Bir zamanlar, yemyeşil tepelerin ve pırıl pırıl nehirlerin aktığı uzak bir diyarda, Emre adında hayalperest bir çocuk yaşarmış. Emre'nin en sevdiği oyun, penceresinden görünen, uzakta parlayan o masalsı şatoyu hayal etmekti. Bu şatoda, kalbi altın kadar temiz, iyi kalpli Prens Can yaşarmış. Prens Can, şatosunun bahçesindeki her çiçeği, her ağacı çok sever, etrafındaki canlılara hep iyilikle yaklaşırmış. İşte bu yüzden şatonun her köşesi, sihirli bir ışıltıyla parlar dururmuş.
Bir sabah Emre, yatağından fırlayıp penceresine koştuğunda, şatodan gelen parlak ışığın daha da güçlendiğini fark etti. Sanki şato, ona bir davetiye gönderiyordu. Emre heyecanla kahvaltısını bitirdi ve oyun oynamak için bahçeye çıktı. Tam o sırada, küçük, pırıl pırıl bir kelebek Emre'nin burnunun ucuna kondu. Kelebeğin kanatları, şatonun ışıltısı gibiydi! Kelebek, Emre'ye doğru kanat çırparak onu ormana doğru yönlendirdi. Emre, bu sihirli daveti takip etmeye karar verdi.
Orman yolu boyunca kelebeği takip eden Emre, sonunda kendini şatonun gizli bahçesine açılan, üzeri sarmaşıklarla kaplı eski bir kapının önünde buldu. Kapı usulca aralandı ve Emre içeri süzüldü. Bahçe, hayal ettiğinden bile güzeldi; rengarenk çiçekler, şırıl şırıl akan fıskiyeler ve her yerde cıvıldayan kuşlar... Ve işte orada, bahçenin ortasındaki büyük meşe ağacının altında, Prens Can oturuyordu! Prens, etrafına toplanmış sincaplara ve kuşlara elindeki fındıklardan veriyordu. Emre, Prens'in ne kadar iyi kalpli olduğunu kendi gözleriyle gördü.
Prens Can, Emre'yi fark etti ve gülümseyerek onu yanına çağırdı. "Merhaba küçük dostum, sen de mi bahçemizin güzelliklerini görmeye geldin?" diye sordu. Emre, prensle konuşmaktan çok heyecanlandı. "Evet Prens'im, sizin iyiliğinizin şatonuzu nasıl da parlattığını duymuştum!" dedi. Prens Can gülümsedi. "Gel, sana bahçenin en özel yerini göstereyim," dedi ve Emre'nin elini tuttu. İkisi, bahçenin daha derinliklerine doğru yürüdüler. Prens, yol üzerindeki kurumuş bir bitkiyi suladı, küçük bir tırtılı güvenli bir yaprağa taşıdı. Her adımı, bir iyilikle doluydu.
Sonunda, etrafı rengarenk taşlarla çevrili küçük bir göletin kenarına geldiler. Göletin ortasında, ışıltılı bir nilüfer çiçeği vardı ama yaprakları solmuş, pırıltısı sönmüştü. Prens Can, üzgün bir şekilde "Bu, 'Dilek Nilüferi'. Kalpten gelen gerçek bir iyilikle sulandığında, herkesin dileğini fısıldarmış. Ama uzun zamandır kimse onun pırıltısını geri getiremedi," diye açıkladı. Emre'nin aklına bir fikir geldi. Cebindeki minik, parlak taşı çıkardı. Bu taş, annesinin ona "iyilik taşı" dediği, her iyilik yaptığında parladığına inandığı taştı.
Emre, taşı nazikçe nilüferin dibine bıraktı. Sonra göletin kenarındaki susamış küçük bir çiçeği gördü ve Prens'in sulama kabını alıp onu dikkatlice suladı. Ardından, gölete düşmüş bir yaprağı dışarı çıkardı ki küçük böcekler zarar görmesin. Emre bunları yaparken, nilüfer yavaş yavaş parlamaya başladı! Önce solmuş yaprakları canlandı, sonra da taç yaprakları göz kamaştırıcı bir ışık saçtı. Dilek Nilüferi tekrar ışıldıyordu! Prens Can'ün gözleri sevinçle parladı. "Emre, sen gerçekten iyi kalpli bir çocuksun! Senin iyiliğin, nilüferin pırıltısını geri getirdi!" dedi.
Nilüferden fısıltılar gelmeye başladı; "İyilik, en büyük sihirdir... Paylaştıkça büyür, dünyayı aydınlatır..." Emre ve Prens Can, bu sözleri duydukça gülümsediler. O günden sonra Emre, sık sık şatoya gelir, Prens Can ile birlikte bahçede iyilik tohumları ekerlerdi. Birlikte, sadece çiçeklere ve ağaçlara değil, etraflarındaki herkese iyilikle yaklaşırlardı. Ve böylece, o pırıltılı şato, sadece Prens'in değil, iyiliğin ve dostluğun da parlayan yuvası oldu. Emre, her uykuya daldığında, o gün yaptığı iyilikleri düşünür, kalbinin de şato gibi pırıl pırıl parladığını hissederdi.
Bu metin kocamanbisite.com için özel olarak yazılmıştır. Ticari maksat taşıyan tüm diğer dijital ortamlar ve basılı mecralarda kullanımı, kopyası, atıfı yasaktır. Eğitim maksatlı kullanım için her bir hikayeye yönelik izin alınması zorunludur.
