Emre'nin Kelebek Dostu ve Cesur Kalbi

Sabah oldu, Emre yatağında uyandı. Güneş ışıkları pencereden içeri süzülüyordu, ne kadar da güzel bir sabahtı! Emre minik gözlerini açtı, önce tavana baktı, sonra etrafa. Pencerenin önündeki çiçeklere minicik bir kelebek konmuştu. Rengarenk kanatları vardı, kırmızı, sarı, mavi! Ama kelebek biraz çekingen duruyordu, sanki Emre'ye yaklaşmaya korkuyordu. Minik Emre gülümsedi. Kelebeğe şöyle bir baktı, "Merhaba kelebek!" der gibiydi bakışları. Kelebek, Emre'nin nazik gülümsemesini görünce sanki biraz cesaretlendi.

Emre, yavaşça elini uzattı, kocaman, yumuşak bir eldi bu. Ama kelebeğe dokunmak istemedi, sadece ona yaklaştığını göstermek istedi. Kelebek hala biraz ürkekti ama Emre'nin gözlerindeki iyiliği gördü. Emre fısıltıyla, "Cik cik!" dedi, tıpkı küçük bir kuş gibi. Kelebek kanatlarını hafifçe çırptı. Bu, "Teşekkür ederim, Emre!" demek gibiydi. Emre, kelebeğin korkmamasını istedi. Onun için küçük bir çiçek uzattı, kokulu, pembe bir çiçek. Kelebek, bu güzel jesti görünce tamamen cesaretlendi.

Uçtu, uçtu ve Emre'nin uzattığı çiçeğin üzerine kondu. Minicik ayaklarıyla çiçeği okşadı. Emre'nin kalbi pır pır attı, çok mutluydu. Kelebek, Emre'nin ne kadar iyi ve nazik olduğunu anlamıştı. Emre, korkan bir arkadaşına karşı nazik ve anlayışlı olduğu için kendini çok cesur hissetti. Çünkü iyilik, tıpkı bir sihir gibiydi; hem korkanları rahatlatır hem de sana cesaret verirdi.

Emre ve kelebek uzun süre beraber oynadılar. Kelebek etrafta uçuştu, Emre ise kahkahalar atarak onu izledi. Annesi içeri geldiğinde, bu güzel tabloyu gördü. Emre, kelebeğe kocaman bir el salladı. Kelebek de sanki veda eder gibi Emre'nin yanağına küçük bir öpücük kondurup uçup gitti. Emre, o gün iyiliğin ve cesaretin ne kadar değerli olduğunu öğrendi. Herkese karşı iyi olmak, hem kendini hem de başkalarını mutlu ederdi. Ve bazen en büyük cesaret, küçük bir gülümsemede veya nazik bir harekette gizliydi.