir ses duyuldu. "Merhabaaa! Benim adım Edo! Sen kimsin?" Sevocan şaşkınlıkla başını çevirdi. Komşu bahçenin çitinin arasından fırlayan, ışıl ışıl gözleri ve sıcacık gülümsemesiyle minik bir kız duruyordu. Tıpkı bir sürpriz yumurtadan çıkan, hiç beklemediği ama çok seveceği bir oyuncak gibiydi Edo! Enerjisi ve merakı Sevocan'ın kalbini ısıttı.
Sevocan utangaçça, "Ben Sevocan," diyebildi sadece. Edo hiç beklemedi, çitlerden atladı ve Sevocan'ın yanına koştu. "Ne güzel bir oyuncak ayın var! Benimkini de getireyim mi, beraber oynayalım mı?" Edo'nun bu samimi ve cesur tavrı, Sevocan'ın içindeki utangaçlığı bir anda eritti. O an, Sevocan'ın dünyasına güneş doğmuş gibi oldu.
Birlikte oynamaya başladılar. Edo, fıkır fıkır enerjisiyle Sevocan'ın hayal dünyasına renk kattı. Sevocan'ın sessiz oyunları, Edo'nun kahkahalarıyla şenlendi. Bulutlara şekil verirken artık ikisi de bambaşka şeyler görüyor, birbirlerinin hayal güçlerini besliyorlardı. Hazine avına çıktılar, ağaçlara tırmandılar, en sevdikleri masalları birbirlerine anlattılar. Edo, Sevocan'ın daha önce hiç fark etmediği gizli patikaları keşfetmesini sağladı, Sevocan ise Edo'ya, sessiz bir anın bile ne kadar değerli olabileceğini gösterdi.
Günler günleri kovaladı ve Edo ile Sevocan ayrılmaz ikili oldular. Birlikteyken her şey daha eğlenceli, her şey daha anlamlıydı. Birbirlerinin sırdaşı, oyun arkadaşı ve en iyi dostu oldular. Sevocan, Edo'nun hayatına girdiği o günü hiç unutmadı. Tıpkı bir sürpriz yumurtadan çıkan en güzel hediye gibiydi Edo onun için. Ve Edo da Sevocan'la tanıştığı için dünyanın en şanslı kızı olduğunu düşünürdü. Çünkü gerçek dostluk, hayatı tıpkı parlak bir gökkuşağı gibi renklendirir, en zor anlarda bile içini ısıtan bir güneş gibi olurdu. İki arkadaş, dostluğun verdiği bu tarifsiz mutluluk ve sevinçle, masallar diyarında kendi masallarını yazmaya devam ettiler. Onlar için en büyük hazine, birbirlerinin yanındaki varlıklarıydı. Dostlukları, her yeni güne bambaşka bir neşe katıyordu.
Bu metin kocamanbisite.com için özel olarak yazılmıştır. Ticari maksat taşıyan tüm diğer dijital ortamlar ve basılı mecralarda kullanımı, kopyası, atıfı yasaktır. Eğitim maksatlı kullanım için her bir hikayeye yönelik izin alınması zorunludur.
