Edoli ve Güneş'le Ay'ın Neşeli Buluşması

Bir varmış bir yokmuş, masalların en güzellerinin yaşandığı sihirli bir ülkede, Edoli adında, yanakları al al, gözleri pırıl pırıl, neşeli bir kız çocuğu yaşarmış. Edoli, her sabah Güneş'in ilk ışıklarıyla uyanır, her akşam Ay'ın gümüş rengi parıltısıyla tatlı rüyalara dalarmış. Edoli'nin bu iki gökyüzü dostu, Güneş ve Ay, aslında çok yakın arkadaşlarmış. Güneş, gündüzleri dünyayı sıcacık gülümsemesiyle aydınlatır, Ay ise geceleri yıldızlarla birlikte gökyüzünü süslermiş. Ama onların bir sırrı varmış: Hiçbir zaman aynı anda gökyüzünde olamazlarmış. Güneş doğunca Ay uyur, Ay yükselince Güneş dinlenmeye çekilirmiş. Bu durum, onların içinde küçücük bir hasret tohumu yeşertmiş. Birbirlerini çok özlüyor, aynı anda gökyüzünde dans etmeyi ne kadar çok istediklerini düşünürlermiş.

Bir akşam Edoli, penceresinden Ay'ın parıltısını seyrederken, Ay'ın sanki biraz hüzünlü göründüğünü fark etti. Ertesi sabah, Güneş'in neşeli ışınları odasına dolduğunda bile, Güneş'in gözlerinde gizli bir özlem sezdi. Edoli'nin küçük kalbi, bu iki dostunun birbirlerini ne kadar çok görmek istediğini anladı. "Keşke Güneş'le Ay bir kez olsun aynı anda gökyüzünde buluşabilselerdi," diye düşündü. Bu düşünce, Edoli'nin içini pırıl pırıl bir inançla doldurdu. O, en imkansız görünen şeylerin bile, yeterince inanılırsa gerçeğe dönüşebileceğine yürekten inanan bir çocuktu.

Edoli, odasına koştu. En sevdiği pastel boyalarını ve en büyük kağıdını aldı. Kırmızı, sarı, turuncu renklerle kocaman, gülümseyen bir Güneş çizdi. Hemen yanına, mavi ve mor tonlarında, ışıl ışıl parlayan, nazik bir Ay çizdi. Sonra ikisinin etrafına, rengarenk kalpler, pırıl pırıl yıldızlar ve pamuk gibi bulutlar ekledi. Resmini bitirdiğinde, Güneş ve Ay el ele tutuşmuş, kocaman gülümsüyorlardı. Edoli, resme baktıkça içini tarifsiz bir sevinç kapladı. "Eğer ben onlara inanırsam, onlar da benimle buluşabilirler!" diye fısıldadı.

O gece, yatağına uzanmadan önce, çizdiği resmi yatağının başucuna koydu. Gözlerini kapadı ve tüm kalbiyle diledi: "Sevgili Güneş ve Ay, ne olur bir kez olsun, kısacık bir an için bile olsa, aynı anda gökyüzünde olun ve birbirinizin sıcaklığını hissedin. Ben size inanıyorum!" Edoli o kadar içten dilemişti ki, dileği yıldızlara doğru bir fısıltı gibi yükseldi, bulutları okşadı ve Güneş ile Ay'ın kalplerine ulaştı.

Sabahın ilk ışıklarıyla Edoli uyandı. Her zamanki gibi penceresine koştu. Ama o da ne! Gökyüzünde harika bir şey oluyordu. Güneş, ufukta altın sarısı rengiyle yükselirken, Ay da henüz tam batmamıştı! Gümüşi parıltıları, Güneş'in altın ışıklarıyla dans ediyordu. Gökyüzü, pembenin, turuncunun, morun ve mavinin en güzel tonlarıyla boyanmıştı. Güneş ve Ay, Edoli'nin çizdiği resimdeki gibi birbirlerine bakıyor, gülümsüyorlardı. Onların yüzündeki mutluluk, Edoli'nin kalbini de neşeyle doldurdu.

"Başardım!" diye bağırdı Edoli, sevinçle zıplayarak. "İnandım ve oldu!" Güneş ve Ay, sanki Edoli'yi duyuyorlarmış gibi, kısa bir an için daha da parlaklaştılar. Bu, dostluğun ve inancın bir araya geldiği sihirli bir an'dı. Edoli, o gün Güneş'in sıcaklığını ve Ay'ın sakinliğini aynı anda hissetti. Bu sihirli buluşma kısa sürse de, Güneş ve Ay'ın kalplerindeki hasreti dindirmiş, Edoli'ye ise inancın gücünü öğretmişti. Edoli, o günden sonra her zaman kalbinin sesini dinlemeyi ve en imkansız görünen rüyalara bile inanmayı asla bırakmadı. Çünkü biliyordu ki, en beklemediğin şey bile, tüm kalbinle inanırsan gerçekleşebilirdi. Ve Güneş'le Ay'ın dostluğu, Edoli'nin kalbinde sonsuza dek parlamaya devam etti.